Tibetan
་ཉིད་རྣམ་ཉམས་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རྩ་བའི་ཕྱོགས་དོར་ནས། །སུ་ཞིག་རིགས་པ་སྨྲ་འདོད་ འགྱུར། །གང་གིས་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱང༌། །རང་གི་ཚིག་གིས་རྣམས་ཉམས་འགྱུར། །ལྟོས་བཅས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ནི། །རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ན་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་དང༌། ཇི་སྟེ་མི་བསླུའི་སྔ་མ་ཡིན། །སླུ་བ་མེད་ཅན་གཉིས་ཚད་ནས། །ཕན་ཚུན་ཡང་དག་བརྟེན་ཉིད་ཀྱིས། །ཚད་མར་བརྟག་བྱ་ཉིད་ཉམས་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཤེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི། དེར་ངེས་པ་ཡང་ཤེས་པ་དེས་སམ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཡིན། དེས་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་ངེས་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མ་ངེས་ན་འབྲེལ་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་དོན་ལ་ངེས་པས་སྔ་མ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན་འབྲེལ་པ་ཤེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ལས་འབྲེལ་པ་ཅན་དོན་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིན་ན། དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན། དོན་བྱེད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་དེ་ལས་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་བརྩལ་བར་བྱ་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གནོད་པ་མེད་པར་དོན་བྱེད་པར་རིག་པ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཚད་མའོ། །དེ་ཡང། དངོས་ཀུན་བདག་ཉིད་འཐོབ་དོན་དུ། །རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ཐོབ་པར་རང་འབྲས་ལ། །རང་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་སྐྱེས་གྱུར་ནའང༌། །ཇི་སྲིད་རྒྱུ་ནི་བདག་ཉིད་དུ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པ། །ཇི་སྲིད་དོན་མེད་པར་ངེས་འཛིན། །དེར་ནི་ཤེས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན། །རྒྱུ་གཞན་ལ་ནི་བཞེས་པ་ཡིན། །ཞེས་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རིང་པོར་ལོན་པ་ཡང་དང་པོ་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་སྔ་མ་ལས་བྱེ་ བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང༌། གང་ཚེ་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད
Chinese
自身完全衰退改变。因为抛弃根本的方面，谁会想要说理？用什么来成办它的方法呢？也用自己的话语全部衰退改变。在相对的量上，无论在哪里都没有安立。如是说。如果是不欺骗的前者，从不欺骗的二量，互相真实依赖的缘故，作为量的考察自身衰退改变。这也是所要表示的。这里的意义是这样的：不欺骗本身就是量，那也是与知识的意义相关联的。在那里确定也是由那个知识或者其他的知识。如果是那个，那么确定为有联系的先行者就是知识，如果不确定为有联系的，那么就不了解联系的缘故。如果是有联系的，那么因为确定意义而仅仅执着于前者，那么了解联系有什么用呢？如果从确定联系而确定有联系的意义，那么就变成互相依赖了。如果从能起作用的知识而来，那么它也是了解能起作用的联系，是确定能起作用的。如果是梦等等意义的作用，那个本身就是知识，那么对于那个也必须从那个生起其他的能起作用的知识，对于那个也变成从其他的而来了。如果能起作用的知识没有损害地认识到能起作用，那么就是从自身而成为量。前者也同样是不依赖于自己的果的量。那也是，一切事物为了获得自性，就变成依赖于因。为了获得自性，自己就进入自己的果。如果识产生了，乃至因是自性，没有被其他的量所认识，乃至确定为没有意义，在那里就产生其他的知识，对于其他的因是接受。如是说。因此，长久以来，也如最初者一样，仅仅是完全断定就是量的作用，量的知识后面的其他不是从前面而有差别的。如能起作用没有损害的知识一样，确定所要确定的知识也同样是从自身而成为量，因为没有差别的缘故。那也是，什么时候从自身成为量本身
English
Itself completely declines and changes. Because abandoning the fundamental aspect, who would want to reason? What means are there to accomplish it? Even with one's own words, everything declines and changes. In relative measure, there is no establishment anywhere. Thus it is said. If the former is non-deceptive, from the two non-deceptive measures, because of mutual true reliance, the examination as measure itself declines and changes. This is also what is to be shown. The meaning here is this: non-deception itself is measure, and that is related to the meaning of knowledge. The ascertainment there is also by that knowledge or other knowledge. If it is that, then the antecedent that is ascertained as related is knowledge, for if it is not ascertained as related, then the relation is not understood. If it is related, then because of ascertaining the meaning, it only clings to the former, so what is the use of understanding the relation? If from ascertaining the relation, the related meaning is ascertained, then it becomes mutually dependent. If it comes from the knowledge that can function, then it also understands the relation of being able to function, and it is what ascertains being able to function. If it is the function of dreams and so on, that itself is knowledge, then for that, it is also necessary to generate other knowledge that can function from that, and for that, it also becomes coming from others. If the knowledge that can function recognizes the ability to function without harm, then it is measure from itself. The former is also the measure that does not depend on its own result in the same way. That is also, all things, in order to obtain their own nature, become dependent on the cause. In order to obtain its own nature, it enters its own result. Even if consciousness arises, as long as the cause is its own nature, not recognized by other measures, as long as it is determined to be meaningless, then other knowledge arises there, and acceptance is for other causes. Thus it is said. Therefore, for a long time, just as with the first one, merely completely determining is the function of measure, but the other later knowledge of measure itself is not different from the former. Just as with knowledge that can function without harm, the knowledge that ascertains what is to be ascertained is also measure from itself, because there is no difference. That is also, when from itself it becomes measure itself.
Tibetan
། །དེ་ཚེ་གཞན་ཉིད་ཚོལ་མིན་ཏེ། །སྐྱོན་རིག་པ་ལས་བཅད་མེད་པར། །བརྫུན་པ་ཉིད་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྨོས་སོ། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་ཤེས་པ་ཡང་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་ཅན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང༌། རང་དོན་ཚད་མ་མིན་པ་ཡང༌། །ཚད་མ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱ། །ཞེས་སྨོས་པའོ། །དཔེར་ན་ཡུལ་ཕྱི་མ་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བའོ། །ཅིག་ཤོས་ནི་རང་ལས་དེས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་ལས་ལྟོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རིག་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བརྫུན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་དེ་བཞིན་པའི་དོན་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་བདེན་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱོན་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དུ་རྟོགས་པའི་སྒྲ་ཉིད་ནི་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ངག་བཞིན་དུ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ། །ལན་ཅིག་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ལས་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལས་རེས་འགའ་ཞིག་དོན་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་ཡང་འབྱུང་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་འབྱུང་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ལ། བརྫུན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་བདེན་པ་མི་འབྱུང་ལ། འབྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལས་སྒྲ་རང་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་སྐྱེས་བུའི་འདུས་པ་ལ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་ཡང་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚིག་གི་རིམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་པུ་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་བྱས་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སླུ་བར་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང༌། རེ་ཞིག་སྒྲ་ ལས་སྐྱོན་བྱུང་བ། །སྨྲ་བ་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན། །ཞེས་སྨོས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་དང་རིག་བྱེད་དུ་ཡང་ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེ་ལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྤྱིར་སྟོན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་མཚན་ཉིད་དེ་རང་ལས་སམ་གཞན་ལས་ཀྱང་རུང་བའི་ཚད་མར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་འདིའི་དོན་ཏོ། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏ
Chinese
那时不应寻求其他，若不从过失的认知中截断，则会成为虚假的分别。如是说。将贝壳认知为银子，也是与先前的识相和特征不同，依赖于其他集合而产生的颠倒之境，也是对那事物具有确定性，依赖于其他。因此，因为是颠倒之境，所以显示是从他而生。那也如是说： 自身非量亦如量， 应如量般而观察。 譬如，如同将后境仅作为分别的量一样，先前也与之相同。另一种情况是，并非由自身所决定，而是说自身的体性依赖于他者。从吠陀产生的知识，如同银子的知识一样，这种转变也不是没有的。从产生虚假的事物中，对于如是之义具有确定性的知识，没有其他的真实，也不是过失的知识，因为不是由人所造作的缘故。如同在自身中认识到的声音，如同手指尖等言语一样，也不会产生对事物不如实的知识的过失。一次也不应从它的自性中认识到非它的自性，因为有时从中会如实地认识到事物。对于所说真实也会产生，不如实也会产生。从产生虚假的事物中不会产生真实，即使产生了，声音本身也不是有过失的，而是存在于人的集合中，而且人也会将智慧先行的词语顺序改变。唯一欺骗的是人，而不是声音。因为吠陀中没有人，因为不是由他所造作的顺序，所以不应怀疑会欺骗。那也如是说： 暂时声音 产生过失， 依赖于说话者。 如是说。那本身就是依赖于他者的量，但在世间和吠陀中也不会对量进行分别安立，心中这样想。对此，宣说普遍显示量的特征，因为这要用它来表示，所以无论从自身还是从他者，都要对那个特征作为量来观察，这就是它的意义。量本身就是功德。
English
At that time, one should not seek for others, and if one does not cut off from the cognition of faults, it will become a false distinction. Thus it is said. Mistaking a conch shell for silver is also different in characteristics from the previous consciousness, arising from dependence on other collections, and is also a reversed object with certainty about that thing, dependent on others. Therefore, because it is a reversed object, it is shown to arise from others. That is also said: Even if one's own purpose is not valid, it should be regarded as valid, It should be observed as if it were valid. For example, just as the latter object is only a valid cognition, the former is also the same. Another case is that it is not determined by itself, but it is said that its own nature depends on others. The knowledge arising from the Vedas, like the knowledge of silver, this transformation is not without. From the production of false things, the knowledge with certainty about such meaning, there is no other truth, nor is it a faulty knowledge, because it is not made by humans. Just as the sound recognized in oneself, like the words of fingertips, etc., there is no fault of arising knowledge that is not true to the object. One should never recognize from its own nature what is not its own nature, because sometimes one will truly recognize things from it. To what is said that truth will arise and untruth will also arise. Truth does not arise from the production of false things, and even if it arises, the sound itself is not faulty, but exists in the collection of people, and people will also change the order of words that precede wisdom. The only one who deceives is the person, not the sound. Because there is no person in the Vedas, because it is not an order made by him, one should not suspect that it will deceive. That is also said: For a while, sound Arises from faults, It depends on the speaker. Thus it is said. That itself is a valid cognition that depends on others, but in the world and in the Vedas, one should not separately establish validity, thinking in this way. To this, it is said to generally show the characteristics of validity, because it is to be represented by it, so whether from oneself or from others, that characteristic should be examined as validity, that is its meaning. Validity itself is merit.