Tibetan
་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བོར་ནས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ནི་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའོ། །ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །འདིའི་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །ཀུན་དུ་སྣང་བ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། །ཅི་ལས་ཤེ་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་སྣང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པའོ། །སྡུག་གུ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཉེ་བར་བརྟགས་པའོ།། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་རྣག་རིག་པར་རུང་བའི་ངོ་བོར་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སྔོན་པོ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ངེས་པ་བྱུང་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆའི་ཁྱད་པར་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དབྱེ་བ་ལ་རིག་པའམ་ངེས་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལས་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་དེ་མི་རིགས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ཞིང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་ན་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། རིག་ན་ཡང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བ་གང་གིས་དོན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་བདག་གིར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རིག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་རྣམ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་བ་འདི་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་རིག་པ་ནི་འཛིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པ་ཡང་ཤེས་པ་ལ་གནས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རྣམ་པ་ནི་རང་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པས་དོན་རིག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ངེས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ནི་རྣམ་པའོ། །གནས་པ་ནི་ཉེ་བའོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་དེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་རང་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ལས་ཏེ། རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པའི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་རིགས་པ་ན་དོན་རིག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དང་ཤེས་པ་དང་དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དོན་བདག་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱི་རོལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་སྣང་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ནི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཞིག་གཞན་དུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱི་ རོལ་མ་ཡིན་པའོ། །རང་རིག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་སྟེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཡིན་པ་དང་དང་པོར་རིག་པར་ཁས་བླངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ནི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པས་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དོན་རིག་པའི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པའི་སྟེ་ངེས་པ་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའིའོ། །བློ་ལ་ནི་གནས་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པའི་རྣམ་པའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ནི་ངེས་པ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་བྱ་བ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པའོ། །རྣམ་པས་བྱས་པའི་རིག་པས་རྣམ་པ་གཞན་མི་གནས་པ་སྟེ། ངེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ནི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་རིག་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཉེ་བའི་དུས་ན་ཡང་གསལ་བས་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་
Chinese
遗忘体验，而认为证悟了外境，这是不合理的。论师是论师方的龙象。知识是知识的自性。此的，是自己的体性。普遍显现，是相同性。如果问为什么，即因为什么之故。因此显现为境，意思是作为原因之故。如何，是善加显示。痛苦等，即以快乐等。此显示是近似的比喻，即因此之故。以各种各样的相，即蓝色等，是近似的假立。因为是无有各种各样相的体性，所以能取相与能知的体性虽无差别，但仅以近似的假立，为什么不进行安立呢？对此说了“对于一切”。所谓蓝色，产生了对意义差别的确定，这是依赖于体验部分的差别，依赖于先前的体验，而不是以体验的自性之自相来区分知识或确定，因为没有差别。仅仅依赖于一个集合的差别，那是不合理的，因此不是能知的，仅仅存在也不意味着没有差别，因为体性上没有区别。即使是各自特征不同的原因，也不是从与它不同的事物中产生体性的差异，因为它是它的对境。如果仍然没有差别，那就不是能知的。如果能知，也会获得相的差别，因此，说“我们没有相的智慧”是不对的。如果凭借着接近性，就能将事物本身的相据为己有，并因此认知它，那么相还有什么用呢？这也不合理，因为认为所取的相的认知来自于能取的体验，这完全是不合理的。相也因为在知识中没有其他处所。如果有人说，作为果，怎么会不是这样呢？对此说了“因为什么”。相与自身没有差别，因此并非虚构地认知事物，而是跟随自身之后。
English
Forgetting the experience and thinking that one has realized the external realm is unreasonable. The teacher is the elephant of the teacher's side. Knowledge is the nature of knowledge. This is one's own nature. Universal appearance is the same. If you ask why, it is because of what. Therefore, appearing as an object means that it is because of the cause. How is it well shown. Suffering, etc., is just like happiness, etc. This shows that it is an approximate metaphor, that is why. With various aspects, such as blue, etc., it is an approximate imputation. Because it is the nature of having no various aspects, although there is no difference between the aspect of the grasper and the nature of the knower, why not establish it only with approximate imputation? To this, it is said, "For everything." The so-called blue, the certainty of the difference in meaning arises, which depends on the difference in the part of the experience, depends on the previous experience, and does not distinguish knowledge or certainty by the self-characteristic of the nature of the experience, because there is no difference. It is unreasonable to rely only on the difference of one collection, so it is not knowable, and just being there does not mean that there is no difference, because there is no difference in nature. Even if the causes of different characteristics are not the same, the difference in nature is not produced from something different from it, because it is its object. If there is still no difference, then it is not knowable. If it can be known, there will also be a difference in aspects, therefore, it is not right to say, "We have no wisdom of aspects." If, by means of proximity, one can take possession of the aspect of the thing itself and thereby recognize it, then what is the use of the aspect? This is also unreasonable, because thinking that the cognition of the grasped aspect comes from the experience of the grasper is completely unreasonable. The aspect also has no other place in knowledge. If someone says, as a result, how can it not be so? To this, it is said, "Because of what." The aspect is not different from itself, so it is not a fictitious cognition of things, but follows after itself.
Chinese
由于确定一致，因此会安立为不同，但执持的行相并非如此，因为没有差别。意义的自性是行相。存在是邻近。所谓“此”，行相是量，意义了知是果，但并非自己的知识，如果这样说，则说自性是知识，因为自性是知识。因为对于非知识来说，确定是不合理的。当行相的自性合理时，没有其他的意义知识。这是“是果”的意义。指示它，所谓“因此”，就是因为这个缘故。心不是与意义、知识以及它们相关联的，而是指示没有经历过的，所谓“非意义自性显现”。如果有人说，外境不像从比量中那样，在现量中也同样显现，难道不是成为对境吗？为了说明这一点，说了“因为什么”。现量的对境本身是作为体性显现的，但并非确定一个其他为其他，因为以它是先行的缘故，它本身是主要的。自己的体性不是外境。自证是认识自己的体性，所谓“因为不是现量”，并不是说是方便，也不是首先承诺认识。自证以确定意义而确定，并且确定的理由也是行相，为了指示意义知识的确定者也执著为同一个确定者，所谓“它的”，就是自证的，即执著确定为意义的。对于心来说，所谓“处境意义”，就是自证的行相。能立是因为能立具有确定性的确定。因此，行为本身就是超越感官的行为，并且对它的结果等的分别念是具有量。所谓“因此”，就是对“它的”的解释。由行相所作的知识，其他的行相不住留，难道不是一定会改变吗？如果这样说，那么“如何，那个意义是处境”，就是说，是自证时的行相，同样，在意义邻近的时候也是清楚的，因此没有确定，这就是那个意思。
English
Because of the certainty of agreement, it is established as different, but the aspect of grasping is not so, because there is no difference. The nature of the meaning is the aspect. Existence is proximity. The so-called "this," the aspect is the valid cognition, and the knowing of the meaning is the result, but it is not one's own knowledge. If one says this, then it is said that the nature is knowledge, because the nature is knowledge. Because for non-knowledge, certainty is unreasonable. When the nature of the aspect is reasonable, there is no other knowledge of meaning. This is the meaning of "is the result." Indicating it, the so-called "therefore," is for that reason. The mind is not related to meaning, knowledge, and them, but indicates what has not been experienced, the so-called "non-meaning self-appearance." If someone says that the external object does not appear in the same way in direct perception as it does from inference, is it not becoming an object? To explain this, it is said, "For what reason?" The object of direct perception itself appears as the essence, but it is not determining one other as other, because it is the preceding one, it itself is the main one. One's own nature is not the external object. Self-awareness is knowing one's own nature, the so-called "because it is not direct perception," it is not said to be a means, nor is it the first promise to know. Self-awareness is determined by determining the meaning, and the reason for the determination is also the aspect. In order to indicate that the determiner of the knowledge of meaning is also clung to as the same determiner, the so-called "its," is of self-awareness, that is, clinging to the determination as meaning. For the mind, the so-called "situation meaning," is the aspect of self-awareness. The proof is because it proves the certainty of having certainty. Therefore, the action itself is the action beyond the senses, and the conceptualization of its results, etc., is possessed of valid cognition. The so-called "therefore" is the explanation of "its." The knowledge made by the aspect, the other aspect does not remain, is it not certain to change? If one says this, then "how, that meaning is the situation," that is, it is the aspect at the time of self-awareness, and similarly, it is also clear at the time of the meaning's proximity, therefore there is no certainty, that is the meaning.