Tibetan
ན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་གྲོགས་ལ་ལྟོས་པའི་མེ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་སྣང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་གྲོགས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན། མེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གྲོགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཕན་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མེའི་ལྟོས་པ་ཤིང་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རུང་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སེར་པོ་འང་དངུལ་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡང་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པས་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་འདིའོ་ཞེས་དོན་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཡིན་ལ། ཕྲད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་ཡང་རང་ཉིད་ལ་ཁོ་ན་ལས་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་རྟོགས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་མ་དམིགས་དག་ ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་སྔ་མ་ལ་ཡང་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཇི་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་ནི་བདེན་ན། འབྲས་བུ་ལ་འབྲེལ་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྐྱེད་བྱ་འམ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡང་ཅིས་མ་རྟོགས། བདེན་ཏེ། སྐྱེད་བྱེད་དམ་བསྐྱེད་བྱར་ནི་རྟོགས་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་རྒལ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟད་པ་དང་འདྲའོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་སྔ་མ་ལས་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་རིག་བྱེད་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་མཆོད་སྦྱིན་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་མཐོ་རིས་ཐོབ་པ
Chinese
有人说，识由他物所生。例如，依赖木柴等助缘的火，能生起烟等。同样，识也依赖助缘，刹那间如何依赖呢？火等也相同，所以丝毫也不存在。因为执着于常有的事物是同一的，所以是因。为了帮助和利益，火所依赖的是木柴，这不合乎道理吗？识也因为确定了对境，所以是能利益他者的。识不只是了知对境的自性吗？不是这样的，识是了知自身自性的。而且，识从自身来说是量，因为识是所有识的共相。所有的识都会变成量，因为没有损害。而且，黄色不显现为银色，所以会变成损害。像这样的量是不成立的，因为与可触及的果相关联才是量。而且，识不是与了知自身自性相关联的，因为是从他者了知的。也不是互相依赖，因为“这是这个”这样了知意义本身就是量，因为能了知。这因为没有必要所以是清晰的，而且对于了知可触及的果，也只有从自身来说才如实无疑。与它相关联是不能了知的，应该从所缘和非所缘中理解。仅仅了知果不是量吗？同样，为什么不会变成前因呢？如果如实地了知，那么如实地从自身来说是真实的，与果相关联是不能了知的。为什么不能了知所生或能生呢？确实，如果了知能生或所生，那么就不是仅仅因为它是无尽的等等而超越，这就像仰望天空一样。从量本身的识中完全断除后识，也不是与前识没有差别，因为那时从见到差别中安立所缘。如果是这样，那么就像从吠陀中获得能成办的祭祀，从祭祀中获得所成办的天界一样
English
If it is said that consciousness is produced by something else. For example, fire, which depends on the help of firewood and so on, appears to produce smoke and so on. Similarly, consciousness also depends on help, how does it depend in an instant? Fire and so on are also the same, so there is nothing at all. Because clinging to the constant things as the same, so it is the cause. Isn't it reasonable that fire depends on wood for the sake of helping and benefiting? Consciousness is also capable of benefiting others because it has determined the object. Is consciousness not just the nature of knowing the object? It is not like that, consciousness is the nature of knowing its own nature. Moreover, consciousness is valid from itself, because consciousness is the commonality of all consciousnesses. All consciousnesses will become valid, because there is no harm. Moreover, yellow does not appear as silver, so it will become harm. Such validity is not established, because being related to the fruit to be touched is validity. Moreover, consciousness is not associated with knowing its own nature, because it is known from others. Nor is it mutually dependent, because knowing the meaning itself as "this is this" is validity, because it can be known. This is clear because it is not necessary, and for knowing the fruit to be touched, only from itself is it truly without doubt. Being related to it is unknowable, it should be understood from the object and non-object. Is merely knowing the fruit not valid? Similarly, why will it not become the previous cause? If it is truly known, then it is truly real from itself, being related to the fruit is unknowable. Why can't the produced or the producer be known? Indeed, if the producer or the produced is known, then it is not just because it is endless and so on that it transcends, this is like looking up at the sky. Completely cutting off the later consciousness from the consciousness of validity itself is also not without difference from the previous consciousness, because at that time the object is established from seeing the difference. If so, then just as obtaining the sacrifice to be accomplished from the Veda, obtaining the heaven to be accomplished from the sacrifice
Tibetan
ར་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འཕྲད་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གོམས་པ་ལས་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ལས་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་ཡིན། ངེས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ངེས་པ་ཙམ་འདི་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཁྱེད་ལ་ཡང་ཅི་ལས་ངེས། ཕྲད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བའི་རང་གི་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ངོ༌། །མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ་རིག་བྱེད་ལ་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རབ་རིབ་ཅན་ནམ། གཞན་ཡང་རུང་བའི་མི་བསླུ་བ་དང༌། སླུ་བ་ཡང་ཉེ་བར་དམིགས་པས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་འདི་ལ་མེད་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སླུ་བ་ནི་སྐྱོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་ངོ་བོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་སྐྱེད་བུའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་རིམ་པ་ཅི་ལྟར་རིགས། དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མདོ་ཅེ་ན། སྐྱོན་དང་དེས་ བྱས་པའི་སླུ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གློ་བུར་དུ་མ་ཡིན་ཏེ་མཚུངས་སོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་རིམ་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སླུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་སྒྲ་རང་ཉིད་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པའམ་གཞན་ལས་སམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ན་ནམ་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ནི་དེའི་ཡོན་ཏན་ལས་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གཏམ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལས་བྱུང་བར་སྣང་བ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་ལས་བདེན་པ་ཉིད་དང༌། སྐྱོན་ལས་
Chinese
因为是认识对境之故，故为量。因为相遇之故，不会趋入。如果因为习惯而确定要相遇，那么从现量如何趋入呢？因为是为了确定认识之义而趋入，故无过失。如果说仅仅是确定，于此也没有领会通达，那么就没有确定。你又从何而确定呢？因为是于要相遇之果上执持自己的体性之故。要相遇的自己的果的自己的体性，在此也是。不是的，因为所要获得是超越根识的自性，所以没有认识它的果。所要获得的果的认识，如同眼翳者的认识一样，是从过失所生，而明觉则没有过失，因为没有作者之故。如果是眼翳者呢？或者其他也可以的不欺骗和欺骗，不是也因为接近对境而不同吗？那在此是没有的，因为所要获得是超越根识的自性，所以没有那二者。欺骗不是由过失所生吗？那些也是从与补特伽罗相关联而有，不是从自己而有，因为是果和因的体性所确定之故。如果没有那，那么补特伽罗的行为，词的次第如何合理呢？如果一定是那样，那么过失和由它所作的欺骗，又为何不是突发的呢？是相同的。明觉的次第是其他的自性，因为没有作者之故。它的过失等也是没有的，而且因为也是产生认识，所以不是欺骗，因为没有作者之故。对于所要获得的认识，如眼识一样，没有作者的过失是非常确定的。另外，对于没有作者，声音自身有错，或者从他处有错的怀疑，不是不退转的。如果自己是有过失的，那么何时又如何会变成真实呢？补特伽罗所作的是从它的功德而成为真实，而对于功德等是没有过失的，这仅仅是说说而已，因为没有量，所以会成为颠倒。哪一个从哪里显现产生，就是从那产生，因为那的缘故。从功德成为真实，以及从过失
English
Because it is the very knowledge of the object, it is a valid cognition. Because of encountering, it will not enter. If it is certain that one will encounter due to habit, then how does one enter from direct perception? Because it enters for the sake of understanding certainty, there is no fault. If one says that there is only certainty, but there is no comprehension here, then there is no certainty. From what do you ascertain it? Because it grasps its own nature on the fruit to be encountered. The own nature of the fruit to be encountered is also here. It is not, because what is to be obtained is the very nature beyond the senses, so there is no knowledge of its fruit. The knowledge of the fruit to be obtained is born from faults, like the knowledge of a person with cataracts, but there is no fault in awareness, because there is no agent. If it is a person with cataracts? Or is it not different because of the proximity of the object, whether it is non-deceptive or deceptive? That is not here, because what is to be obtained is the very nature beyond the senses, so there are not those two. Is deception not produced by faults? Those are also from association with the person, but not from oneself, because it is certain that it is the nature of cause and effect. If there is no that, then how can the actions of the person, the order of words, be reasonable? If it must be so, then why are faults and the deception caused by them not sudden? They are the same. The order of awareness is another nature, because there is no agent. Its faults are also not there, and because it also produces knowledge, it is not deception, because there is no agent. For the knowledge to be obtained, like eye consciousness, it is very certain that there is no fault of the agent. Furthermore, for the one without an agent, the doubt of whether the sound itself has a fault, or from elsewhere, is not irreversible. If one is faulty oneself, then how can one ever become true? What is done by a person is true from its qualities, and there are no faults in the qualities, this is just talk, because there is no valid cognition, so it will become inverted. Whatever appears to arise from whatever, it arises from that, because of that. From qualities it becomes true, and from faults