Tibetan
ར་བ་ལ་གང་གི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དེ་བོར་ཕན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཚད་མས་གནོད་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སམ། རྒོལ་བས་སོ། །སྣང་བ་མི་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཚད་མར་ཁས་ བླངས་ནས་དེ་དང་འགལ་བའི་ངག་གཞན་ལུང་མ་ཡིན་པ་བོར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོས་ཆུ་ལྷ་ལ་རྟ་བྱིན་པ་སྟེར་བ་པོའི་ཉེ་བར་རྩོམ་པས་རྟ་ལེན་པའི་ཆུ་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེས་གནོད་པ་བླངས་པའི་ཕྱིར་ལེན་པ་པོ་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ཀྱིས་སོ། །ཉམས་པ་མི་བདེན་ཉིད་ནི་རྩོམ་པ་པོ་ལ་ཡང་ནུས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཚིག་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བྱེ་བྲག་པའི་ལུང་ལས་གཉི་ག་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པ་ལས་གཞན་པ་བྱེ་བྲག་པ་དང་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་ལེན་ན། དེ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་པ་དོར་བའི་ཡན་ལག་ཁྱད་པར་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དོར་བར་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དག་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགྲེལ་པ་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་མིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་བརྗོད་ནའོ། །སྐལ་ལྡན་ཡང་ནི་ནུས་པ་ཅན་ཡང་ངོ༌། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གཞན་གྱི་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ནི་རང་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལུང་ལས་གཞན་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུང་གི་ཚད་མ་ཉིད་ཁས་བླངས་པས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ་རང་ཉིད་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་དེ་མེད་ན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིའི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་སྟེ་དེ་འཛིན་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལུང་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་པར་ནི་འདིའི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་པ་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྟོགས་བྱ་ཉིད་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་འགྲུབ་པ་བསྒོམས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི
Chinese
名为“于何处”。说“随行之义中，彼舍弃利益未成办即是”，名为“为量所害”。“彼”是指立宗者，还是论敌？说“若不识显现”，是因为害经。立宗者的语被承认为量，之后舍弃与彼相违之非经语，岂不是吗？譬如，生主将马给予水神，由于施者勤作，取马之水神是谁，彼已受害，故取者已衰败，如是说，名为“承许与彼相违”，是在所立时。彼即是在立宗之时。衰败非真实，因为于作者亦有相等之能力，此乃说应随比量之语。若说“然胜论者之经二者皆成办即是”，名为“彼之外”，若于佛教徒之外，承许胜论者与数论者等之所立，则说“彼”舍弃佛教徒之支分差别为何者，彼应舍弃是量，意为：因之自性与随行等不成办。释文是明晰的。说“若不证”，若不言说真实之能立。有缘者亦是具能力者。说“此”是答复。因此，显示自之证悟能成办，亦能成办他者，名为“自证”。若说“彼为何异于经”，名为“理”，以承许经之量即已成办，因为自己无有与义相关等，以承许为根本之量即是，若无彼，则因承许之故。说“此亦”是所立，若执持彼，则彼之境之经亦非量。释文中说“此亦”是执持佛教徒之所立。于自之所立心者瑜伽士之所证悟，亦有他量为根本，以何而成就，以修习显示即是瑜伽士。
English
It is called "Where is it?". Saying "In the meaning of following, it is that abandoning it does not accomplish the benefit," it is called "harmed by valid cognition." "That" refers to the proponent or the opponent? Saying "If one does not know the appearance," it is because it harms the scriptures. Is it not the case that the proponent's words are accepted as valid cognition, and then other non-scriptural words that contradict them are abandoned? For example, the lord of beings gives a horse to the water god, and because the giver is diligent, whoever is the water god who takes the horse, he has been harmed, so the taker has declined. Thus, saying "accepting what contradicts that" is at the time of what is to be established. That is at the time of establishing. Decline is not true, because the author also has equal ability, this is saying the words that should follow the inference. If it is said, "However, the scriptures of the Vaisheshikas accomplish both," it is called "other than that." If, in addition to Buddhists, one accepts the tenets of the Vaisheshikas and Samkhyas, etc., then saying "that" abandons which branch difference of the Buddhists, that which should be abandoned is valid cognition, meaning that the nature of the reason and the concomitance, etc., are not accomplished. The commentary is clear. Saying "If not realized," if the true proof is not spoken. The fortunate one is also the capable one. Saying "this" is the answer. Therefore, showing that one's own realization can accomplish, and also accomplish others, is called "self-realization." If it is said, "What is that other than scripture?" it is called "reason," because accepting the validity of scripture has already been accomplished, because oneself does not have connection with meaning, etc., the validity of what is based on acceptance is that, if there is no that, it is because of acceptance. Saying "this also" is what is to be established, if one holds that, then the scripture of that object is also not valid cognition. In the commentary, it says "this also" is holding the tenet of the Buddhists. For the yogi who has the mind of establishing his own, there is also another valid cognition as the root for what is to be realized, by what is it accomplished, by cultivating it is shown to be a yogi.
Tibetan
་སྔར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །སྔར་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་ཡིན་པ་ན་གང་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་པ་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒོམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་པོ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ དང་རྟོགས་པ་སྟེ། ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ལས་དེ་དག་སྐྱེ་བའོ། །ཡང་ནི་རྟོགས་པ་ནི་ངེས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའོ། །གཞན་དག་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེའི་ནི་སངས་རྒྱས་པའོ། །དོན་ནུས་ནི་སེམས་པ་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིའོ། །དབང་པོ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ནུས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་མཐོང་བ་བསྒོམས་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མེའི་སྤྱིན་སྲེག་གིས་མཐོ་རིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་མ་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། གང་ཡང་རྗེས་འགྲོ་རྣམ་ཆད་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་འཛིན་པའོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་སྤྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་ནི་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་མི་རྟག་པའི་སེམས་པ་ཅན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དཔྱོད་པ་ནི་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ལ་དཔྱོད་པའོ། །འགྲེལ་པ་ནི་གསལ་ལོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཁས་བླངས་པ་ཚད་མའི་རྩ་བ་ཅན་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཁྱད་པར་གྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་སྐྱེས་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཚད་མ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསམ་པའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་དབང་གིས་སོ། །དེ་ཉིད་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །སྣང་མེད་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལ་ལའི་བསམ་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་དག་རྟོགས་པ་ལས་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལས་ཤེ་
Chinese
以前叫做能立。以前不是瑜伽士的时候，谁以有心者和另一者所立之法而修习，则感官殊胜，并且生起证悟，即通达。又，证悟是决定之语，即努力通达。其他人说，是现量。那是佛陀的。意义的能力是有心者和另一者事业等。其他人说，是所立和能立的能力。如果所立是有心者，为何它没有能力？这是胜利者的。感官是所立，而成立它的是方便。它的能力之识也叫做能力，这不是暂时的，而是以量所见而修习，显现出来的是瑜伽士，而不是其他人，是这个意思。如同火的焚烧能成立天界一样，有人说，以与未见众生相连而知晓。其中说，凡是随行断绝者。这是说，譬喻不执著随行。感官等不是随行断绝吗？如果这样，如何成立？对此说，总的来说。果是作者的能立。瓶子等的知识也是如此，因此为何见到随行？不是以无常的有心者。观察所立和能立，就是观察所知和能知。解释很清楚。特殊的，是与作意相连。所承诺的以量为根本，为何以特殊为根本的也不是量？对此说，士夫，意思是，量是特殊的，而另一者本身不是量。以想法的力量，就是仅仅以它的力量。不是它本身，就是量和另一者本身的区别。不显现转变，就是以某些人的想法，不是量，因此不是因，以及其他人从证悟是量，因此在那里不显现。从何处？
English
Formerly, it was called the establisher. Formerly, when not a yogi, who, with those who have minds and others who establish, cultivate, then the senses are excellent, and realization arises, that is, understanding. Moreover, realization is a definitive statement, that is, diligently understanding. Others say it is direct perception. That is the Buddha's. The power of meaning is those with minds and others, actions, and so on. Others say it is the power of what is to be established and the establisher. If what is to be established is a being with a mind, why does it not have power? This is the Victorious One's. The senses are what is to be established, and what establishes it is the means. The knowledge of its power is also called power, which is not temporary, but what is seen by valid cognition is cultivated, and what manifests is the yogi, not others, this is the meaning. Just as the burning of fire establishes the heavenly realm, some say that it is known by being connected to unseen beings. Among them, it says, 'Whatever follows is completely cut off.' This means that the example does not grasp what follows. Are the senses and so on not completely cut off from following? If so, how is it established? To this it is said, 'In general.' The result is the establisher of the agent. The knowledge of pots and so on is also the same, so why is following seen? It is not by the impermanent beings with minds. Examining what is to be established and the establisher is examining what is to be known and the knower. The explanation is clear. 'Special' is connected to 'to be thought of.' What is promised has valid cognition as its root, why is what has 'special' as its root not also valid cognition? To this it is said, 'Person,' meaning that valid cognition is special, and the other itself is not valid cognition. By the power of thought, that is, merely by its power. 'Not itself' is the distinction between valid cognition and the other itself. 'Does not appear to change' means that according to the thought of some people, it is not valid cognition, therefore it is not a reason, and others, from realization, it is valid cognition, therefore it does not appear there. From where?