Tibetan
ར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཡང་དོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་པ་ཡང་ཡུལ་ལ་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་ཅིང་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས། སླུ་བར་དོགས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སླུ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཉིད་ནི་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ནི་རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང༌། རང་ཉིད་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ། །རང་ཉིད་ཡོད་པ་མིན་པ་སྟེ། །གང་ནའང་ཡོད་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཞན་གྱི་ལ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་ཏེ། མིག་གིས་ལན་ཅིག་གཟུགས་མངོན་དུ་བྱས་པས་མཐོང་བ་དུས་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང༌། ཚད་མ་ཉིད་ནི་གཅིག་གིས་ཀྱང༌། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་གང་གིས་བརྟགས། །ངེས་པའི་མིག་གིས་རོ་ལ་སོགས། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་རྒྱུར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང༌། རེ་ཞིག་ད་ལྟར་ཀུན་མཁྱེན་གྱི། །བདག་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་སྟེ། །ཕྱོགས་གཅིག་ན་ཡང་ཡོད་པར་ནི། །རྟགས་མེད་ཕྱིར་ན་དཔག་བྱ་མིན། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །རིག་བྱེད་ཀྱང་ཚད་མར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས། མི་མཐོང་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དཔྱད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ལ་ གདབ་པ་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཡོན་ཏན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མ་གཏོགས་པ་ཚུལ་གསུམ་པ་ཙམ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར། སྐུལ་བྱེད་སོགས་པར་སྐྱེས་བའི་བློ། །ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་བྲལ་རྒྱུས། །བསྐྱེད་ཕྱིར་རྟགས་དང་ཡིད་ཆེས་པའི། །ཚིག་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་བཞིན། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་འདི་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚུལ་གསུམ་པར་ངེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་དུ་བརྟགས་པ་དེ་མ་ཉམས་པར་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་མིག་སྨན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི་མེད་དེ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཙམ་ཚད་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་གཞན་ཉིད་ལས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང༌། ཉི་མའི་ཟེར་གྱིས་ཟིལ་ནོན་ཕྱིར། །མིག་གི་ནུས་པ་འཆོར་བ་ནི། །རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ། །བལྟས་ནས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་བའོ། །ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡང་བྱ་བ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཟིན་པོ་ནི་ལུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡང་མཐོང་སྟེ། དེ་ཡང༌། གོམས་པས་ཕྱིར་ཞིང་ཟིན་པོར་གྱུར། །སྔོ་མ་རྣམས་ནི་མཇུག་སྡུད་ཅིང༌། །ཡུལ་ཆོས་ཐ་དད་མིན་ཉིད་དང༌། །ཐ་དད་ཉིད་ཀྱི་དབྱངས་དང་ནི། །ཐོས་པའི་ཕ་རོལ་སོན་དང་གང༌། །དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་ཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཡང་རབ་རིབ་འཇོམས་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་ཀྱང་ཐོས་པ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་རབ་རིབ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་དུ་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང༌། བྱི་ལ་དང༌། རྔ་མོ་དང༌། སྤྱང་ཀི་ལ་སོགས་པའི་མིག་སྐམས་པའི་ཕྱེ་མས་མིག་བསྐུས་ན་མཚན་མོ་ཡང་ཉིན་མོ་བཞིན་དུ་མཐོང་ལ། འདི་ལ་ཡང་སྐྱོན་བསལ་བས་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སླུ་བར་དོགས་པས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ཡང༌། དེ་ལ་མི་སླུ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཚོལ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུ་མི་དམིགས་པར་མ་གྲུབ་པ། །སྐྱོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས
Chinese
如果这样说，即使在其他方面有怀疑，也仍然依赖于其他事物。名言者也不会完全否定对境，也不会完全进入对境。对于完全否定者来说，还需要依赖什么呢？如果说怀疑被欺骗依赖于其他事物，那么，即使那样，导致欺骗的因本身就是依赖性的，而通过认识到不欺骗才是确定的。吠陀是自身量，也就是：自身是所有量之量，是确定的，自身不是存在的，任何地方都不存在。这样说的。其他的则不合理，因为没有像那样的知识之因，眼睛一次显现了色法，所见的时间也不会改变，因为因是确定的。也就是：谁能用一个量来衡量一切智者？用确定的眼睛，味道等一切都可以被知道。这样说的。也没有能认识到它的量，谁能考察不合理的因呢？也就是：暂时现在没有见到一切智者等，即使在一个方向上存在，因为没有征象，所以不能推测。这样说的。因为吠陀也被看作是量，所以一点也不应该考察，不应该对没有见到的进行任何分析，这是论理者们的观点。对这个的施加是变成量，也就是说，暂时推论是从确定为三相本身而产生的，而不是从其他的功德产生的，这样说是不合理的，因为那本身就是功德，除了那之外，仅仅是三相就是产生颠倒执着的非量，比如：在推动者等中产生的智慧，是量，因为是由无过失的因产生的，就像征象和可信的语言以及根识一样。像这样的。即使没有由无过失的因产生的确定性，也仍然是从这个产生知识。因此，不是确定为不颠倒的三相的推论之因。然而，不是量本身的因，因此对于根识等也有功德。
English
If it is said like that, even if there are doubts in other aspects, it still depends on other things. The speaker of terms also does not completely negate the object, nor does he completely enter the object. For those who completely negate, what else is there to depend on? If it is said that doubting being deceived depends on other things, then, even so, the causes that lead to deception are themselves dependent, and it is certain by recognizing that it is not deception. The Vedas are self-valid, that is: the self is the measure of all measures, it is certain, the self is not existent, it does not exist anywhere. This is what is said. Others are unreasonable because there is no cause of knowledge like that, once the eye manifests form, the time of seeing will not change, because the cause is certain. That is: who can measure the all-knowing with one measure? With the certain eye, all tastes and so on can be known. This is what is said. There is also no measure that can recognize it, who can examine the unreasonable cause? That is: temporarily, the all-knowing and others are not seen now, even if they exist in one direction, because there is no sign, it cannot be inferred. This is what is said. Because the Vedas are also seen as valid, so one should not examine it at all, one should not analyze what is not seen, this is the view of the reasoners. The application of this is to become valid, that is to say, temporarily, inference arises from being certain as the three aspects themselves, not from other merits, it is unreasonable to say that, because that itself is merit, apart from that, merely the three aspects are the non-valid that produces inverted clinging, such as: the wisdom arising in the impeller and so on, is valid, because it is produced by a faultless cause, like the sign and the credible language and the root consciousness. Like this. Even if there is no certainty of being produced by a faultless cause, knowledge still arises from this. Therefore, it is not the cause of inference that is certain as the non-inverted three aspects. However, it is not the cause of validity itself, therefore there are also merits for the root consciousness and so on.
Chinese
对它的观察没有改变，完全相同。还有，说用眼药等调合物没有过失，但也没有功德，这也是不对的。如果仅仅是根识产生量，那么就会在一切时候都产生，因为它是常有的。如果说是显现等产生了差别，那么这样一来，就成了从其他因缘变成量了。对此，《量释论》中说：由于阳光抑制了露水，眼睛的能力减弱，逐渐地观看，就会变得清晰。这将被证明。识本身不是由功德和过失所产生的，而是具有功德和具有过失的根识，因为即使没有这些也会产生。仅仅从根识产生的具有过失的识，对于行为也没有差别，因此就像识一样，也会变成量。从串习根识产生的专注，在工巧等事物上也能见到起作用。对此，《量释论》中说：由于串习而专注，草药师们能够收集草药，对于境的法性是否相异，以及相异的音调，以及听闻之外的种子和什么，对此能够获得非常精通。还听到有所谓消除眼翳的调合物，这也是不对的。现在说通过没有眼翳而获得功德，这实际上是在说通过其他方式获得功德。比如，用猫、麝鼠、狼等的眼干粉末涂抹眼睛，夜晚也能像白天一样看见。对于此，也是因为消除了过失，而不是没有。还有，说因为怀疑被欺骗而依赖于其他，以及因为认识到不被欺骗而确定，对此，追求不欺骗的意义，也就是努力寻求量，这将在后面阐述。量是世尊为了利益而想要示现的，是导师自身体性的因集合，因为它与善逝相连。因此，由于这个原因，没有成立原因不可见，因为是救护者，所以也没有结果不可见。那么，从何得知呢？说了“量已成立”等等。
English
The observation of it remains unchanged, being exactly the same. Furthermore, it is incorrect to say that eye medicine and other compounds are without faults but also without merits. If the sense faculty alone were to generate valid cognition, it would always generate it, as it is permanent. If it is said that appearances and so forth create distinctions, then in that case, it would become valid cognition from something else. Regarding this, it will be shown that: 'Because the sun's rays suppress the dew, the eye's ability diminishes; gradually, by looking, it becomes clear.' Cognition itself is not to be generated by merits and faults, but is the sense faculty that possesses merits and faults, because it arises even without them. The faulty cognition that arises solely from the sense faculty is also valid cognition, just like cognition, because there is no difference in action. It is also seen that the focus arising from the habituation of the sense faculty is effective in crafts and so forth. Regarding this, it is said that: 'Through habituation, one becomes focused; herbalists gather herbs; one becomes highly skilled in whether the nature of objects is different or not, and in the tones of difference, and in seeds and whatever is beyond hearing.' It is also incorrect to say that one has heard of a compound that eliminates cataracts. To say that one obtains merit through the absence of cataracts is actually saying that one obtains merit through other means. For example, if one rubs the eyes with the dry powder of the eyes of cats, musk rats, wolves, and so forth, one can see at night as well as during the day. In this case, it is also because faults have been eliminated, not because they are absent. Furthermore, regarding the statement that one relies on others because of the suspicion of being deceived, and that one is certain because of recognizing non-deception, seeking the meaning of non-deception is also striving to seek valid cognition, which will be explained later. Valid cognition is what the Bhagavan wishes to show for the sake of benefit, it is the collection of causes of the teacher's own nature, because it is connected to the Sugata. Therefore, for that very reason, the non-perception of the cause is not established, and because he is the protector, there is also the non-perception of the result. How is this known? It is stated, 'Valid cognition is established,' and so forth.