Tibetan
་ཟེར་བ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །ཚད་མ་པ་ལ་རིགས་མ་ཡིན། །ཚད་མ་ལ་ལྟོས་མི་དེ་ཉིད། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ དམིགས་པ་ལས་བྱེ་བྲག་མེད་པས་དམིགས་པ་མེད་པར་དམ་འཆའ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་འཇུག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཁས་བླངས་པ་ཉམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་མི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྲུལ་པ་ནི་དོར་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཛིན་བྱེད་ཡིན་ལ། གཟུང་བྱ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་དག་གི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་བཞིན་དུ་གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་ལ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུར་བརྟགས་པ་ལས་ནི་དབང་པོ་འམ་བག་ཆགས་ཀྱང་རུང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱར་བར་ཡང་བཟུང་བ་ཅི་ཡང་ཞེས་བྱ་བས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐེ་ཚོམ་མ་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་ངེས་པ་ལས་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྱི་ཙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། ཅི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོར་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་
Chinese
所谓，不是由特别不成立等等所缘。这里说，那能了知所说义，于量士夫非为理，不待量即彼本身，不待于彼而安住。这能使学徒完全了知，是用理由来显示的。依靠于心而近取，不是像能立一样地进入，因为与现量相违的缘故。能立对于所立，从所缘上没有差别，所以对于立誓没有所缘没有损害，因为已经完全舍弃了那不是它的体性，所以能见到分别念进入，并且因为不是外境显现，以及仅仅是显现意欲，与承认那是它的境并不相违，如果不是缘自己，那么承诺也不会退失。因为自己对自己作是相违的，所以谁也不会那样承认。那本身是明亮的体性，不依赖于其他，因为没有不缘，所以认为是无缘。这样，法与有法和理由与比喻等等的差别，分别念的幻化不是应该舍弃的，因为没有相违的缘故。快乐等等是能执，所执是蓝色等等吗？不是的，因为没有分别念的那些，不会体验到那样的体性，所以叫做二者，就像蓝色和黄色一样，不是所执和能执，分别念是不欺骗的，所以是量。对于那些本身不欺骗，对于颠倒则是见到的，所以是不欺骗的。这样，因为外境本身没有成立，所以舍弃了由意义的力量而执持的分别念。从被认为是因的，无论是根还是习气，都是因，用“也抓住什么”已经说过了。如果怀疑不是不决定，从知识的体性的决定上，事物的差别是不合理的，因为是决定于叫做所取的总相，而“什么”则是不决定于差别的体性。是决定于总相
English
That is to say, it is not something to be aimed at by those who are particularly unestablished, etc. Here it is said: That which makes known is the very object to be expressed; For the logician, it is not a reason; That which does not depend on the valid cognition itself; It abides without depending on that. This is to show the students who fully understand it by means of reasoning. To closely aim based on the mind is not to enter like the proof, because it contradicts the direct perception. Since there is no difference in the object of the proof from the object to be proven, it does not harm the vow of having no object, because the nature that is not it has been completely abandoned, so it is seen that the discriminations enter, and because it is not an external appearance, and because merely wanting to appear does not contradict admitting that it is its object. If it is not aimed at oneself, then the commitment is not broken either. Because acting on oneself is contradictory, no one would admit it that way. That itself is the nature of clarity, not depending on others, because there is no non-object, it is considered non-objective. Thus, the distinctions of dharma and dharmins, reason and example, etc., the illusion of discrimination is not to be abandoned, because there is no contradiction. Are happiness, etc., the grasper, and the grasped are blue, etc.? No, because those without discrimination do not experience such a nature, so it is called the two, just like blue and yellow, it is not the grasped and the grasper, and discrimination is not deceiving, so it is valid cognition. It is not that they themselves are not deceiving, but it is seen in the opposite, so it is not deceiving. Thus, since the external itself is not established, the discriminations that grasp by the power of meaning are abandoned. From what is considered the cause, whether it is the sense or the habit, it is the cause, and it has already been said by "also grasping what." If doubt is not undecided, from the certainty of the nature of knowledge, the difference of things is unreasonable, because it is certain only in the general aspect called the grasped, and "what" is uncertain in the nature of difference. It is certain only in the general aspect.
Tibetan
ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྱད་པར་དུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐག་རིག་པོར་ཤིང་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཡང༌། ཤིང་དྷ་བ་ལ་སོགས་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཡང་ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མིན་ལ། སྤྱི་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ས་ལོག་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་མེད་ ན་ཇི་ལྟར་ཡིན། མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་རྟོག་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག །རྟོག་པ་ཡོད་ན་དངོས་པོར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། རྟག་པ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ལ་ཡང་རྟོག་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རོ་དང་འདོད་པ་བྱ་བ་དང་བཟའ་བ་དང་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་དང་མ་ནིང་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ཇི་ལྟར་གོམས་པས་དེ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་སྤངས་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་པར་བཤད་བར་བྱའོ། །ཚོགས་པ་སྣ་མ་ཅན་ཉིད་ནི། །ཤེས་བཅས་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ། །སྣང་བར་བཅས་པའི་གཟུགས་བཞིན་བྱེད། །དེས་ན་ལྷན་ཅིག་རིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གཟུང་བྱ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཀག་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པ་བཞིན་དུ། ཕན་ཚུན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གཉིས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བྱ་ནི། ཕྱི་རོལ་ཡང་ཡིན། ནང་ཡང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདི་ནི་གྲོང་དུ་རྐུན་པོ་བྱེད་པ་ལས་དགོན་པར་སྐྱོབས་སུ་རེ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་པའི་གཟུང་བྱ་ལ་བསྙོན་པར་བྱེད་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཅི་ཞིག་ཁུར་ཆེན་པོ་ཡིན། མངོན་པར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་མངོན་པར་འདོད་བཞིན་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་བར་ཆད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བར་ཆད་ཡོད་པའི་ཡུལ་གཞན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་གི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ཀྱང་གཞན་གྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བ་གནས་པ་དག་གི་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་སྣང་བ་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་འདོད་ཀྱང་དེའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་ལས་གཞན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་རུང་ཤེས་པའི་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བ་ཉི
Chinese
而且，并非一定能明确区分是吃还是不吃。虽然能明确区分绳子是绳子，但不能明确区分绳子是དྷ་བ་等。知识也是知识对象的不共之处。共同点不是那个，因为位置颠倒，所以不是与那个具有相同属性的其他事物。如果说与无知相反的就是知识，除此之外别无他物，那该如何解释呢？并非如此，因为有体验认知的对象。什么是无的认知呢？如果存在认知，就会变成实体。如果有人这样说，那么我要回答：就像对常、自在等进行分别认知一样，对无也能产生认知。同样，味道、欲望、行为、食物、女人、男人、人妖等名称，应该说明如何通过习惯，舍弃非其本质而运用。具有各种集合的自性，是具有知识的境的刹那，像具有显现的色一样运作，因此会成为共同的觉知。如果有人这样说，那会怎么样呢？这是为了遮止对所取等进行分别认知。没有分别认知，就像从二者中产生一样，因为不是相互作用，所以会变成无二。分别认知的所取，既是外境，也不是内境吗？同样，对于没有认知也是如此。这就像在城市里做盗贼，却希望在寺庙里得到庇护一样。如果否定没有认知的所取，那么分别认知又有什么沉重的负担呢？仅仅是显现的意愿，就是显现意愿的对境本身，这是有障碍的，因为无法观察到有障碍的其他对境。这样一来，知识本身也像快乐等一样，虽然不是一个人的隐秘，但却是另一个人的隐秘，因为它存在于非其相续中。对于远处、近处所存在的事物的清晰显现和在另一处显现的众多事物，虽然想要显现为一个，但通过区分不进行其作用的事物，作为人本身的快乐是没有过失的。正因为如此，或者因为不是自己体验而是他人体验，或者即使是体验，所有知识在知识产生时都是共同的。
English
Moreover, it is not necessarily possible to clearly distinguish between eating and not eating. Although it is possible to clearly distinguish a rope as a rope, it is not possible to clearly distinguish a rope as དྷ་བ་, etc. Knowledge is also the uncommon aspect of objects of knowledge. The commonality is not that, because the position is reversed, so it is not something else that has the same attributes as that. If it is said that what is opposite to ignorance is knowledge, and there is nothing else besides that, then how should it be explained? It is not so, because there is an object of experience and cognition. What is the cognition of non-existence? If cognition exists, it will become an entity. If someone says this, then I will answer: Just as conceptualizations arise regarding permanence, self-sufficiency, and so on, conceptualizations also arise regarding non-existence. Similarly, it should be explained how terms such as taste, desire, action, food, woman, man, and hermaphrodite are used after abandoning their non-essential nature through habituation. The very nature of having various collections is the moment of an object with knowledge, acting like a form with appearance, and therefore it becomes a simultaneous awareness. If someone says this, what will happen from that? This is to prevent the conceptualization of what is to be grasped, etc. The absence of conceptualization is like being born from two, because they do not act on each other, it becomes non-dual. Is the object to be grasped of conceptualization an external object, or is it not an internal object? Similarly, it is also the same for non-conceptualization. This is like being a thief in a city but hoping for protection in a monastery. If you deny the object to be grasped of non-conceptualization, then what heavy burden does conceptualization have? The mere desire to manifest is the very object of the desire to manifest, which is obstructed, because no other obstructed object can be observed. In this way, knowledge itself, like happiness and so on, although not hidden from one person, is hidden from another, because it exists in a different continuum. The clear appearance of things that are far away, near, and located, and the many things that appear in another place, although one wants to manifest as one, by distinguishing things that do not perform its function, there is no fault in being the happiness of the person himself. Precisely because of this, either because it is not experienced by oneself but by others, or even if it is experienced, all knowledge is common at the time of knowledge.