Tibetan
ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དག་གོ །ཐ་དད་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱིའོ། །གཞན་དུ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་ནའོ། །ཐ་དད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་དང་རྣམ་པའིའོ། །ཐ་དད་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་པ་རྣམས་སོ། །རིགས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྟོགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གནོད་པ་ལ་རིགས་པ་བསྟན་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱེས་པ་ནི་བྱུང་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་ནི་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནའོ། །འདི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གསལ་བ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བའོ། །ཡང་གསལ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་གསོག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་འདིར་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ལ་ནི་གཙོ་བོ་ལའོ། །ཡོད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པའི་ངོ་བོར་རོ། །གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའོ། །སྔར་ལྷ་གསོལ་བར་མཐོང་བའི་རང་གང་གི་ཡིན་པ་དེའིའོ། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་ནས་འདུག་པའོ། །སྔོན་པོ་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་དུ་སྔོན་གཞན་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བཤད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་དུས་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཅམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྟེ། གཞི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྟགས་ཉིད་དོ། །ཞེན་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཞེན་པ་ལས་ཕྱིར་རོལ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདྲའི་དངོས་མིན་རིག་མིན་ཕྱིར་སྣང་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དང་སྤྱིའི་ཤེས་པ་མཐོང་བར་བསྟན་པ་ནི། མཚུངས་པའི་རྣམ་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དག་མཚུངས་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟ་ངང་པ་དང་བ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་བའོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཁ་ཅིག་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་
Chinese
名为“方”者，即功德与具功德者。差别是具有差别的总称。在他处是没有差别。名为“无差别”者，是明亮和形态。名为“从差别”者，是从黑色等。解释它，是名为“具有形态”。名为“功德等”者，是所依。以理成立一切自性的显现，显示以证悟所损害，即名为“一切”。显示损害之理，即名为“从因”。名为“已生”中的“生”是出现。名为“如果”是承诺。显示获得此，即名为“彼”。明亮是显现明亮。又，明亮是差别，如杂色等，不是积聚，因为一切将成空性，显示此，即名为“于此是此”。于因是主要。名为“有故”者，是能力的自性。名为“他性”者，是明亮。先前见到供养天神的自性是谁的。那是名为“于名言”者，是先前存在的。蓝色不是蓝色，而是其他的蓝色，也无差别地观想，仅仅是如此解释，即名为“如是同时”。由于没有现量，因此没有所量，但显示了知是相同的，即名为“此证悟是”。名为“相同之形态性”者，与名为“差别”相连。那是名为“证悟怎”者，是具有相同形态性的知，因为基础相同，所以是它的相。应执着的形态，那执着不是外境吗？当被问及时，名为“应证悟”。像那样非实非识，因此并非显现般的所取，以无所缘而周遍，这是显示了前后差别和总相之识被见到，即名为“何为相同形态之证悟”。先前和后来的差别等，是何者的相同形态之识，就是那样。名为“彼”者，是毛发。名为“一切”者，是马、天鹅和杂色牛等。如何生起，名为“如何生起”时，名为“一些即是”。
English
That which is called "direction" refers to qualities and those who possess qualities. Difference is the general term for having distinctions. Elsewhere, there is no difference. That which is called "no difference" is brightness and form. That which is called "from difference" is from blackness, etc. Explaining it is called "having form." That which is called "qualities, etc." are the supports. Establishing the appearance of all natures through reasoning, showing that it is harmed by realization, is called "all." Showing the reasoning for harm is called "from cause." The "born" in "has become born" means arising. "If" means acceptance. Showing that this will be obtained is called "that itself." Brightness is manifest brightness. Again, brightness is a distinction, like mottled colors, etc., but it is not accumulation, because everything will become emptiness, showing this is called "here is this." In cause, it is the main thing. That which is called "because it exists" is the nature of ability. That which is called "otherness" is brightness. Whose is the self that was previously seen offering to the gods? That which is called "in name" is what existed before. Blue is not blue, but another blue, and it is only explained that it is perceived without difference, which is called "simultaneous in the same way." Because there is no direct perception, there is no object to be measured, but it is shown that knowledge is the same, which is called "this realization is." That which is called "sameness of form" is connected to that which is called "difference." That which is called "realization cam" is knowledge with the same form, and because the basis is the same, it is its sign. Is the form to be grasped not external to grasping? When asked, it is called "to be realized." Since it is neither real nor knowledge, the grasped object that does not appear as such is pervaded by the absence of an object, which shows that the difference between the former and the latter and the knowledge of the general are seen, which is called "what is the realization of the same form." The difference between the former and the latter, etc., is the knowledge of the same form of what, it is like that. That which is called "that" is hair. That which is called "all" is horses, swans, and mottled cows, etc. How does it arise, when it is called "how does it arise," it is called "some are just."
Tibetan
ལྷག་མའོ། །སྤྱི་མེད་པ་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པར་བྱ་བ་འམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ངེས་པར་བྱས་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཉི་ག་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཡོད་ན་གཞན་འཐོབ་པ་ཡིན་ལ་གཞན་མེད་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །མིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའོ། །ལྡོག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྲེལ་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུང་གི་དོན་རྣམས་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་སེམས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་འདི་ནི་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི་ལྡོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་འབྲེལ་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ན་དུ་མ་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཁྱབ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོའོ། །སུན་དབྱུང་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པའི་སྟེ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ལུང་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཅན་ཉིད་མི་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོའི་སྤྱི་མ་ཡིན་ པར་བསྟན་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་སྤྱི་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་རང་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ནི་རང་གི་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་རྒོལ་བ་ལ་ལན་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཚད་མར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ནི་ཐལ་བའི་ཆེད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྩ་བ་ཅན་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྲུབ་པ་འདིའིའོ། །དེ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེས་གཟུང་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་རང་བཞིན་གཞན་མ་ཡིན་པ་འགལ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཡུལ་དང
Chinese
剩余的部分。没有共相是因为不相同。如果不存在周遍所作或周遍能作，那么因为是不成立的法性，对于不定，不是能立吗？如果这样说，那么如果共相是明显的，这是因为自性不是他性。这被称为是“太过”，是需要成立和获得的。为了在为他比量中表达确定，确定了什么呢？如果这样说，因为二者相关联，如果一个存在，另一个就能获得，如果承认另一个不存在，那么那个也不存在，通过这样就能获得。如果不是这样，那么就是证悟。因为相违是果，对于不定，因为比量是具有关联的根本，就像对于经文的意义，认为互相矛盾一样，这样显示，这被称为是“太过”，是因为是能够获得的自性。能立是因为具有相违的果，并且是具有关联的根本。如果对于一个不是究竟，那么对于多个也不是究竟，因为与现量相违，这样显示，那就是如果是共同的。它的自性是具有周遍的自性。像这样的破斥也存在，这样显示，那就是互相。因为在其他方面不合理，那就是相似的行相的知识，也就是超离根识的意思。具有不相同的体性，因为不是具有经文的缘故，如果这样说，那就是其他的法。因为是那个的缘故，那就是因为是差别的缘故。如果不执持具有周遍，那么显示不是像那样的自性的共相，那就是周遍本身。显示具有仅仅是自性的差别的不是共相，那就是以自性。因为那个的缘故，那就是因为是自己的所取的缘故。如果是相同，那么对于这样说的反驳，通过其他的方式也显示了，对于承认共相，作为量进行驳斥和观察，是为了太过的缘故的意思。具有根本，那就是这三相成立的。以及等等，那就是比量。通过它所取的关联，那就是再次承认是周遍，显示自性不是他性是相违的，那就是境与
English
The remainder. The absence of a universal is because they are not the same. If there is no pervaded or pervading, then because it is an unestablished property, is it not a valid proof because it is uncertain? If you say so, then if the universal is clear, it is because its nature is not other. This is called "too much," which is to be established and obtained. In order to express certainty in inference for others, what is determined? If you say so, because the two are related, if one exists, the other can be obtained, and if you admit that the other does not exist, then that one also does not exist, and it can be obtained in this way. If not, then it is realization. Because the opposite is the result, for the uncertain, because inference is the root of connection, just as for the meaning of the scriptures, thinking that they contradict each other, thus showing that this is called "too much," because it is the nature of being able to be obtained. The proof is because it has the result of contradiction and is the root of connection. If it is not ultimate for one, then it is not ultimate for many, because it contradicts direct perception, thus showing that it is common. Its nature is the nature of being pervasive. Such refutation also exists, thus showing that it is mutual. Because it is unreasonable in other respects, that is, the knowledge of similar aspects, that is, the meaning of transcending the senses. Having a different nature, because it is not the reason for having scriptures, if you say so, then that is another dharma. Because of that, that is, because of the difference. If you do not hold the pervasive, then showing that it is not a universal of such a nature, that is, the pervasive itself. Showing that having only the difference of one's own nature is not a universal, that is, by one's own nature. Because of that, that is, because it is one's own object. If they are the same, then the rebuttal to this statement is also shown in other ways, and the refutation and observation of admitting the universal as a measure is for the sake of excess. Having a root, that is, these three aspects are established. And so on, that is inference. The connection taken by it is that it is again admitted to be pervasive, showing that the nature is not other is contradictory, that is, the object and