Tibetan
བའོ། །གཉིས་པོ་ནི་མིག་དང་གཟུགས་དག་གོ །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་སོ། །ཚུལ་གཉིས་ནི་རང་རིག་པ་དང་སྔོན་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་པ་ལས་གཞན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་དོན་ཉིད་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའོ། །མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པའི་རྣམ་པར་རོ། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། ཐག་རིང་པོ་ལ་བར་དུ་ཡོད་པའི་སྣང་བ་འཕྲོས་པས་མང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཀབ་པ་མི་གསལ་བར་ནི་རིགས་ཏེ། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཆ་འགའ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དོན་ཡིན་པས་བསགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་བྲི་བ་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཆེན་པོ་ལས་ཆུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་དུ་ཆུང་དུ་ལ་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་དེར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་བཀབ་པའི་ཆ་ནི་མི་འཛིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆ་གཅིག་བཀབ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱོགས་གཞན་ཡང་བཀབ་པ་ཡིན་ལ་མ་བཀབ་ན་ཡང་དེའི་ཆ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ཡང་བཀབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེའི་སྟེ། སྣང་བས་ཆོད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཆ་འགའ་ཞིག་མི་མཐོང་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ངོ༌། །མ་ཆོད་ན་ཡང་གཞན་མཐོང་ན་གཞན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མཐོང་བའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའོ། །གཞན་གྱི་ནི་ཐག་རིང་པོ་ལ་ངོ་བོ་གཞན་མེད་པའོ། །ཤེས་པ་ནི་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལ་མི་སྲིད་ན་ཤེས་པ་ལ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་འདི་ནི་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་ པར་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་ཀྱི་སྣང་དུ་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྣང་བ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ན་མི་སྣང་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཐག་རིང་པོར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ནི་དོན་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིའོ། །གསལ་བ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནའོ། །དེའི་ནི་ཐག་རིང་པོ་ན་སྣང་བའོ། །གཞན་ནི་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནའོ། །གཉི་ག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་བཞིན་ཐ་དད་ནི་སྣང་བ་ལས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་བག་ཆགས་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཕྱིས་སོ། །གང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཡང་ཉེ་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡན་ལག་དུ་མ་ཅན་གྱི་རྫས་ལ་ཡན་ལག་འགའ་ཞིག་རིང་པོར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་རགས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བ་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐག་རིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ཅན་ཐག་རིང་བའམ། གཞན་དུ་ཡང་སྣང་དུ་རུང་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཁྱབ་པ་ཅན་ནོ། །མཐོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་མི་འཛིན་ན་ཡང་ངོ༌།། མི་སྣང་བའི་ཡན་ལག་ལ་ལྟོས་ནས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་མི་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དོན་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉེ་བ་ན་ཡང་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ནའམ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་ གཅིག་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་གི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཕྲ་རྡུལ་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ནད་དང་བཅས་པར་འཛིན་པ་ནའོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །ཆེས་སྲབ་པའི་ཡན་ལག་མི་འཛིན་པ་ཉིད་ཡན་ལག་ཅན་འཛིན་པ་ལ་ནི་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཉིད་སེང་ལྡེང་དང་པ་ལ་ཤལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་སྣ་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ལ། ཐག་རིང་བ་ལ་དེ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་དེ་ཙམ་ནི་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་མི་གསལ་བ་རྟོགས་པ་
Chinese
是也。二者是眼和色等。所谓“他”，是指由那样的自性所产生的习气。两种方式是自证和蓝色的自性，但不是自证之外的轮涅，这是它的意思。或者说，事物本身不是自证的形象。所谓“不行”，是指自证的形象。从差别来说，是从集合的差别来说的，因为在遥远的地方，中间显现的景象散发出来，所以是众多的缘故，遮盖不明显是合理的。就像寺庙等一样，因为不执着于某些部分，所以是多体的自性，因此以积累的方式来执着减少没有矛盾。因为从大的到小的存在。在痛苦中把小的执着为大的，是错乱，因为没有扩展的缘故，如果这样想，就会变成那样，这是指从遥远和近处的差别，显现不同的缘故，遮盖的部分不执着，而另一部分是执着的，这是它的意思。如果一部分被遮盖，那么它的其他部分也被遮盖，如果没有被遮盖，那么与它的部分相连的其他部分也不会被遮盖，这是指在极微尘本身上没有差别。如果被显现所阻断，那么如果看不到某些部分，那么另一部分也是如此。如果没有阻断，那么如果看到其他部分，那么其他部分也是如此，这是它的意思。所谓“所见之境”，是指安住在可容之境中。其他的，是指在遥远的地方没有其他的自性。知识是它存在的，因为是不同的缘故。如果在事物上不可能，那么在知识上是可能的，这表明这就是所谓的“见”。所谓“没有不完整的”，是指微尘全部变成 相同。它的自性是事物的自性。如果说，不同显现的显现是不可能的，那么显现是指，显现不是与它不同的，这是它的意思。所谓“相”，是因为它是它的缘故，是指因为是显现的相的缘故。在那样的状态下，不是具有不显现，因为没有的缘故，以及在遥远的地方不显现的缘故，这表明如果事物是不同的。所谓“他”，是因为总的来说，认为总的是其他事物的缘故。它的ི་被称作是意义。清晰本身是后来做那样意义的缘故。彼即是被称为意义本身。那是在遥远的地方显现。其他不是在遥远的地方。两者是一，因为显现为一的缘故，所显示的是被称为它的自性。自性各异是从显现而来。那被称为是证悟，因为被一所损害的缘故。证悟本身是从习气而来，具有不相异的相状，因此显示为具有相状本身，被称为无有差别。又被称为是后来的。从何处被称为是部分也如近处一样，不是显现，这是它的意义。对于具有众多支分的物质，有些支分显现为遥远，那是粗大的，而其他的不是那样，因此认为是不清晰，这被称为如果是显现。显现不清晰被称为是因为遥远的缘故。各异在于，是周遍所有支分具有的遥远，或者也可以显现。一切本身被称为是具有一切支分，是周遍的。看见被称为即使不执持支分也可以。相对于不显现的支分，执持支分的自性不是不清晰，因为太过分的缘故，所显示的是外境是一个，意思是即使在近处也不是执持一切支分。或者是众多本身，以极微的区分，对于一个是一的执持和不执持，对于其他的也是，因为没有差别的缘故，所显示的是众多微尘。其他是在执持具有疾病的时候。其他是变化，是完全清晰的相状本身。极其微薄的支分不执持本身，对于执持支分者来说，不是不清晰的理由吗？在说的时候，其他被称为支分本身，对于楝树和紫矿等不是，因为支分者是那样的自性的缘故。如果不是那样的自性本身，多种变成了一个，对于遥远的地方，那样显现为各异，怎么会仅仅是不清晰呢？也不是这样，自性证悟本身是不清晰的证悟。
English
It is so. The two are the eye and the form, etc. The so-called "other" refers to the habit generated by such a nature. The two ways are self-awareness and the nature of blue, but it is not the wheel of samsara other than self-awareness, that is its meaning. Or rather, the thing itself is not the image of self-awareness. The so-called "not possible" refers to the image of self-awareness. In terms of difference, it is in terms of the difference of the collection, because in the distant place, the appearance of the intermediate appearance emanates, so it is reasonable that the cover is not obvious because it is numerous. Just like temples and so on, because they do not cling to certain parts, it is the nature of many bodies, so there is no contradiction in clinging to reduction in an accumulated way. Because it exists from large to small. To cling to the small as large in suffering is a delusion, because there is no expansion, if you think so, it will become like that, this refers to the difference between far and near, because the appearances are different, the covered parts do not cling, while the other part is clinging, that is its meaning. If one part is covered, then its other parts are also covered, and if it is not covered, then other parts connected to its parts will not be covered, this refers to the fact that there is no difference in the extremely small dust itself. If it is blocked by appearance, then if some parts are not seen, then the other part is also the same. If it is not blocked, then if other parts are seen, then other parts are also the same, that is its meaning. The so-called "object of sight" refers to residing in a permissible realm. The other refers to the fact that there is no other nature in a distant place. Knowledge is that it exists, because it is different. If it is impossible in things, then it is possible in knowledge, this shows that this is the so-called "seeing". The so-called "without incompleteness" refers to the fact that all the dust particles have become the same. Its nature is the nature of things. If it is said that the appearance of different appearances is impossible, then appearance refers to the fact that appearance is not different from it, that is its meaning. The so-called "characteristic" is because it is its cause, which refers to the fact that it is the characteristic of appearance. In that state, it is not possessed of non-appearance, because it does not exist, and because it does not appear in a distant place, this shows that if things are different. The so-called "other" is because in general, it is thought that the general is other things. Its
English
The term "i" is called meaning. Clarity itself is because it later performs such a meaning. That itself is called meaning itself. That appears in a distant place. Others are not in a distant place. The two are one, because they appear as one, what is shown is called its nature. Different natures come from appearance. That is called realization, because it is harmed by oneness. Realization itself comes from habits, having an undifferentiated appearance, therefore showing that it has appearance itself, is called without difference. Again, it is called later. From where it is called that even a part is not visible as if it were near, this is its meaning. For a substance with many limbs, some limbs appear far away, which is coarse, and others are not so, so thinking that it is not clear, this is called if it appears. The appearance of unclearness is called because of the distance. Different is that which pervades all limbs, is far away, or can also appear. All itself is called having all limbs, is pervasive. Seeing is called even if you don't hold the limbs. Relative to the invisible limbs, holding the nature of the limbs is not unclear, because it is too excessive, what is shown is that the external object is one, meaning that even when close, it is not holding all the limbs. Or it is many itself, with the distinction of extremely small particles, for one that is one, holding and not holding, for others also, because there is no difference, what is shown is many fine particles. Others are when holding with disease. Others are changes, which are the appearance of complete clarity itself. Is it not the reason that the extremely thin limbs do not hold themselves, but for those who hold the limbs, it is not clear? When speaking, others are called limbs themselves, not for neem trees and sappanwood, because the limb holder is of that nature. If it is not that nature itself, many become one, and for distant places, it appears as different, how can it be just unclear? It is not so, the realization of nature itself is the unclear realization.