Tibetan
་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི། གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་སླུ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་ཉིད་རང་དབང་ཡིན་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་ཉིད་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང༌། དོན་གང་བློ་ལ་གསལ་བ་ནི། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས། ཡང་ན་འདིར་དོན་གྱི་སྒྲས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དང༌། འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བྱ་ཉིད་དོ། །གཟུང་བྱ་ཉིད་ ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་གཅིག་པུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་འགལ་བའི་ཆོས་དང་འདྲེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་མི་དམིགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྙེད་དམིགས་པ་དེ་སྙེད་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས། གཅིག་པའམ་དུ་མ་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེའི་དགག་པ་ཡང་མེད་པས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟོག་པ་ཟད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་གི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བྱེ་བྲག་ཅན་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་འབྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཡང་དེའི་བྱེ་བྲག་ཅན་ཡིན་པས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཅན་ཉིད་དང་མ་ཤེས་པའི་དོན་རིག་པ་ཅན་ཉིད་དང༌། རང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡང་རུང་མཐོང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ལ་དགོས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་
Chinese
因此，对于瓶子等事物的认识，在唯一性等方面是具有欺骗性的。然而，对于实现其作用的作者本身等方面，由于不具有欺骗性，所以是量（ प्रमाण，pramāṇa，量）。这被认为是其他宗派的观点。而就自宗的观点而言，这种量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的自主性是相对于胜义谛而言的。对于胜义谛而言，完全不需要依赖于对事物的理解，因为它是通过自证而成立的。对于知识等，这种量（ प्रमाण，pramāṇa，量）并非是不随顺的。也就是说，“任何在心中显现的事物，对于它来说，声音就是量（ प्रमाण，pramāṇa，量）。”这是经文的意旨。或者，这里提到“事物”这个词，是为了表明“显现者”不是通过体验的自性而隐藏的。这也遮止了执持自性和因的实物之自性，以及执持的自性。所谓“未被认识的”，就是所取。即使与“所取性”等分离，也不是唯一的，因为它是缘于广大的。缘于不同境的不是唯一的，因为它是与因境的差别而相违背的法相混合的。也不是多数，因为通过非显现的推断，在极微的体性中也是不存在的。凡是所缘的，都是不同境的，因此，由于唯一或多数都不存在，所以以无事物本身而言，对它的否定也是不存在的，因此事物和无事物的分别念止息，就是涅槃。这是其中一种观点。之所以提到“事物”，是因为知识属于自证的范畴，是它的差别相，而不是通过境的差别来区分，因为境也是它的差别相，所以是不相异的。因此，知识是量（ प्रमाण，pramāṇa，量），因为它具有不欺骗性，并且能够认识未被认识的事物，而且自证也是可以的，或者说是需要见和另一者的。而并非是能证成者，因为它是非量（ प्रमाण，pramāṇa，量）和另一者所共有的。
English
Therefore, the cognition of things like a pot is deceptive in terms of oneness, etc. However, regarding the agent itself, which performs its function, etc., it is not deceptive and is therefore a valid means of cognition (प्रमाण，pramāṇa，valid means of cognition). This is said to be the view of others. As for one's own view, such validity of cognition is autonomous in relation to the ultimate truth. For that, there is no need to rely on the understanding of things at all, because it is established through self-awareness. For knowledge and so on, such validity of cognition is not inconsistent. That is, "Whatever appears clearly in the mind, for that, sound is a valid means of cognition (प्रमाण，pramāṇa，valid means of cognition)." This is the intention of the scripture. Alternatively, here the word "thing" is mentioned to indicate that the "manifestor" is not hidden by the nature of experience. This also prevents grasping the nature of the entity of self and cause, as well as the nature of grasping. What is called "unknown" is the object to be grasped. Even though it is separated from "graspable nature," etc., it is not singular, because it is focused on the vast. Focusing on different objects is not singular, because it is mixed with qualities that contradict the distinctions of objects. Nor is it multiple, because it does not exist even in the nature of atoms through inference of non-appearance. Whatever is focused upon, that many are different objects, therefore, since neither singular nor multiple exists at all, by the very absence of entity, there is also no negation of it, therefore, the cessation of the conceptualization of entity and non-entity is nirvana. This is one view. The reason for mentioning "thing" is that knowledge belongs to the category of self-awareness and is its specific characteristic, but it is not distinguished by the distinctions of objects, because the object is also its specific characteristic, so they are not different. Therefore, knowledge is a valid means of cognition (प्रमाण，pramāṇa，valid means of cognition), because it is non-deceptive, and it is capable of knowing the unknown, and self-awareness is also possible, or it is necessary for seeing and the other. It is not the means of proof, because it is common to non-valid cognition and the other.