Tibetan
ན་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་ པའོ། །དངོས་རྟེན་མིན་ནི་ཚད་མ་ལ་མི་རྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་རང་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པའི་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུབ་པའི་ཤེས་བྱ་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེས་པར་གཟུང་བའི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་འདི་ལས་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ནི་གང་ལས་ཅི་ནས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའོ། །མེད་པ་རྟོགས་དང་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲང་མའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་རང་བཞིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་མ་ནོར་བར་སྟོན་པའོ། །བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་གཟུང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་སྟོང་པ་ལའོ། །འབྲེལ་དེ་དངོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབྲེལ་པའོ། །གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་ལ་སྟེ་རྒོལ་བ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། གང་གིས་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར། བདེན་ཏེ་གྲངས་ཅན་གྱི་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱ་བས་སོ། །འགྲེལ་པ་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་ ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་
Chinese
那，名为“是”者，乃是思考。 非实有之所依，是因为不依赖于量，并且因为自相矛盾，因为自己不是量，并且因为量会损害唯一性。因为生起和因为无常之故，名为“是”之知识，难道不像现量一样，成立对于一切世间都已成立的所知吗？如果这样说，那么名为“有意义”，即指现量等，以及烟等。名为“无有”者，是因为反驳者自己已经承认了它不是量。因此，一切世间所确定的，先前见过的认识，如果说这会损害主张无我者，那是不合理的。正确的能立也是所立，难道不是一切从任何方面都能成立的，比如一切智等吗？如果这样说，那么名为“有”，即非实有之事物不是能立。名为“与无有相似”者，比如从蜂群等中认识到火。如果是这样，那么一切智性、刹那性和一切空性等又该如何呢？如果这样说，那么名为“自性”，自性即是刹那性。为了成立离贪，这是果；对于一切智性来说，这是真谛，即无误地显示。见到真谛，而没有见到执取和另一者等，这是对于空性而言的。名为“彼关联于实有”者，即自性与所立相关联。已成立者，即指现量等。对于自己，即对于反驳者佛陀来说，为什么没有成立呢？因为他人所承认的，如何能成为能立呢？确实，数论派的梦境之识，具有那样的相状，也是能立，如果这样说，那么名为“他人也”，即通过了知。解释是清楚的。名为“他人所观察”者，如果是次第进行，那就是无常。否则就是同时发生，如果这样说，那么对于我等来说，就会有过失。 如果法不成，那么你的能立又如何成立呢？因为是不确定的，如果这样说。
English
That, called "is," is thinking. Not relying on reality means not relying on valid cognition, and because it contradicts itself, because it is not a valid cognition itself, and because valid cognition harms oneness. Because of arising and because of impermanence, isn't the knowledge called "is" establishing what is already established for all the world, like direct perception? If you say so, then it is called "meaningful," referring to direct perception and so on, as well as smoke and so on. That called "non-existent" is because the opponent himself has admitted that it is not a valid cognition. Therefore, what is determined by all the world, the recognition of having seen before, if it is said that this harms those who assert no-self, that is unreasonable. A correct proof is also what is to be proven, isn't it everything that can be established from any aspect, such as omniscience and so on? If you say so, then it is called "exists," meaning that non-real things are not proofs. That called "similar to non-existence" is like recognizing fire from a swarm of bees and so on. If so, then how about omniscience, momentariness, and all emptiness? If you say so, then it is called "nature," nature is momentariness. To establish detachment, this is the fruit; for omniscience, this is the truth, that is, showing without error. Seeing the truth, and not seeing grasping and the other, etc., this is for emptiness. That called "that connection to reality" is the connection of nature to what is to be proven. What is established refers to direct perception and so on. For oneself, that is, for the opponent Buddha, why is it not established? Because what is admitted by others, how can it become a proof? Indeed, the dream consciousness of the Samkhya school, having such an appearance, is also a proof, if you say so, then it is called "others also," that is, through understanding. The explanation is clear. That called "observed by others," if it is done sequentially, then it is impermanent. Otherwise, it happens simultaneously, if you say so, then for self and so on, there will be faults. If the subject is not established, then how is your proof established? Because it is uncertain, if you say so.
Tibetan
ལ་གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་གཉིས་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་སྟེ་ཁྱབ་བྱེད་མེད་ན་གཞན་ཏེ་ཁྱབ་བྱ་དགག་པའི་དོན་དུའོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཆོས་ཅན་ལ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཤིང་མེད་ན་ཤ་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་མ་དམིགས་པ་ལས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་སྤྱི་ལ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མེད་ན། གནོད་པར་བྱེད་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ལ་འདི་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིའོ། །གཉིས་ནི་ཆོས་ཏེ་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་རིམ་པ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིན་པ་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རིམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་གཞན་ཉིད་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་འགལ་བའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཅིག་ཅར་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་གཞན་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ནི་མ་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་མེད་ན་འང་དེ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་མེད་ན་ཆོས་ཅན་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྩ་བ་ཅན་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་རྩོམ་པ་ན་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཁྱབ་པ་བཟློག་ནས་སྟོན་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་མི་ན་ནོ། །ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་ངེས་པ་གཅིག་དང་འདྲེས་པ་ལས་རྣམ་པར་བཅད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཉིད་དག་ལ་གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་གཅིག་ཁ་བསྒྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ཁ་བསྒྱུར་བར་འགྱུར་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཟློག་པ་ལ་མཐར་ཐུག་པ་བསྟན་པར་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །སྣ་ཚོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་ནམ་ཁྱབ་པ་ཅན་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱི
Chinese
之所以说“由于二者相关”，是因为两种法在其他有法上是遍及与被遍及的体性。如果缺少一个，即遍及，那么另一个，即被遍及，就会被否定。有些人说，即使在有法上不存在，它本身和另一个也不会是矛盾的。如果树不存在，树叶也不存在，情况并非如此，因为从非容许的未观察到中产生了不确定性。对于特殊情况，它是不容许的，而对于一般情况，它本身是容许的，因此必须明确说明。如果在未指明的对象上不存在遍及，那么声称“为了成立遍及，需要这个来造成损害”是胜者派的观点。二者是法，即结果和自性。关系，即紧密的关系，在其他有法上成立，因此不会导致过失。例如，对于作者本身，次第和非次第遍及瓶子等，对于我和其他事物也会导致过失。非次第，即每一刹那都是不同的，因此是不恒常的，因为它与恒常相矛盾。虚构也是矛盾的对象，例如存在和不存在。即使是同时，它也不是其他刹那的作者，因此是不存在的，所以不是能立，因为对于未成立的有法是不确定的。遍及是不确定对象的范畴，因为据说“即使没有它们，它也不存在”，因此可以理解它。如果没有理由，有法就不会改变，因此从根本产生的根本就是损害，因为在进行推理时会产生。因此，反驳并展示其遍及性并不是谬论。由于地点、时间和情况的差异是明确确定的，并且与一混合，因此没有与其他性质分离的自性，因此，通过“一与多”的性质，遍及于一与多样。如果不是不同的，那么改变一个就会导致所有改变
English
The reason for saying "because the two are related" is that the two dharmas are the nature of pervader and pervaded on other subjects. If one is missing, i.e., the pervader, then the other, i.e., the pervaded, will be negated. Some say that even if it does not exist on the subject, it itself and the other will not be contradictory. If there is no tree, there are no leaves, it is not like that, because uncertainty arises from the unobserved that is not permissible. For the particular, it is not permissible, and for the general, it itself is permissible, so it must be clearly stated. If there is no pervader on the unspecified object, then claiming that "in order to establish the pervading, this is needed to cause harm" is the view of the Victorious One. The two are dharmas, i.e., result and nature. Relationship, i.e., close relationship, is established on other subjects, so it will not lead to faults. For example, for the author himself, the sequential and non-sequential pervade the pot, etc., and it will also lead to faults for me and other things. Non-sequential, i.e., each moment is different, so it is impermanent, because it contradicts permanence. Fiction is also a contradictory object, such as existence and non-existence. Even if it is simultaneous, it is not the author of other moments, so it is non-existent, so it is not a proof, because it is uncertain for the unestablished subject. Pervasion is the category of uncertain objects, because it is said that "even if they are not there, it does not exist," so it can be understood. If there is no reason, the subject will not change, so the root arising from the root is the harm, because it arises when reasoning is done. Therefore, refuting and showing its pervasiveness is not a fallacy. Because the differences of place, time, and circumstance are clearly determined, and mixed with one, so there is no nature separated from other properties, therefore, through the nature of "one and many," it pervades one and variety. If they are not different, then changing one will cause all to change