Tibetan
།ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མིན། །ཞེས་བྱ་བས་སོ། །ཁྱད་པར་དེ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཤིན་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་སྲིད་པ་ཙམ་གྱིས་གཅིག་ཀྱང་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། མ་ཉམས་པ་བསྒྲུབ་པར་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་ལ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མཐོང་བ་ལ་ཤེས་པ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔར་དྲིས་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འདོད་ནས། དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ལ། འདིའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོས་སྒྲ་དེ་ལས་སྐབས་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཕུལ་བྱུང་བར། །ཤེས་ནུས་དོན་འདི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེར་ནི་སྐབས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི། འུ་བུ་ཅག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་འདིར་སྐབས་མ་ཡིན་ནོ། །འཆད་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྟོགས་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། བློ་ལ་གནས་པ་ནི་རྟོགས་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཅི་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དྲིས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་རྟོགས་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སུས་སྨྲས། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་ཉིད་དམ། མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིའི་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འུ་བུ་ཅག་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འགྲོ་བ་ཁོ་ནའི་ཡིན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ལ་འདི་ནི་འགྲོ་བ་འདི་ནི་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་འུ་བུ་ཅག་ལ་སོགས་པ་ལས་འདི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའོ། །རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་འུ་བུ་ཅག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཅི་ལས་མ་མཐོང་བ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་འགྲེལ་ནི་བཤད་བྱའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འདྲ་བའི་དོན་ཡང་རྙེད་སླ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ན་དོན་དམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་ཏེ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས། །ཞེས་བྱ་བ་དང། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བའི་དོན་ལ་ཡང་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཙམ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལས་རྒྱུ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཤེས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་རྨོངས་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ལ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་གསལ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ན། ཚང་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་བཙལ་བྱ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་ མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞན་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལས་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཉིད་ཉེ་བར་འཕེན་པར་བྱེད་པའམ། འགེགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བས་རྟག་ཉིད་ཆོས་ཉེ་བར་བླངས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཞིང༌། གཞན་བཙལ་བྱ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ༌། །ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པས་དཔག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་པ་འདི་ཡང་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། གཞན་ཅི་ཞིག་དགོས། རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟག་པ་ཉིད་ཁོ་ན་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཤེད་བུ་ལ་སོགས་པའི་དག་ལས་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པ་ཉིད་
Chinese
不是完全执持具有。这是因为，那个差别是与证悟相合而极度进入的缘故，所以才寻觅。仅仅因为不可能，如果连一个也不知晓，那么不应该成立没有退失吗？对于所见，是从增益之上进入，因为有能力。对于未见，那个知晓不是想要增益，因为没有能力，这是它的意义。想要证悟先前所问的差别，因此说了“彼具薄伽量士夫”。不是增益的进入之境，完全了知是薄伽梵独有的差别，而不是其他的。这个差别也因为不是时机，所以有证悟者如何从那个声音中随念是时机？如果那是殊胜的，能够知晓这个意义是想要的。等等，那个和那个仅仅是时机。殊胜的，也不是增益的知晓之体性，仅仅是从我们这些人等之中变得特殊。那样的在这里不是时机。将要解释的不是所证悟的，安住在心中才是所证悟的，如果这样说，安住在心中从何知晓呢？这就是所问的。如果是从证悟而来，不是的，因为不确定。殊胜的本身就是所证悟的，是谁说的？那么是什么呢？在成办义利上是不欺骗的，或者说，使未知的意义显明本身就是量士夫的体性之时机，那也是这位薄伽梵的，而不是其他的。那不是我们这些人等也有的吗？因此，如何是薄伽梵行者独有的呢？如果是那样，那就是从其他之中具有差别，所以才说是独有的。例如，婆罗门们存在，即使如此，为了显示殊胜，对某些人也会说，这是行者，这是婆罗门，像那样，在这里也是，从我们这些人等之中，显示这个殊胜的不是增益的智慧本身，薄伽梵是现量的自性本身的量士夫啊。
English
It is not to completely hold the possession. It is because that difference is extremely entered in accordance with realization, so it is sought. If one does not know even one thing just because it is impossible, then shouldn't it be unreasonable to prove that there is no degeneration? For what is seen, it enters even from superimposition, because it has the ability. It is not intended that knowing the unseen is superimposition, because it is impossible, that is the meaning. Wanting to realize the difference asked earlier, therefore it is said, "He possesses the Bhagavan, the measure of man." The object of entry that is not superimposition, the complete knowledge is the unique difference of the Bhagavan alone, and not of others. Also, since this difference is not the occasion, how does the one who realizes recollect from that sound that it is the occasion? If that is excellent, it is desired to be able to know this meaning. And so on, that and that are only the occasion. The excellent one is also not the nature of knowledge that is superimposed, but only becomes special from us and others. Such is not the occasion here. What will be explained is not what is to be realized, but what abides in the mind is what is to be realized. If so, from what is it to be known that it abides in the mind? That is what is being asked. If it is from realization, it is not, because it is uncertain. Who said that the excellent itself is what is to be realized? Then what is it? In accomplishing the meaning, it is unfailing, or making the unknown meaning clear itself is the occasion of the characteristic of the measure of man, and that is also of this Bhagavan, and not of others. Isn't that also present in us and others? Therefore, how is it unique to the Bhagavan practitioner? If that is the case, then it is different from others, so it is said to be unique. For example, Brahmins exist, but even so, in order to show excellence, it is said to some, "This is a practitioner, this is a Brahmin," just like that, here too, from us and others, showing that this excellence is not the knowledge itself that is superimposed, the Bhagavan is the measure of man of the nature of direct perception itself.
Chinese
被称为“是”。被称为“此”的是非虚构的知识。吠陀等与我们这些孩子等也不相同，那么为什么对未见之物宣称是量呢？因此，被称为“彼”。《释量论》不是作为所说之物的本质，因此，为了表明在自主的一方也容易找到相似之处，又或者说是究竟的。因为世间的量被宣示为二的本质：从自身中认识自身的本质。以及，从名言中就是量。同样，对于未见之物，量也仅仅是二的本质之意。仅仅是自己正确地认识，难道不是那本身吗？即使是刹那等也说是那本身。从果的自性中，了知因是如何正确的。因此，所近似显示的是，即使从愚痴中也会产生。吠陀等任何与意义无关的都不是量，这由其本身就已阐明。对于说此本身具有自在等的人来说，也因为阐明了，所以没有任何争论。一切都是常有吗？等等，还寻找其他的什么呢？那什么也不是，因为量的力量也能了知其他。如果是那样，从宣说那本身是正确本身来说，知识就变成常恒了。即使变成常恒，也是他方的观点。自在等不是使其他近似投射，也不是阻碍。同样，以“量不是常有”来说，常有法近似取舍，但不是有法，寻找其他的什么呢也是如此。以宣说正确本身来说，推测也是，这个也一定是，还需要什么呢？从极成之外的常恒本身，仅仅是极成的常恒本身，并且因为是一切的作者，并且宣说正确本身的作者本身没有丧失。或者像从势力等的清净中一样，是正确本身。
English
It is called "is." What is called "this" is non-fictional knowledge. If the Vedas and so on are not the same as us children and so on, then why is it declared that what is unseen is valid? Therefore, it is called "that." Since the Commentary on Valid Cognition is not made as the essence of what is to be said, it is easy to find similarities in the independent side. Or it is ultimate. Because the valid cognition of the world is declared as the essence of two: from oneself, one understands one's own essence. And, from terminology, it is valid cognition. Similarly, for the unseen, valid cognition is only the meaning of the essence of two. Is it not that itself that one correctly knows oneself? Even moments and so on are said to be that itself. From the nature of the result, one understands how the cause is correct. Therefore, what is shown approximately is that even from ignorance it will arise. The Vedas and so on, which are not related to meaning, are not valid cognition, which is clarified by itself. For those who say that this itself has independence and so on, there is no dispute because it is clarified. Is everything permanent? And so on, what else are you looking for? That is nothing, because the power of valid cognition can also understand others. If that is the case, from declaring that itself is correct itself, knowledge becomes constant. Even if it becomes constant, it is the view of the other side. Independence and so on do not make others approximate projection, nor do they hinder. Similarly, by saying "valid cognition is not permanent," the permanent dharma approximates taking and abandoning, but it is not the dharma-possessor, what else are you looking for is also the same. By declaring the correct itself, speculation is also, this must also be, what else is needed? From the permanent itself outside of the extremely accomplished, it is only the permanent itself of the extremely accomplished, and because it is the maker of everything, and the maker itself of declaring the correct itself has not been lost. Or like from the purity of power and so on, it is the correct itself.