Tibetan
་དུ་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ནི་དམན་པའི་རང་འདོད་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོའི་ཚིག་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང་མི་འགལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་འདི་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དོན་རྒྱས་ པ་ནི་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་དེ་དག་གིས་མ་བྱས་སོ། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ལ་ཡང་རིམ་པ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་ཏེ་དེ་ལོག་པས་ལྡོག་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་དང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གནས་པ་ནི་རྟག་པ་བཞིན་དུ་རིམ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དུ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྲོག་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་མི་གནས་པ་ཐ་མའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་མ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་མ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཡིན། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྣང་དུ་མི་རུང་བ་བརྟག་པར་དམ་འཆའ་བའམ་སྣང་བ་ལ་ཡང་རུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དམ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་མངོན་སུམ་མོ། །དེའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཇི་སྙེད་པའི་ཐ་སྙད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཏེ། དོན་དེ་དེས་བསྡུས་པ་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་དེའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པས་གྲུབ་པའོ། །དམ་པའི་དོན་ལ་འདུས་པར་ཡང་རུང་སྟེ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །བརྒྱུད་པས་སམ་དངོས་སུ་ཡང་རུང་སྟེ། བསྟན་བཅོས་མ་ལྷས་པ་དེའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བློ་ནི་རེ་རེའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས
Chinese
认识到应该做的是低劣的自私。伟大的言辞也不与世俗相违背，因为它不在这里，所以也不与世俗相违背。按照次第如实地显示，如是成办是暂时的。如果对开显刹那等一切智的理由的意义广大，即开显周遍等没有怀疑，那么就不是他们所做的。次第和同时的作者，一次见到，那理由就是周遍。对于常法来说，次第和非次第相违背，所以安住于无常法之中。确实，因为那颠倒而返回的作者本身，被无常法所周遍，但也不是刹那。无常法不是刹那，因为月亮和年份等也是无常法。如此安住，不像常法那样，次第和非次第不相违背，因为同时见到。因为没有如此见到，在其他地方也没有见到。像有情等一样，作者本身也是刹那，所以不是随行也不是返回，因此解释不是使当下的意义广大。不住于第二个刹那等，最后的刹那依赖于第一个刹那，但不是后面的刹那，所以刹那本身怎么会是无常呢？次第和同时本身行事相违背等，也是《释量论》的密意。发誓要考察不应理的事物，或者对于应理的事物，应按照情况来解释。其余的像前面一样。殊胜的是不颠倒的自性，是认识的现量。它的事业的对境有多少世俗谛和胜义谛，意义被它所包含，即一切论典的意义都以它为究竟，这是以理成立的。也可以说是汇集于殊胜的意义，即是简要地汇集。无论是通过传承还是直接，因为这是未被论典抛弃的意义。对此，智慧是显示一一分别解释的。
English
Recognizing what should be done is a base selfishness. Great words also do not contradict the world, and because it is not here, it does not contradict the world either. To show the order as it is, and to accomplish it as such, is temporary. If there is no doubt in showing the pervasiveness, etc., which is the extensive meaning of the reason for knowing all things, including the moment, then it was not done by them. The agent of sequence and simultaneity, seeing once, that reason is pervasive. For the permanent, sequence and non-sequence are contradictory, so it abides in impermanence. Indeed, because of that reversal, the agent of reversal is pervaded by impermanence, but not by the moment. Impermanence is not the moment, because the moon and year, etc., are also impermanent. Remaining in that way, like permanence, sequence and non-sequence are not contradictory, because they are seen simultaneously. Because it is not seen in that way, it is not seen elsewhere either. Like sentient beings, etc., the agent itself is also momentary, so it is neither following nor reversing, therefore the explanation is not to expand the meaning of the occasion. Not abiding in the second moment, etc., the last moment depends on the first moment, but not the later moment, so how can the moment itself be impermanent? The fact that sequence and simultaneity themselves act contradictorily, etc., is also the intention of the Pramāṇavārttika. Vowing to examine what is unreasonable, or for what is reasonable, it will be explained according to the circumstances. The rest is the same as before. The sacred is the non-inverted self-nature, the direct perception of knowledge. The objects of its activity are as many as the conventional and the ultimate, the meaning is contained by it, that is, all the meanings of the treatises are ultimately established by reason. It can also be said to be gathered in the sacred meaning, that is, to gather closely. Whether through transmission or directly, because this is the meaning not abandoned by the treatises. To that, wisdom is to show the explanation of each and every aspect. Those