Tibetan
མི་མཐུན་པས་སྔོན་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་མེད་པ་ལས་ཐལ་ཆེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡང་ཡུལ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པས་མ་ཡིན་པ་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་མ་རྟོགས་པ་ཡང་དབང་པོའི་དབང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེ་ཡང༌། དོན་དང་ཤེས་པ་དག་གིས་འདིར། །གང་ཞིག་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་པ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་འདི། །གཞན་དུ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མིན། །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། བག་ཆགས་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་པ་པོའི་ངོ་བོ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བློ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །སོ་སོར་སྣང་བ་ཉེ་བ་ཡང་དེའི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའམ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པ་ནི་གནོད་པ་ཅན་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་དག་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་ནི་སྔར་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པས་ནི་ཉེ་བ་ལ་དངུལ་དུ་ རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ཉིད་ཡིན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་པར་གནོད་པ་ཅན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་དངུལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ལ། དུས་ཕྱིས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པས་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་ན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མཐོང་བ་ལ་ནི་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ན། །དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མེད་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཡང༌། འགལ་བ་རྣམས་ནི་རིགས་པ་ལ་ཡང་གཅིག་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། གཅིག་གི་རྣམ་པར་གཅིག་འགྱུར་ཞེས། །དབང་ཕྱུག་གིས་ནི་བསྟན་པ་མིན། །ཞེས་སྨོས་བའོ། །གང་ཞིག་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ནི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པས་ཕྱིར་དང། ཤེས་པ་མི་འཛིན་པ་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
如果通过不一致来证明蓝色，那就是理解了蓝色，但并非因为没有它而过度推论，因为那也是其他的对境，所以是否定非有。同样，未理解的近处事物也会因感官的力量而被理解，而因习气的影响，非近处的事物也被认为是，这是区分。也就是说：在此，通过事物和知识，什么与量相关联？这因果的自性，在其他地方并非如此显现。如是宣说，因习气和感官等集合的力量，理解事物的自性就变得特殊。除此之外，不合理的自性也是，知者的自性，感官等的作用的自性是知晓，那被称为智慧。各自显现的近处事物，也是从那完全的结合中产生的，那是现量。另一种是看似现量或其他的量，是从无害和有害中理解的。获得有害的知识，如果之前没有害，那是不可能的。因为那存在，如果理解为非量，那就不是互相依赖。如果由习气产生的知识将近处事物理解为银，那么非近处事物怎么会是对境呢？因此，很明显那是颠倒的，而那是被有害者所理解的。之前存在银，才那样理解，之后如果由非那样的知识同样看到，就会变成不存在。看到那是不合理的。对于非那样的事物，也因为理解为那的自性，并且因为理解那的不存在，所以从没有记忆中产生世俗的分别念是不合理的。也就是说：矛盾的事物，在道理上也不可能是一，因为一个的相状变成另一个，这不是自在天所教导的。如是说。任何应当如实观察的事物，都应当如实承认。因此，蓝色不是知识的自性，因为是从体验中理解的，并且因为知识不执取而执取。
English
If it is understood that blue is proven by dissimilarity, then blue is understood, but it is not an overreach from its absence, because that is also another object, so it is a negation of non-existence. Similarly, even an uncomprehended nearby object will be understood by the power of the senses, and by the power of habit, even a non-nearby object is also considered to be, which is a distinction. That is to say: Here, through things and knowledge, what is related to validity? This nature of cause and effect is not seen as such elsewhere. It is shown in this way that the characteristic of understanding things themselves becomes special due to the power of the collection of habits and senses, etc. Other than that, the nature of unreasonableness is also the nature of the knower, the nature of the function of the senses, etc., is to know, and that is said to be intelligence. The nearby objects that appear separately are also manifest, which arise from that complete combination, and the other, which appears to be manifest or another valid cognition, is understood from the absence and presence of harm. It is impossible to obtain harmful knowledge if there was no harm before. If it is understood that it is not valid because it exists, then it is not interdependent. If the knowledge arising from habit understands the nearby object as silver, then how can the non-nearby object itself be the object? Therefore, it is clear that it is inverted, and that is understood by the harmful one. Previously, there was silver, and it was understood in that way, and later, if it is seen in the same way by non-such knowledge, it will become non-existent. It is not unreasonable to see that. For something that is not that, it is also unreasonable to have worldly discriminations arising from the absence of memory, because it is understood as its nature and because it is understood as its non-existence. That is to say: Contradictory things are also impossible to be one in reason, because the aspect of one becomes another, which is not taught by Ishvara. It is said. Whatever should be observed as it is, should be acknowledged as it is. Therefore, blue is not the nature of knowledge, because it is understood from experience, and because knowledge grasps what it does not grasp.
Tibetan
་དང༌། དེ་མི་འཛིན་པ་ལ་ཤེས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བདག་གི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཟུང་བར་དྲན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བྱའི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པའི་འཛིན་བྱེད་སྐྱེས་པར་དྲན་པའོ། །བཟུང་བའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བས་དོན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དྲན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིན་ཞེས་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་སྐྱེ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བ་ཡིན་པས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཉེ་བ་ཡིན་ནམ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཉིད་དམ། དེ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དོན་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། དབང་པོ་འམ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱུང་བ་ནི་བློ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མིང་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌། །དོན་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བ་བདག་གི་རྟོགས་པ་པོ་དག་ལ་ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང༌། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དོན་དང་ཤེས་པ་དག་གིས་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་རང་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །རྟོགས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་ཤེས་བ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཞན་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང༌། དེའི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེས་ནས་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེ
Chinese
，因为不执著于它，而是执著于知识。所谓“那时我没有忆念执著于我的任何事物”，是指没有领悟所取之自性的能取产生了忆念。所谓“任何被取的事物”，也不应该说是忆念事物本身的共相，因为对事物有怀疑，没有确定，而且对于执著来说是颠倒的。如果不是它的相，如何执著呢？如果问，那它的相本身又是为了什么呢？这是相同的。如果说是从它产生的，那么感官的相本身也会是如此。即使从它产生没有差别，但它是事物的相，因为是近的。如果是这样，因为它是它本身的近，所以只是执著于某些事物，而不是全部，为了成立这种区分，所以不是它的相本身。难道只有它的相本身是近的吗？感官等等则不是这样。同样，是体验隐没了，还是不是它的相呢？如果不是它的相，事物怎么会没有隐没呢？既然对于它本身来说，知识就是它本身，怎么会颠倒呢？对此回答说，感官或自性的境所生起，是凭借那个智慧的力量，体验的名称是由于时机的差别而产生的，所以知识不是它的相本身，也不是现量。如果事物本身就是知识，那么对于觉悟者来说，远和近，隐没和不隐没就不会存在了。因此，事物和知识的相的差别是从自身成立的，就像境的知识一样，境的知识本身也会成为知识的差别。所谓觉悟的事物，是指体验忆念时机的事物本身，而不是知识，因为事物和知识的随行和违逆。对于不与他者相违的，如果与它相违，那么因为不存在，所以是成立的。因此，因为是生灭的，所以没有争论。
English
, because it does not cling to it, but clings to knowledge. The statement "At that time, I had no recollection of clinging to anything of myself" means that the grasping, which did not realize the nature of the object to be grasped, gave rise to recollection. The phrase "any object grasped" should also not be said to be the recollection of the general characteristic of the object itself, because there is doubt about the object, there is no certainty, and it is inverted with respect to clinging. If it is not its aspect, how does one cling to it? If asked, then why is its aspect itself? This is the same. If it is said to arise from it, then the aspect of the senses themselves would also be so. Even if there is no difference in arising from it, it is the aspect of the object, because it is near. If this is the case, since it is near to itself, it only clings to some things, but not all, and in order to establish this distinction, it is not its aspect itself. Is it only its aspect itself that is near? The senses and so on are not like that. Similarly, is the experience obscured, or is it not its aspect? If it is not its aspect, how is the object not obscured? Since for itself, knowledge is itself, how is it inverted? In response to this, it is said that what arises in the realm of the senses or self is that the name of experience, by the power of that wisdom, arises due to the difference of occasion, so knowledge is not its aspect itself, nor is it direct perception. If the object itself is knowledge, then for the enlightened ones, far and near, obscured and not obscured, would not exist. Therefore, the difference in the aspects of objects and knowledge is established from itself, and like the knowledge of an object, the knowledge of an object itself will also become the difference of knowledge. The so-called object of enlightenment refers to the object itself at the time of experiencing recollection, not knowledge, because of the following and opposing of objects and knowledge. For that which does not contradict others, if it contradicts it, then because it does not exist, it is established. Therefore, since it is born and destroyed, there is no dispute.