Tibetan
ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའམ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ༌། །རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ནི་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་སྣང་བ་ལ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་ལས་འཁྲུལ་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གིའམ་གཞན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ན་རེ་ཞིག་རང་གི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ད་མེད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་རང་གིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་འདི་ད་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པའོ། །གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚུངས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཕྱིར་སྐྱེས་ནས་འཇིག་པ་ལ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡང་རྩོམ་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པར་མཚུངས་པའི་དུས་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པས་གཞན་དུ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུས་མཚུངས་པའི་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་འབྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་དེ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཁ་ཅིག་ཏུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འོན་ཏེ་དེ་ཡང་སྟེ་གཞན་ཡང་ངོ༌། །བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྗེས་སུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མེད་ན་དེ་མངོན་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡང༌། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ལ་ཡོད་དོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐལ་ བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤུ་ལྔར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་དངོས་པའི་འབྲས་བུའོ། །གཞན་ནི་གཞན་པའོ། །མཐོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་
Chinese
说“是”不是做得好。所谓“名言”也是分别念或声音等。无分别是因为一切唯是自证。所谓“颠倒诸”是指颠倒的分別念，因为将非真实的自显现执著为真实而进入。无分别不是颠倒，因为不应从自证中错乱。因此是“如是”之语。如果是识，是自己或他人的不共，暂且不是自己的，因为现在没有，但在他人有，所显示的是“他人”。也不是他人的，因为他没有，但自己能见，所显示的是“此即现在”。所谓“已成”就是没有。所谓“他人如何”是因为在自证的体性上是共同的。如果是那样，他人所见等，是从不共的相似和另一方的习气中产生的。因此，生而坏灭时，刹那也不造作。所谓“刹那也不造作”是因为与坏灭相同之时，其因也不存在，因此不应成为存在于他处的因。因为同时存在的有，以自己的体性丝毫也不作，而仅仅是生起，若无则不生，因此随顺量论者认为仅仅是那个因的果，在某些地方能理解，但不是在一切地方，因为没有量。他人所见，我说我见，说是会成为随念，然而那也是，也是其他。我说我见，在那上面附加他人所见。如果是那样，如果没有现量，则它不会显现。对于它，没有的现量，也存在于它的果中。说是果。因为不是太过，所以是没有。所谓“五毛等”是显现事物的果。他者是他者。见是现量。
English
Saying "it is so" is not well done. The term "expression" also refers to discrimination or sound, etc. Non-differentiation is because everything is merely self-awareness. The term "inverted ones" refers to inverted discriminations, because they enter by clinging to one's own appearance, which is not real, as if it were real. Non-discrimination is not inverted, because it is not appropriate to be mistaken from self-awareness. Therefore, it is the word "as it is." If it is consciousness, is it something that is not common to oneself or others? For the time being, it is not one's own, because even if it is not present now, it is present in others, which is what is shown by the word "other." It is also not of others, because even if they do not have it, one sees it oneself, which is what is shown by the word "this, now." The term "become" means non-existent. The term "how by others" is because it is common in the nature of mere self-awareness. If that is the case, then what is seen by others, etc., arises from the uncommon similarity and the habit of the other side. Therefore, when something is born and destroyed, even a moment does not create it. The term "even a moment does not create it" is because at the very time that it is similar to destruction, its cause does not exist, so it is not appropriate for it to be a cause that exists elsewhere. Because the existence of simultaneous time does not do anything at all by its own nature, and only arises, and if it does not exist, it does not arise, therefore those who follow valid cognition understand that only that much is the cause of its fruit in some places, but not in all places, because there is no valid cognition. What is seen by others, I say I see, it is said that it will become subsequent recollection, but that is also, and also other. I say I see, and add to that what is seen by others. If that is the case, then if there is no direct perception, then it will not appear. For it, the direct perception that does not exist, also exists in its fruit. It is said to be the fruit. Because it is not too much, it is non-existent. The term "five-haired one, etc." is the fruit of the appearing object. Other is other. Seeing is by direct perception.
Tibetan
འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་གཅིག་ཉིད་དུ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་བཞིན་པའོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ལས་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟག་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་མེད་ན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་དྲི་བའོ། །སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་དུ་བ་ཙམ་མཐོང་བ་ན་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་མཐོང་བ་ཉིད་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལའོ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟག་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་མེད་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་ལས་གཞན་དུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་སྣང་བ་སྤངས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དག་གི་ཚུལ་ནི་རྟོག་པ་སྟེ་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་ལས་སོ། །ཇི་ལུས་བའི་ཕྱིར་ནི་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པ་ཡིད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བའོ། །དེ་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའོ། །ཡོད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ནི་དེ་མེད་པ་ན་ཞེན་པ་ཙམ་ལའོ། །ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་པ་ནི་དངོས་ཡོད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འབྱུང་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་ན་ནི་ཞེན་པ་ཡོད་ནའོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ངོ་བོའི་སྣང་བའོ། །སྤྲིན་ ལྡང་བ་ལས་ཆར་འབབ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། དུ་བས་མེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་རྒྱུན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་
Chinese
混合成为一体，如果不是那样，就无法直接证悟为一体。自性是事物自身的本质。所谓非现量，就是存在。被他者所见，是显现的自性，因此如同显现一样，从显现不可得中，是使之成为常法的体性。如果那不存在，那么什么时候呢？这是反问。显示对显现不可得没有怀疑，那就是“如果是那样，那么怎么办呢？”所谓“有”，是指先前仅仅见到烟，就怀疑被他者所见，意思是“有”。所谓“未见即我见”，仅仅是名言而已。对于隐蔽的事物，是指外境。所谓“也是一体”，是因为与外境本身没有差别。如果说“不是”，是因为仅仅以自性为究竟。所谓“如何呢？”，是因为没有差别。所谓“成为一体”，是显现的意愿，但不是它的体性。显示成为它的体性的过失，那就是“不是，是所知处”。所谓“在此显现”，是使之成为常法的体性。如果那不存在，那么显示从显现意愿之外隐蔽的事物不是境，那就是“舍弃显现”。清净之理是分别念，即显现的意愿。所谓“从那”，是从显现的意愿。所谓“为了如何”，是为了如何获得确定。获得意念是自性显现。那是应当相遇的。所谓“存在”，是为了表示本质接近。先前是指在那不存在时，仅仅是执着。解释所谓“获得存在”，那就是“实有”。解释先前，那就是“产生的”。如果存在随念，那就是存在执着。证悟本身是本质的显现。从云 升起而推断降雨，不是成为将要产生的对境吗？对于用烟推断火，说“不是”时，是指一切处，对于那，不欺骗也仅仅是指将要产生的。成为先前和后来的相续是推断的对境，
English
Becoming mixed into one, if it is not like that, it cannot be directly realized as one. Self-nature is the inherent nature of things. What is called non-manifest is what exists. Being seen by others is the nature of appearance, therefore, like appearance, from the non-apprehension of appearance, it is the nature of making it permanent. If that does not exist, then when? This is a rhetorical question. Showing that there is no doubt about the non-apprehension of appearance, that is, "If it is like that, then what to do?" What is called "exists" means that previously, having only seen smoke, there is doubt about being seen by others, meaning "exists." What is called "unseen, I see" is merely a term. For hidden things, it refers to external objects. What is called "also one" is because there is no difference from the external object itself. If you say "no," it is because it is ultimately only with self-nature. What is called "how?" is because there is no difference. What is called "becoming one" is the intention of manifestation, but it is not its nature. Showing the fault of becoming its nature, that is, "no, it is the object of knowledge." What is called "here in appearance" is the nature of making it permanent. If that does not exist, then showing that what is hidden from the intention of manifestation is not the object, that is, "abandoning appearance." The way of purity is discrimination, that is, the intention of manifestation. What is called "from that" is from the intention of manifestation. What is called "for how" is for how to obtain certainty. Obtaining intention is the appearance of self-nature. That is what should be encountered. What is called "existence" is to indicate that the essence is close. Previously, it refers to only attachment when that does not exist. Explaining what is called "obtaining existence," that is, "really exists." Explaining previously, that is, "arising." If there is recollection, then there is attachment. Realization itself is the appearance of essence. From clouds rising, isn't it inferred that rain will fall, becoming the object of what will arise? When saying "no" to inferring fire from smoke, it refers to all places, and for that, not deceiving also only refers to what will arise. The continuum of becoming previous and later is the object of inference,