Tibetan
དེ་ལས་འདིའོ་ཞེས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་པོ་གོམས་པས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལས་སོ། །གོམས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་དེའི་འགྲེལ་པ་གཞན་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཙམ་ན་དུ་བ་ལས་རང་གི་ངོ་བོའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། འབྲས་བུ་དུ་བ་ཉིད་ལས་གོམས་ཀྱང་རུང་མ་གོམས་ཀྱང་རུང་བས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འབྲས་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡང་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པས་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཕྲད་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་ཤེས་པ་མེད་ན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡོད། ཡང་ན་མཚན་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་ལོག་ པར་རྟོགས་པ་པོས་གོ་བ་དེ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ལ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཆད་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་རྣམས་སེམས་པ་ལ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཚད་མ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་སླུ་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ནི་མེད་ཅེས་བྱ་བས། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་པོའི་བྱེ་བྲག་གོ །ཡང་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གཞུང་ལུགས་སུ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་འམ་བརྒྱུད་པས་ཀྱང་རུང་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་དམ་གཞན་ཡང་རུང་བས་འདིས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་མི་སྲིད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་དོན་རིག་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཚད་མ་ཉིད་དམ་ཚད་མ་མིན་ཉིད་དམ། །བསོད་ནམས་སྡིགས་པ་སོགས་དང་དེ་འབྲས་བུ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་བློ་ལ་མི་རིགས་འགྱུར། །ཞེས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཟེར་བ་འདི་ལ
Chinese
因此，像这样如实证悟者，通过串习也能仅仅见到自己的本性。对于没有串习的人来说，要知道只能通过其他的解释，而不是通过了解自己的本性。仅在这些情况下，从烟中可以区分出自己的本性，无论是串习还是未串习，都能从结果烟本身中得知。而自己的本性，则是通过所要遇到的结果本身来认识的。见到果和因的本性，也包括见到恒常存在的刹那汇聚成一体而存在的色等现象。如此这般，与所要遇到的事物相关联的认识自身本性，就是所要遇到的认识，因为这本身就是可量度的认识。正量之识本身就是可量度的认识。如果没有正量之识，哪里会有可量度的认识呢？或者说，相状是揭示自己的本性，而不是仅仅被颠倒认知者所理解。如果说是为了成立而认知，那么就落入了遍计所执的范畴。或者说，正量根本不存在，因为没有不欺骗等等。因此，对于那些声称遍计所执丝毫不存在，从而否定一切量的人，应该这样说：可量度的认识依赖于正量。正量是存在的，因为它能无欺地见到事物等等。通过“非现量的正量不存在”这句话，区分了那些声称没有比量的人。或者说，在善逝的宗义中，唯有识而已，并且无论直接还是间接，这都是究竟的。对于此，由于没有可量度的对象，因此无论是无欺骗本身还是其他，都无法以此来衡量。因此，以其为目标的正量是不可能存在的。认识自己的本性不是正量，而认识所要遇到的事物才是正量。正如所说：是正量还是非正量？福德罪恶等及其果报。诸如此类的一切，对于空无意义的心识来说，都是不合理的。如是宣说。
English
Therefore, like this, those who realize the truth as it is, through familiarity, can only see their own nature. For those who are not familiar, it should be known that it is only through other explanations, and not through understanding one's own nature. Only in these cases, the distinction of one's own nature can be discerned from smoke, whether familiar or unfamiliar, it can be known from the result of the smoke itself. And one's own nature is recognized through the result that is to be encountered itself. Seeing the nature of cause and effect also includes seeing phenomena such as form, which exist as a unity of constantly existing moments. In this way, the knowledge of one's own nature that is related to what is to be encountered is the knowledge of what is to be encountered, because it itself is the measurable knowledge. Valid cognition itself is measurable knowledge. If there is no valid cognition, where would there be measurable knowledge? Or, the characteristic is the revelation of one's own nature, and not just what is understood by those who have inverted cognitions. If it is said that it is cognition for the sake of establishment, then it falls into the category of the fully conceptualized. Or, valid cognition simply does not exist, because there is no non-deception, etc. Therefore, for those who claim that the fully conceptualized does not exist at all, thereby denying all valid cognitions, it should be said that measurable knowledge depends on valid cognition. Valid cognition exists, because it can see things without deception, etc. By the statement "non-perceptual valid cognition does not exist," it distinguishes those who claim that there is no inference. Or, in the doctrine of the Sugata, it is only consciousness, and whether directly or indirectly, this is ultimate. For this, since there is no measurable object, neither non-deception itself nor anything else can be measured by it. Therefore, valid cognition aimed at it is impossible. Knowing one's own nature is not valid cognition, but knowing what is to be encountered is valid cognition. As it is said: Is it valid cognition or non-valid cognition? Merit, demerit, etc., and their results. All such things are unreasonable for a mind that is empty of meaning. Thus it is declared.
Tibetan
། ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཕྲད་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་རིག་པ་ཙམ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འཇིག་རྟེན་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་སམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལའོ། །དེ་ལ་ཡང་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཆོས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའམ་གཞན་ཉིད་དམ་གཉི་ག་འམ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཅེས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཚོལ་བ་ལ། འདིར་རྣམ་པ་འདི་གཞིར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ནི། དེ་ལ་ཕྱོགས་གསུམ་པོ་བསལ་ནས་ཕྱོགས་དང་པོ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་བསྟན་པ་ནི། ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དེ་ཡང་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་ཡང་དེའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པའམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་བྱུང་བའི་དུས་ཉིད་ལ་བར་དུ་མཆོད་པར་སྐྱེ་པར་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་གཞན་ཡང་རྒྱུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ན་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ལ། དེས་ན་ཡང་དེའི་ཡང་ལྟོས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་ལ། དེའི་ཡང་གཞན་ཡིན་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ལྟོས་པ་ལས་ལྟོས་བྱེད་ཚད་མ་ཡིན་ན་ལྟོས་བྱེད་ཀྱང་གཞན་ལས་ཞེས་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་ཡོན་ཏན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ལ་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །མི་སླུ་བའི་ཤེས་པའི་ལྟོས་པ་ལ་ཡང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱང་སུན་འདོན་པ་གཉིས་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པར་འགལ་བས་ཁས་ལེན་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པོ། །དེ་ཡང༌། གཅིག་བུ་ལྟོས་མེད་ཁོ་ན་ཉིད། །མཚན་མ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མཚན་སྟེ། །ལྟོས་བཅས་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར། །གནས་ན་དེ
Chinese
说的是依赖于量。与所应相遇之事相关联，这才是世俗的量。这仅仅是知识，也不是特殊的。即使是这样，吠陀等在来世等方面是量，在世间成立，这是没有完全考察的机会的。对此，世尊本身是。这样说了。其中，指的是场合的两个理由或所应成立之事。其中也有四种分类。 世尊本身是法的量，或者是其他，或者两者都是，或者两者都不是，这样寻求完全考察。在此，这种方式将成为基础。其中，排除那三个方面，显示完全接受第一个方面，那就是，量也是世尊本身。从其他产生的量本身，也是不依赖于自己的果的。果也不是确定或进入其意义的，如果不是这样，那么前者是在果的知识产生之时，在中间看到产生供养，所应进入之事，如果存在确定意义的理由，那么就是产生。如果说其他的依赖是因的功德的知识本身。如果是量，那就是依赖，否则就不是。因此，那的依赖也是其他的功德的知识。那的也是其他的，因此将变成没有尽头。或者，如果依赖是所依赖的量，那么所依赖的也是从其他，这没有过失。不是的，因为将变成互相依赖。获得自性也依赖于因的功德，但不依赖于自己的果，比如瓶子依赖于陶匠等。也依赖于不欺骗的知识。这也应与两个反驳结合。刹那间的识不是存在于功德不欺骗的知识之时。因此，由于承诺为量的量与依赖相违背，因此不应承诺，因此通过力量成立为没有依赖。也就是： 唯一无依赖， 相即是理由。 若于有依赖， 安住于彼。
English
It is said that it depends on valid cognition. Being associated with what should be encountered is worldly valid cognition. This is merely knowledge, and it is not special. Even so, the Vedas and so on are valid cognition for the afterlife and so on, and it is established in the world, which means there is no opportunity for complete examination. In this regard, the Blessed One himself is. This is what was said. Among them, 'that' refers to the two reasons of the occasion or what should be established. There are also four divisions among them. Is the Blessed One himself the valid cognition for the Dharma, or is it other, or both, or neither? Seeking to fully investigate this. Here, this mode will become the basis. Among them, excluding those three aspects, showing complete acceptance of the first aspect, that is, valid cognition is also the Blessed One himself. The valid cognition that arises from otherness itself is also independent of its own result. The result is also not determined or entered into its meaning, or if not, then the former is at the time when the knowledge of the result arises, in the middle, seeing the arising of offerings, what should be entered into, if there is a reason for determining the meaning, then it is arising. If it is said that the other dependence is the knowledge of the qualities of the cause itself. If it is valid cognition, then it is dependence, otherwise it is not. Therefore, that dependence is also the knowledge of other qualities. That is also other, so it will become endless. Or, if dependence is the valid cognition that is depended on, then there is no fault in saying that what is depended on is also from other. It is not, because it will become mutually dependent. Obtaining self-nature also depends on the qualities of the cause, but not on its own result, like a pot depends on a potter and so on. It also depends on non-deceptive knowledge. This should also be combined with two refutations. Momentary consciousness is not present at the time of non-deceptive knowledge of qualities. Therefore, since the valid cognition that is promised as valid cognition contradicts being with dependence, it should not be promised, therefore, through strength, it is established as being without dependence. That is: Only one, without dependence, The sign itself is the reason. If in dependence, Abides in that.