Tibetan
།གཞན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་རིགས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་མ་མཛད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་པའི་མཛད་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང༌། རིགས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་གསལ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ལྟ་བར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ལྟུང་བར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དམ་པའི་དོན་ལ་བསླུ་བ་དང་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་ཅིག་ཤོས་དག་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བ་དང་མི་ལྟུང་བ་བསྟན་པ་ནི་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡང་དེའི་རྣམ་འགྲེལ་མཉན་པ་དང་བཤད་པའི་ཕྱིར་བཤད་སྦྱར་གྱིས་ཉེ་བར་བཟུང་ཡང་རིགས་ཀྱི་དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་གྱི་བསྟན་པ་ནི་ཕན་ཆེར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཕྱག་འཚལ་བ་བྱེད་པ་ནི་བགེགས་མེད་པར་བསམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱག་འཚལ་བ་ལུས་བགེགས་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡ་རབས་རྣམས་ཕྱག་འཚལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ན་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བར་འདོད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་འདི་རྣམས་འཇུག་པ་ཡང་ཚད་མ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འཇུག་པ་ཡོད་དོ། །མི་རིགས་ཏེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཤེས་པའི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་བའི་འཇུག་པ་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ལས་གཅིག་པ་ལས་གཅིག་ཉེན་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་ཏེ་ཚད་མ་གང་ཁོ་ན་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པར་གྲུབ་པ་དེ་ཁོ་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་བླ་ན་མེད་པ་ ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་དེ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པར་མ་གཏོགས་པར་ཡང་ཨ་ཐའི་སྒྲ་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། དབེན་པར་ལུས་དང་ངག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་མཆོད་ནས་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོན་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཅིའི་དོན་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན། གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྟེ་གཞན་པོ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དད་པ་མེད་པར་ཡང་བལྟ་བ
Chinese
此外，为何造《释量论》而不解释数论等呢？虽然佛陀的事业对于颠倒的知识没有差别，但想到数论等阐明之后，不应堕入佛陀见解的片面，因此，对于圣义，能欺骗与不欺骗，能使其他佛陀堕入片面与不堕入片面，显示这些即名为量。同样，为了听闻和讲述它的释论，即使以讲述结合而亲近，也不是数论的思择等，而是教法更为有益。其余如前。有些人说，在世尊本身圆满成为量的时候，作礼拜是为了无有障碍，思虑究竟，这是不合理的，因为礼拜身体无有障碍，对于此说没有量。贤善者们在进入论典时，见到以礼拜为先导，希望障碍得以平息。如此，这些通达者们的进入，难道不是也没有量吗？从果推因，是由一切智智所通达，而果，障碍得以平息，是礼拜的果。即使不是量的果，也有进入。不合理，因为具有分别念者们的进入是量的果的缘故。量的果本身，具有了知的分辨念的进入，比不了解更为殊胜。确实，从唯一的量就能成立世尊为一切见者，那也是无上的福田。 因此，想要成办对他的礼拜，就在那本身得以成立。即使如此，除了念诵偈颂等之外，也像随顺阿他之声等一样，在寂静处以身语等供养世尊之后进入，也是为了成就所愿。念诵它没有果。既然如此，为何念诵偈颂？为了他人，即为了使其他没有信仰世尊的人也能观看。
English
Furthermore, why compose the Pramāṇavārttika and not explain the Sāṃkhya and other systems? Although the actions of the Buddha do not differ with respect to inverted knowledge, it is thought that once the Sāṃkhya and others are clarified, it is not appropriate to fall into a one-sided view of the Buddha. Therefore, with respect to the meaning of the sacred, that which deceives and does not deceive, that which shows that other Buddhas fall into one-sidedness and do not fall into one-sidedness, is called valid cognition. Likewise, in order to hear and explain its commentary, even if one approaches by combining explanation, it is not the reasoning of the Sāṃkhya and others, but the teaching is more beneficial. The remainder is as before. Some say that when the Bhagavan himself is fully established as valid cognition, making prostrations is for the sake of having no obstacles and for the completion of thought. This is unreasonable, because there is no valid cognition for the statement that prostrations are without physical obstacles. It is seen that virtuous people, when entering the treatises, desire to pacify obstacles by preceding with prostrations. In this way, is it not the case that the entry of these understanders also does not occur without valid cognition? Inferring the cause from the effect is understood by the omniscient wisdom, and the effect, the pacification of obstacles, is the result of prostrations. There is also entry that is not the result of valid cognition. It is unreasonable, because the entry of those with conceptual thought is the result of valid cognition. The entry of conceptual thought that knows the result of valid cognition itself is more excellent than not knowing. Indeed, from the single valid cognition alone, it is established that the Bhagavan is the all-seeing one, and that is also the unsurpassed field of merit. Therefore, wanting to accomplish prostration to him, it is established in that very one. Even so, apart from reciting verses and so forth, also like following the sound of atha and so on, after offering the Bhagavan in solitude with body and speech and so forth, entering is also for the sake of accomplishing desires. Reciting it has no result. If that is the case, why recite verses? For the sake of others, that is, so that others who do not have faith in the Bhagavan can also see.
Tibetan
ར་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ན། ཇི་ལྟ་བུའི་འདོད་པས་ཀྱང་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་བ་སྐྱོ་དུབ་མེད་པར་བསྙེན་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྣོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའམ་དངོས་ཀུན་མིན་པས་སམ། །གཞན་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའམ་ཡིད་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་རུང༌། །ཐུབ་དབང་ཟླ་བ་ཁྱོད་ལ་གང་ཞིག་ཕྱག་བྱེད་པ། །དེས་ཀྱང་འཆི་མེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཕྱག་བྱས་པ་ལ་རང་གི་དོན་གྱི་བགེགས་མེད་པ་ཡང་ཞར་ལ་གྲུབ་པོ། །ཡང་ན་གང་ལས་འདི་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་བྱ་བར་ནུས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པ་དེ་ལས་བགེགས་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མོད་ཀྱི་དགོས་པ་སྟེ་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ལ་དེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་བསྟོད་པ་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བསྟོད་པ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ཕྱག་བྱས་པ་ལས་བགེགས་མེད་པས་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་ཕྱག་འཚལ་བ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཡང་དབེན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་དོན་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ ནོ། །གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་དོན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་རྣམས་ཀྱང་དབང་བྱེད་པ་དད་དབང་མི་བྱེད་པ་དག་ལས་དབང་མི་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྟོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ནི་དམ་བཅས་པའི་ངོ་བོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཕྱག་བྱ་བར་བསྟན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལ་ལྟོས་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ནི་མ་ཡིན
Chinese
如果想要进入论典，无论以何种意愿，首先恭敬顶礼，不生厌倦地亲近，就能成为功德的容器。如经中所说：无论以何种意愿，或非真实之物，或随顺他人，或心存疑虑，凡是向能胜者月亮您顶礼者，也能获得不死圆满之果。如是宣说。如此，为了他人的利益而顶礼，自己的利益的障碍也自然而然地成就了。或者，从何处能够造作如此论典的功德之聚，从那功德之聚中没有障碍，也是为了他人的利益而宣说的。这被称为论典的开端，因为是论典的意义本身。说论典的意义需要领悟并非如此，因为那有许多必要，即是为了他人的利益，而且那是论典的意义的缘故。谁的赞颂，那就像是他的论典一样，赞颂也是为了他人的利益之义。或者，因为顶礼而没有障碍，所以论典得以圆满，因此顶礼是论典的意义。或者，即使没有念诵偈颂等，也能在寂静处以供养世尊等方式成就自己的利益，而念诵偈颂是论典的意义，所以是为了他人的利益。其他人无论以何种意愿，向世尊顶礼，也将获得自己的利益。对于其他人，从能自主和不能自主的人们中，生起不能自主的领悟是困难的缘故，是依于论典而赞颂世尊，而不是其他的。对于那赞颂的果实，也是如前一样，以论典的意义的缘故等想法而说。论典是需要领悟的缘故，论典的意义是立誓的自性的偈颂之义。因为显示了对信仰之境本身进行顶礼，所以是依靠世尊本身，具有分别念的人们需要领悟，而不是论师的论著。
English
If one wishes to enter into the treatise, no matter what kind of intention one has, by first prostrating with reverence and approaching without weariness, one becomes a vessel of merit. As it is said in the scriptures: "Whether with any intention, or not with real things, or following others, or even with doubt in mind, whoever prostrates to you, the Victorious One, the Moon, will also attain the perfect fruit of immortality." Thus it is taught. In this way, by prostrating for the sake of others, the absence of obstacles for one's own benefit is also naturally accomplished. Or, from where does the accumulation of merit that enables the composition of such a treatise come? The absence of obstacles from that accumulation of merit is also taught as being for the sake of others. This is called the beginning of the treatise, because it is the very meaning of the treatise. It is not that the meaning of the treatise needs to be understood, because there are many necessities for that, namely, it is for the sake of others, and that is the reason it is the meaning of the treatise. Whose praise it is, that is like his treatise, and praise is also for the sake of others. Or, because there are no obstacles from prostration, the treatise is completed, therefore prostration is the meaning of the treatise. Or, even without reciting verses, one can accomplish one's own benefit in a solitary place by making offerings to the Bhagavan, etc., but reciting verses is the meaning of the treatise, so it is for the sake of others. Others, no matter what their intention, by prostrating to the Bhagavan, will attain their own benefit. For others, it is difficult to generate the understanding of non-autonomy from among those who are autonomous and non-autonomous, therefore, it is by relying on the treatise that the Bhagavan is praised, and not others. The fruit of that praise is also the same as before, and it is said with the thought that it is for the sake of the meaning of the treatise, etc. Because the treatise is to be understood, the meaning of the treatise is the verse of the nature of the vow. Because it shows that prostration is made to the object of faith itself, it is to be understood by those who have conceptual minds, relying on the Bhagavan himself, and not on the writings of the teacher.