Tibetan
བ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲའི་ཆའི་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཁོ་ན་ལ་གཏོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོག་པར་བྱེད་པར་འདོད་པའི་ཚིག་རང་གི་དོན་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་གང་ལ་གཏོད་པའི་སྒྲའོ། །དེ་ཉིད་ནི་སྒྲའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་རང་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་གཏོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུད་ཤིང་གི་འབར་བ་ཙམ་ནི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་གྱིས་འཚེད་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་དེ་ཡིན་གྱི་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་གཞན་གྱི་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགྲེལ་པར་དང་པོའི་ཚིག་སྨོས་པར་ཇི་ལྟར་ཡིན་འཆད་པར་འགྱུར་ བའི་བསྟན་བཅོས་མ་ལུས་པའི་དོན་དུ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་བསྟན་པར་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དགག །སྨྲས་པ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །ད་ནི་རང་ཉིད་ལ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ད་ལྟར་བ་དང་འདས་པའོ། །རེ་ཞིག་ད་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་འགྲེལ་པ་དང་འགྲེལ་བཤད་དེ། ཁྱེད་ཀྱི་དོན་དེ་འགྲེལ་པ་མེད་པས་དེ་ཡང་གཞག་གོ །འོན་ཀྱང་གཞན་ཅུང་ཟད་ཉིད་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉམས་བཞིན་དུ་བི་ལ་སི་ཏ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སུ་ཞིག་རྩི་བར་འགྱུར། །རྣལ་མའི་ལམ་ནི་དོར་ནས་ནི། །སུ་ཞིག་གོལ་བའི་ལམ་འགྲོར་རིགས། །ཞེས་འབྲེལ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འགྲོ་བ་སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཉན་པ་པོ་སེམས་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བསལ་བ་ཡང་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ན་མི་འབྱུང་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བ་སྨྲ་བར་བྱ་བའི་ཚིག་མ་ཡིན་པ་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དོན་ཆེན་པོ་ལ་དོན་མེད་པར་ངེས་པར
Chinese
是故如是。彼非是，谓语词之作用非唯是令解自义，是为唯寄托于显现之所欲故。显现之所欲亦欲令解，然词不如其自义而行，乃随其所寄托之语词也。彼即是语词意义之主要，非是其自义，以不寄托于彼故。仅薪之燃烧非是作用之圆满，以其渐次入于烹煮故，词之必要即是彼，非为宣说摄类故，以于真实之识虽无他义之作用然亦生起故。如是则于释中，云何宣说最初之词耶？是则誓为无余一切论典之义故。彼等亦是他义之随顺比量故，如“声无常”等，是为量，以誓言显示随顺比量之境故，既是随顺比量，如是则为何遮遣耶？答曰：谓将宣说以不需周遍之因故。亦为显示彼之其余相续亦成办故。屡屡广说已足矣。谓将宣说以不需周遍故之因也。今为遣除于自之邪分别故，说言说者等。于彼分别有二种，即现在及过去也。略为如现在般，是为明晰之释及释疏也。汝之义彼无释故，彼亦当舍。然他少分亦当如自慧之相而说毗拉思达，于彼谁将计及耶？ 舍弃真实之道已， 谁能行于歧途耶？ 如是执着于关联之有情，以分别且非著名故，令听者心沮丧也。遣除彼亦非显示释等之过失则不生起故，当说与理与世间相违之语，定于大义中无义而
English
Therefore, it is so. That is not the case, because the function of speech is not only to make one understand its own meaning, but because it is solely directed towards what is desired to be manifested. Even what is desired to be manifested is intended to be understood, but the word does not act according to its own meaning, but according to the word to which it is directed. That itself is the main meaning of the word, not its own meaning, because it is not directed towards it. The mere burning of firewood is not the completion of the action, because it gradually enters into cooking, so the necessity of the word itself is that, not for explaining the Compendium, because even though there is no other function of true knowledge, it arises. If that is the case, then how will the first word be explained in the commentary? It is vowed to be the meaning of all the scriptures without exception. Those are also inferences that follow the meaning of others, so like "sound is impermanent," etc., it is a valid cognition, because it is vowed to show the object of inference that follows, so since it is an inference that follows, why is it refuted? Answer: It will be explained that it is because the pervasive reason is not needed. It is also to show that the remaining continuums of that also accomplish it. It is enough to explain it extensively again and again. It will be explained that the reason is that the pervasive is not needed. Now, in order to dispel the wrong imputation on oneself, the speaker and so on are mentioned. There are two kinds of imputation on that, namely the present and the past. Briefly, like the present, it is a clear commentary and sub-commentary. Your meaning is that there is no commentary on that, so that should also be abandoned. However, another small part should also be spoken like the appearance of one's own wisdom, Vilasita, who will count on that? Having abandoned the true path, Who can walk on the wrong path? Thus, sentient beings who are attached to connections, because they are imputed and not famous, make the listener's mind frustrated. Eliminating that also does not arise unless the faults of the commentary and so on are shown, so one should speak words that contradict reason and the world, and one should definitely be meaningless in the great meaning.
Tibetan
་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་སྐྱོན་རྣམས་བསྟན་པ་ནི་ཕྱེད་སྔ་མས་སོ། །གཞན་དག་གིས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པས་རང་གི་གཞུང་ལུགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྩམས་པའི་དངོས་པོ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཕལ་ཆེ་བས་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བར་བྱ་བའི་ཚིག་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་བའི་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆེན་པོའོ། །མི་གསལ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་སྦས་པ་ནི་ལྷད་ཅན་གྱི་དངུལ་དང་འདྲ་བར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་འགྲེལ་བཤད་པ་ལ་ཡོད་པ་ནི་རིགས་པ་དང་འགྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟར་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲ་ བར་བྱ་བའི་ཚིག་མ་ཡིན་པ་ནི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་དང༌། མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་རིག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་གྱི་མི་དམིགས་པའམ་གཞན་ཡང་རུང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་བྱར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་སེར་པོ་ཡོད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བདེ་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་སྣང་ལ། དེ་གཞན་ལ་མེ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་སེར་པོ་ཡང་ངོ༌། །སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་དང་གཞན་ལ་ཡང་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་གཞན་ལ་སྣང་བ་ནི་སེར་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཡོད་བ་དེའི་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཉིད་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་ཡང་སེར་པོ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལོག་པས་མེད་དེ། །རྒྱུད་གཞན་ལ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒྲའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ཅན་ནི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་བཞིན་དུ་དགག་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ལས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ནི། དཔེར་ན་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ལས་བ་ལང་དུ་གཏོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་མི་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད
Chinese
前半部分讲述了结合等方面的过失。其他人则与此相反，以此来阐述自己的宗派。大多数将已造之物视为永恒的人都看不到这一点，说不该说的话的说话者们认为这很了不起。不清晰地表达，隐藏具有过失的本质，就像掺假的银子一样。这些也大多存在于注释中，即理路和解释。因此，仅凭这些就说不该说的话，即不合时宜，即脱离了常轨，以及以极力论证非存在等方式，如同快乐等一样，蓝色等的自性是通过知识来理解的。与自性相同，黄色等是进行区分的，而不是依赖于不可见或任何其他事物。即使存在着非作为目标的黄色，也依赖于不可见。而其他的，快乐是存在的，却不显现。就像火焰对他人显现一样，黄色也是如此。黄色等对自身和他人都不显现，就像快乐等一样，仅仅是显现，甚至在显现上也有差别，对他人显现是依赖于黄色，快乐也是一样的。就像快乐存在，但在其相续中，不会体验到痛苦的感受，因此是不存在的。对于存在于他人相续中的快乐，则会有疑惑。同样，对于蓝色来说，由于黄色知识的自性颠倒，也是不存在的。对于存在于其他相续中的蓝色，也会有疑惑。因此，快乐等和蓝色等无我，因为现量成立，对于无差别也应区分，这是现量成立的声音。由于属于现量的范畴，所以被解释为非世俗的意义。同样，具有垂胡等特征的牛，就像“这是牛”的名称一样，仅仅是否定，除了不观察其自性之外，没有其他，仅仅是证明名称的建立。例如，就像从垂胡等中属于牛一样，这是在《释量论》中阐述的。因此，对于不观察而没有差别的名称。
English
The first half points out the faults of conjunction and so on. Others, on the other hand, use this to expound their own tenets. Most of those who regard created things as eternal do not see this, and speakers who speak what should not be spoken consider it great. To express unclearly, to hide the very nature of having faults, is like adulterated silver. These are also mostly found in commentaries, that is, reasoning and explanation. Therefore, by these very things, to speak what should not be spoken, that is, what is inappropriate, that is, what has gone beyond the norm, and to assert non-existence and so on in such a way, just as happiness and so on, the nature of blue and so on is understood by knowledge. Similar to self-nature, yellow and so on are distinguished, but do not depend on the invisible or anything else. Even if there is yellow that is not an object, it depends on the invisible. And others, happiness exists but does not appear. Just as fire appears to others, so does yellow. Yellow and so on do not appear to oneself or to others, just like happiness and so on, it is only appearance, and even in appearance there is a difference, appearance to others depends on yellow, and happiness is the same. Just as happiness exists, but in its continuum, the feeling of suffering is not experienced, therefore it does not exist. For happiness that exists in the continuum of others, there will be doubt. Similarly, for blue, because the nature of yellow knowledge is reversed, it does not exist. For blue that exists in other continuums, there will also be doubt. Therefore, happiness and so on, and blue and so on are selfless, because it is established by direct perception, and even for the undifferentiated, it should be distinguished, this is the sound established by direct perception. Because it belongs to the category of direct perception, it is explained as a non-mundane meaning. Similarly, the cow with dewlap and so on, just like the name "this is a cow", is merely negation, there is nothing other than not observing its nature, it is merely showing the establishment of the name. For example, just as belonging to a cow from dewlap and so on, this is explained in the Pramāṇavārttika. Therefore, the name that is not different by not observing.