Tibetan
ད་ཡིན་པས། འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། ཕྲད་བྱ་མ་མཐོང་བ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་མེད་པས་དེ་དང་ འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཁོ་ན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་ཚད་མ་མི་སླུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས། རང་ལས་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་གཟུང་བར་བྱ། །ཞེས་པ་སེལ་བར་བྱེད་བ་བསྟན་པ་ནི་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་དུས་ཕྱིས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་མི་རིགས་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང༌། དེ་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ན་དེ་དང་འདྲ་བ་སྔ་མ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་སྔ་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཚེ་འདིའི་ངེས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ངེས་པར་བྱེད་བ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང༌། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་གོམས་པ་ཡོད་ན་རྟོགས་པར་ངེས་པ་ནི། རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ངེས་པའི་དོན་དུ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་དུ་གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པས་བསྒྲིབས་པ་ནི་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དང༌། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་སྔ་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང༌། གཟུགས་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་རྣམ་པ་ལྟར། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་བྱེད་པས། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དུ་བ་དང་ལྡན་པ་ལས་མེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་མེར་མི་རིག་པ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མེ་ལ་ལྟོས་ནས་ དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་མི་འཛིན་པར་བྱེད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་རི
Chinese
那么是这样吗？不是进入的境地吗？因为没有见到所要接触的事物而产生怀疑，所以没有损害本身，没有了它，只有与它相关联的本身才是进入的支分量，是量成立的，是这样认为的。或者说，叫做量是不欺骗的。从其他方面极力证明是量本身之后，从自身来说，一切的量，都应执持为量本身。这表明遣除“从自身认识自身的体性”的说法，不是通过量本身。如果先前认识自身，那么后来与它相关联就不合理，如果后者也是这样，那不是一样吗？如果说是从其他方面来的，那也是一样的。如果不是这样，那么与它相似的先前也是一样的，因此，没有损害本身怎么不是量本身呢？因为后者相关联本身是先前的自身体性，那么不是通过认识它本身来认识吗？那时，因为没有唯一的这个决定，所以是后来的知识来决定的，而不是执持。意义上，自身的体性唯一，自身是现量，量们所要观察的是什么？还有什么未见的其他的方面？因此，通过见到事物，就能见到一切的功德。将会这样解释。因此，像这样，如果有了串习，那么确定能够证悟，因为是从自身而来的，所以对于它来说，在确定的意义上也不依赖于其他。在所执持的地方，被颠倒的确定所遮蔽，就像贝母上的白银的认识一样，以及在无常上产生常的认识一样，从那之上，其他的本身才是量，而不是先前的，因为行为没有完全完成。这也是，从见到相似的形色法，就像贝母上的白银的形象一样，如果因为错乱的原因，不施加其他的功德，那么错乱就不会确定，因此会极力地进入建立。也会这样解释，怀疑不会损害量的行为。如果是这样，那么从具有烟雾而具有火焰本身，如果不认识火，就会变成从自身来认识。或者说，依赖于火焰，它本身就具有火焰，并且不执持它，因为是依赖于其他的理
English
Is that so? Is it not the object of entering? Because of doubt arising from not seeing the object to be contacted, there is no harm itself. Without it, only the very connection with it is the valid means of the limb of entering. It is considered to be established by valid means. Or, it is called a valid means that is not deceptive. After thoroughly proving that it is a valid means itself from other aspects, from oneself, all valid means should be held as valid means themselves. This shows that dispelling the statement "understanding one's own nature from oneself" is not through the valid means itself. If one previously knows oneself, then later being related to it is unreasonable. If the latter is also like that, isn't it the same? If it is said to come from other aspects, that is also the same. If it is not like that, then the previous one similar to it is also the same. Therefore, how can there be no harm itself if it is not a valid means itself? Because the very connection with the latter is the self-nature of the former, isn't it recognized by recognizing it itself? At that time, because there is no single certainty of this, it is the later knowledge that determines it, not the grasping. In terms of meaning, one's own nature is unique, oneself is directly perceived, what is there to be examined by the valid means? What other unseen aspects are there? Therefore, by seeing the object, one can see all the qualities. It will be explained like this. Therefore, like this, if there is familiarity, then it is certain to realize, because it comes from oneself alone, so for it, in the sense of certainty, it does not rely on others. In the place of what is grasped, being obscured by the reversed certainty, like the knowledge of silver on nacre, and like the knowledge of permanence on impermanence, from that, the other itself is the valid means, not the previous one, because the action is not completely finished. This is also, from seeing similar forms and colors, like the image of silver on nacre, if one does not apply other qualities because of the cause of confusion, then confusion will not be certain, therefore one will vigorously enter into establishment. It will also be explained like this, doubt does not harm the action of valid means. If that is the case, then from having smoke and having fire itself, if one does not recognize fire, it will become knowing from oneself. Or, relying on fire, it itself has fire, and does not grasp it, because it is a matter of relying on others.
Tibetan
ག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་བར་དུ་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་བར་དུ་ཆོད་པས་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རིག་པ་ཇི་ལྟར་མ་བསྒྲིབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། ཐག་རིང་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་བྱེ་བྲག་ཤིང་དྷ་བ་དང་ཤིང་པ་ལ་ཤ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི། ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནོན་པས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་མམ། དེ་ལས་གཞན་གྱིས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་དྷ་བ་ལ་སོགས་པར་སྔར་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཤིང་དྷ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་མཐོང་བ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བྱེ་བྲག་གཞན་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ནི་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ། འདི་ནི་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉ་ཕྱིས་ལ་ཡང་དངུལ་ལས་བྱེ་བྲག་ཡིན་ལ། དངུལ་ལའམ་དེ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་ན། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ནི་བྱེ་བྲག་འཛིན་པ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་སྔར་ནི་དེ་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དྲུག་ལྡན་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། མ་གོམས་པ་ན་རྡུལ་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དབང་པོའི་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོའི་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་འགྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡིད་ནི་གོམས་པ་ཡིན་ན། བྱེ་བྲག་ཆན་པོར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་བ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཡིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡིན། མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ཡིན་ན་ངེས་བསྐྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདེན་ཏེ། འདིའི་ཚེ་ཡང་ཡིད་ཉིད་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དབང་པོ་ནི་རྗེས་སུ་ འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེས་ཆོག་གོ །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལས། དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་འདོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་པ་ལ། མི་སླུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་དུ་ནི་མ་ཡིན
Chinese
如果因为颠倒执著而遮蔽了，那么，如果因为颠倒执著而中断，那么与此相应的觉知怎么会没有被遮蔽呢？对于远处的事物虽然非常执著，但是对于它的差别，比如“树桩是人”或者“树是人”的说法，被疑惑所压制，仅仅是依赖于他者的疑惑吗？不是从他者那里被舍弃的，因为以前不认识树桩等。如果说那就是树桩，不对，因为没有执著于那就是树桩。如果说后来执著，那么是从所见而如是执著的，那是其他的差别，比如从所见而见手等。在所见中觉知不是觉知手等，因为会变成没有疑惑的过失。对于同一个事物会如是转变，这会变成像鱼鳔的知识一样，即使对于鱼鳔来说，也是与银子的差别，如果认为是银子或者与银子的差别，那么会变成像有害的知识一样，没有增益。因此，从什么后来产生的，对于差别执著是确定的，但是对此以前没有执著，比如执著六合等，不熟悉的时候，不是觉知微尘合等的差别。那时如果没有觉知，即使有根识的作用，后来怎么会觉知呢？因为没有差别。即使根识的作用没有变成差别，但是如果意识熟悉了，会变成很大的差别。如果从根识产生的是显现，那么意识怎么会作用呢？不是因为见到而舍弃的。即使没有根识也产生，如果在其他时候也是这样，怎么会变成决定产生呢？是的，这个时候意识本身是事物的因，根识是随后的。这就可以了。如是说，从量决定中说，像这样善于成办，也不是舍弃随后的比量，从具有不欺骗等的差别之门而获得，量本身是随后的比量，不是现量。
English
If it is obscured by attributing it to being inverted, then, if it is interrupted by attributing it to being inverted, how is it said that the knowledge that possesses it is not obscured? Although there is great attachment to things that are far away, regarding the distinction of it, such as saying "the tree stump is a person" or "the tree is a person," is it merely a doubt that relies on others because it is suppressed by doubt? It is not abandoned by others, because one did not previously recognize tree stumps, etc. If it is said that it is the tree stump itself, it is not, because there is no attachment to it being the tree stump itself. If it is said that there is attachment later, then it is attached in the same way as what is seen, and that is another distinction, such as seeing hands, etc., from what is seen. Knowing in what is seen is not knowing hands, etc., because it would become a fault of having no doubt. It will transform in the same way for the same thing, and this will become like the knowledge of a fish bladder, and even for a fish bladder, it is a distinction from silver, and if it is taken as silver or as a distinction from it, then it will become like harmful knowledge, without augmentation. Therefore, what arises later from what, it is certain for grasping distinctions, but previously there was no grasping of it, such as grasping six aggregates, etc., when unfamiliar, it is not knowing the distinction of dust aggregates, etc. If there is no knowledge at that time, even if there is the function of the sense faculty, how will it be known later? Because there is no distinction. Even if the function of the sense faculty does not become a distinction, but if the mind is familiar, it will become a great distinction. If what arises from the sense faculty is manifest, then how does the mind act? It is not abandoned because of seeing. Even if it arises without the sense faculty, if it is also the case at other times, how will it become a definite arising? Yes, at this time the mind itself is the cause of the thing, and the sense faculty is subsequent. That is enough. As it is said, from the determination of valid cognition, it is said that accomplishing it in this way is not abandoning subsequent inference, and obtaining it from the gate of having distinctions such as non-deception, the valid cognition itself is subsequent inference, not direct perception.