Tibetan
ཡིན་པས་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ནི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དང༌། དགོས་པ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་གཏོད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་མཐོང་བ་ལས་མ་ཤེས་པ་ནི་སྣང་བཞིན་པ་ན་མཐོང་བ་ཉིད་དམ། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལས་གཞན་པའི་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། རེ་ཞིག་མཐར་དོན་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སྤྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ཉིད་ནི་རང་གི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དེའི་རང་གི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། སྤྱིར་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པས་མཐོང་བ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདིའི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་ཡང་དབང་པོ་དང་མཐོང་བ་དག་གི་རུང་བ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བ་ཡིན་ལ། དེས་ན་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ནི་ཐ་སྙད་པའམ་དོན་དམ་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པས། གལ་ཏེ་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཡུལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རེ་ཞིག་སྣང་བ་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པས་གནོད་པ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྣང་བ་ཡང་དེ་ལ་མི་རུང་བ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་དུ། སྤྱི་ཡང་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ནི་མ་བཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་མ་བཟུང་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་སྤྱི་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གིས་གཅིག་པ་ཉིད་དམ། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱང་རུང་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ཙམ་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འགའ་ཡང་དེ་ལ་འགྲུས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་དོན་མེད་ན། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རིགས་ཏེ། དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཁོ་ནས་དེ་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཤེས་ཀྱང་གལ་ཏེ་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་སྟེ། དེའི་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་རང་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་བྱེད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཤེས་པ་ནང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ནི་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་ཅི་ཡང་རུང་ནང་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཉིད་དེ་དག་ལས་གཞན་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མེད་ན་དེ་དག་གིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ཤེས་གང་རིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་དོན་ཉེ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདོད་པས་བཟློག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྫུན་པ་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་ཙམ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཉིས་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཚད་མས
Chinese
因此没有必要。没有损害本身就是不欺骗的，因为对于其他来说，不可能存在，并且要知道这是针对显示没有必要的情况。如果是这样，那么从看到而不知道的，是在显现时看到本身，还是在外境本身，通过认识到“这正是这个”来理解先前所见。对于它的作用来说，不存在不欺骗，因为与它的自性没有差别，就像识一样。对于识来说，也没有除了认识自己的自性之外的作用。暂时最终来说，这个作用是存在的，就像这样产生自己的识，并且那本身就是自己的识，因此那本身就是作用，所以总的来说是存在的。 看到本身不是自己的识，因此所看到的本身不是它的自己的识。一般来说，通过认识先前所见，看到接近所缘的特征是存在的。即使存在感官和所见的可能性，也是通过分别念来理解的。因此，认为总的识会变成名言或胜义的量。如果是不了解的事物变得清晰的量，也就是说，因为总的等等是存在的，所以它的境，也就是论典也会变成量。回答是：自己的特征不了解。也就是说，暂时显现本身被看到，就像在鱼鳔上看到银一样，已经显示了颠倒执着的损害。也不是两者的自性，因为看到不能确定那就是它本身，并且显现也不可能不适合它，如果适合，那么显现本身的差别在其他方面。总的来说，因为总的是所见的境，所以这也是执着于所取的分别念。这样就是承认了执着于未取而说的。总的识即使是未取之识，总的来说，是与先前和之后相同，还是外境本身，无论如何都没有起到任何作用，仅仅是识的作用，就像梦中的识一样，没有任何东西能与之相比。
English
Therefore, there is no need. Being without harm is itself the only non-deceptive one, because for others, it is impossible to exist, and it should be known that this is directed towards showing the state of being without need. If that is the case, then what is not known from seeing, is it seeing itself when appearing, or in the external object itself, is it understood by recognizing the previously seen as "this is exactly this"? For its function, there is no non-deception, because there is no difference from its own nature, just like consciousness. For consciousness, there is also no function other than knowing its own nature. Temporarily, ultimately speaking, this function does exist, just like this, it generates its own consciousness, and that itself is its own consciousness, therefore that itself is the function, so in general it exists. Seeing itself is not one's own consciousness, therefore what is seen itself is not its own consciousness. In general, by recognizing what was previously seen, the characteristic of seeing closely focused on the object is present. Even though the possibility of the senses and seeing exists, it is understood through conceptual thought. Therefore, thinking that the general knowledge will become a conventional or ultimate valid cognition. If it is a valid cognition that clarifies what is not understood, that is to say, because the general and so on exist, its object, that is, the treatise, will also become a valid cognition. The answer is: one's own characteristics are not understood. That is to say, temporarily, the appearance itself is seen, just like seeing silver on a fish bladder, it has already been shown the harm of inverted clinging. It is also not the nature of both, because seeing cannot determine that it is exactly that, and it is impossible for appearance not to be suitable for it, if it is suitable, then the difference of appearance itself is in other aspects. In general, because the general is the object of seeing, so this is also the conceptual thought that clings to what is taken. In this way, it is said after admitting to clinging to what is not taken. Even if the general knowledge is knowledge of what is not taken, in general, is it the same as the previous and the later, or the external object itself, in any case it has not played any role, only the function of knowledge, just like the knowledge in a dream, nothing can be compared to it.
Chinese
不是这样的。如果对它执着，但它没有意义，那么追求它的人就不会进入，因为无论是它本身还是外在，都是从它的作用的特征进入的。这是不合适的。仅仅通过它的作用，它本身或外在才能被表达，如果它不存在，那么进入本身就是不合适的。所显示的，如果知道但不知道它的自身特征，也就是说，仅仅通过它本身或外在，就能完成自身特征的意义的作用。 显示它的本身也是它的作用本身，就是“如果知道自身特征”。即使知道不是自身特征的自性或外在，也不会进入，但在自身特征的自性上，则是可以的，这就是意义。声音的境是分别念完成意义作用的境，因为是具有分别念的欲望，所以已经显示了不是来自其他。在胜义谛方面，因为知识是内在的，所以总的来说不是所知，也不是它的知识，所以显示了什么是量，就是“当没有二的时候”。当自身特征或任何存在于内在的知识安住于各自的自性时，就不会去理解其他，并且显示了那时那些前和后本身不是被那些之外的其他所知，就是“在理解自身特征之后”。如果前和后本身没有量，那么即使它们没有被理解，又如何成立呢？想到这里，就说了“知无智”，暂时无差别也是可以通过现量来理解的，差别则仅仅是通过分别念，因为这不依赖于近义，并且因为能够被欲望所逆转，并且因为是从执着虚假的习气中产生的，就像仅仅是意的国王的分别念一样，那个知识就不是量了，要这样结合。无二的分别念就是那样，但却是量
English
It is not like that. If one is attached to it, but it has no meaning, then the one who seeks it will not enter, because whether it is itself or external, it enters from the characteristic of its function. It is not appropriate. It is only through its function that it itself or the external can be expressed, and if it does not exist, then entering itself is not appropriate. What is shown is that if one knows but does not know its own characteristic, that is, only through itself or the external can one accomplish the function of the meaning of its own characteristic. Showing that its own self is also its function itself is "if one knows one's own characteristic." Even if one knows the self or the external that is not one's own characteristic, one will not enter, but in the self of one's own characteristic, it is possible, that is the meaning. The realm of sounds is the realm where discriminations accomplish the function of meaning, because it is the desire with discriminations, so it has already been shown that it is not from others. In the aspect of ultimate truth, because knowledge is internal, the general is not the knowable, nor is it its knowledge, so what is shown as what is valid is "when there is no duality." When the knowledge of one's own characteristic or whatever exists within abides in its own self, it will not go to understand others, and it is shown that at that time those former and latter themselves are not to be known by others than those, that is, "after understanding one's own characteristic." If the former and latter themselves have no validity, then even if they are not understood, how is it established? Thinking this, it is said "knowing without wisdom," for the time being, non-difference can also be understood by direct perception, and difference is only through discrimination, because this does not depend on close meaning, and because it can be reversed by desire, and because it arises from the habit of clinging to falsehood, just like the discrimination that is only the king of mind, that knowledge is not valid, it should be combined like this. Non-dual discrimination is like that, but it is valid.