Tibetan
ར་བྱེད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ཤེས་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་ལས་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་ཡིན་ན་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་བཞིན་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་དབང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ངེས་པར་བཟུང་བ་གཉིས་པ་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དོན་བྱེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེའི་ཤེས་པ་ནི། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གང་ལ་དེ་མེད་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེ་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ། བསྐྱེད་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་བའི་རྟགས་ལས་བྱུང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ གྲུབ་པ་ནི་དོན་བྱེད་པ་འབྲེལ་པ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞལ་བྱ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་འདས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་ས་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བའི་དོན་བྱེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཕྲད་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཐོང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཚད་མ་ནི་སྒྲུབ་བྱེ
Chinese
仅仅是这样做本身就会变得与理智相悖。所显示的并不是要描述知识的自性，而是：此外，所谓的世俗量，即“从世俗产生量”。这表明，量的自性是从世俗建立起来的。如果不是这样，那么描述它就会变得毫无意义。因此，从描述本身来看，量与自性是不同的。它所显示的是，自性正在被认识，并且与具有法性的知识的自性相关联。其他的意义是不具有支配性。接下来显示第二个确定：例如，如果所谓的量，凭借它立即体验到作用的知识，与此相关联本身就是量，这是从被称为“名言”的分别念中建立起来的。如果某人没有它，他会想，它如何能从名言中建立起来呢？因此，提到了“仅仅是名言”，也就是说，仅仅是名言，通过与作用相关的分别念来完全建立，产生是基于从类似于它的所见之相而产生的比量。建立是与作用相关联的，应该与基于所量而进入联系起来。所谓“这就是它”是显示量的自性，所谓“通过所见”是显示所量，也就是说，如果眼识所显现的，以过去的作为作用的事物为目标，并推断出那个地方的那个事物，那么它就成为了进入的对象。如果认为它是通过认识到显现的作用而被建立而进入，那是不合理的。那么是什么呢？因为确定了所见之物就是应该相遇之物，所以才进入。然而，通过跟随所见之行为，通过区分来分别，陈述了所证和能证。即使那样，所见也是自性的最终结果，因此它本身不是能证，通过它所要认识的量是所证。
English
Merely doing so would itself become contrary to reason. What is shown is not to describe the self-nature of knowledge, but: Furthermore, the so-called conventional measure, that is, "measure arises from convention." This shows that the self-nature of measure is established from convention. If it were not so, then describing it would become meaningless. Therefore, from the description itself, measure is different from self-nature. What it shows is that self-nature is being recognized and is related to the self-nature of knowledge that possesses the dharma. The other meaning is that it is not dominant. Next, the second ascertainment is shown: For example, if the so-called measure, by which the knowledge that immediately experiences the function, is related to this itself is the measure, which is established from the conceptualization called "name." If someone does not have it, he would think, how can it be established from name? Therefore, "merely name" is mentioned, that is, merely name, completely established through the conceptualization related to function, arising is based on the inference arising from the sign of seeing something similar to it. Establishment is related to function, and should be connected to entering based on the measurable. The so-called "this is it" is showing the self-nature of measure, and the so-called "through seeing" is showing the measurable, that is, if what appears to the eye consciousness, aiming at the past thing that acts as a function, and inferring that thing in that place, then it becomes the object of entry. If it is thought that it enters by being established by recognizing the function of appearance, that is unreasonable. What then? Because it is determined that what is seen is what should be encountered, therefore it enters. However, by following the action of seeing, by distinguishing through differentiation, the probandum and the probans are stated. Even so, seeing is the ultimate result of self-nature, therefore it itself is not the probans, the measure to be recognized through it is the probandum.
Tibetan
ད་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མཐོང་བས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མཐོང་བས་ནི་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་རུང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་མཐོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ཚོགས་པ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དམ་དེ་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དང་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་སེམས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་བསམ་པས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད། འཐོབ་བྱ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །རྟོག་གེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ལས་བྱུང་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཕ་རོལ་པོས་བརྟགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པ་འགེགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་གྱི། གང་དུ་འདི་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ནི། མེའི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་བཞིན་དུ། དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་ སུམ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མར་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན། དོན་བྱེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་མི་སྲིད་དོ། །ཁྱབ་པས་ཚད་མར་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡང༌། དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་མེད་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་པ་ནི། དོན་མེད་ན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་པས་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཤེས་པའམ། དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས། ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་དང༌། དོན་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །ག
Chinese
現在認為是你的知識，這被稱為「如果通過見」。另外，被稱為「因為名言上是一」。如果又通過見，即使它不能證成它，或者不能理解另一個，但僅僅是與見一起產生的習氣，就像火和煙一樣，能夠理解它是隨行和相違的。那本身就是證成它的，因為它是與它同類的證成者，或者因為依賴於與它同處一地等等的理由，而認為它是與它相同的名言施加者。以他的想法，說見到的那個，就是應獲得的那個。唯識論者的分別念的對境，是從隨行相違中產生的那個證成者。而且，它也阻礙了對方所考察的具有支分等等。在任何地方，像這樣缺乏理由的僅僅是分別念，就像說從火的祭祀中獲得天界一樣，那不是量，這是它的意思。如果現量等等顯現為量，並且體驗到自己的本性，那麼體驗到作用，不是從知識等等的分別念中特別顯示出來的嗎？那也是有時的，因此僅僅是分別念是不可能的。對於通過周遍而顯現為量的那個，也因為它不存在，所以認為是沒有差別的，這樣說道：如果通過獲得作用本身來了解。量的獲得本身不是了解嗎？如果認為它如何是作者本身，因為如果沒有作用就沒有，所以認為如果沒有作用就是不生者，如果那樣，也應該說作用的果，如何是作用的作者呢？因為無疑會產生的果是因本身，所以沒有過失。因此，通過沒有作用就不會產生來了解，或者通過沒有作用本身也是來了解的意圖。了解者和作用者，沒有這樣的區別。
English
Now, thinking it is your knowledge, this is called "if by seeing." Also, it is called "because in terms of expression, it is one." If again by seeing, even if it cannot prove it, or cannot understand the other, but merely the habit arising from acting together with seeing, just like fire and smoke, is able to understand that it is concomitant and contradictory. That itself is what proves it, because it is the prover of the same kind as it, or because relying on reasons such as being in the same place as it, the one who applies the expression thinks it is the same as it. With his thought, he says that what is seen is the very thing to be obtained. The object of mere conceptualization of the logician is that which arises from concomitance and contradiction, which proves it. Moreover, it also obstructs the limbs, etc., examined by the opponent. Wherever there is mere conceptualization devoid of such reasons, just like saying that heaven is obtained from the fire sacrifice, that is not a valid cognition, that is its meaning. If direct perception, etc., appear as valid cognitions and experience their own nature, then is not experiencing the function specially shown from the conceptualizations of knowledge, etc.? That is also occasional, so it is impossible from mere conceptualization. To that which appears as valid cognition through pervasion, also because it does not exist, it is thought to be without distinction, thus it is said: if it is to be known by the very act of obtaining the function. Is not the very act of obtaining valid cognition the act of knowing? If it is thought how it is the agent itself, because if there is no function, there is no existence, so it is thought that if there is no function, it is non-arising, if so, it is also appropriate to say the result of the function, how is it the agent of the function? Because the result that will undoubtedly arise is the cause itself, there is no fault. Therefore, through understanding that it does not arise without function, or through the intention that the very absence of function is also. There is no distinction between the knower and the functioner.