Tibetan
ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་བྱའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན་ནི་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་ནི་ཕྲད་བྱའི་བདག་ཉིད་དམ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི་ན་ནི་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཚད་མ་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེ་ཡང་རང་ལས་མ་གཞན་ལ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་དེར་རྣམ་པར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །མི་བསླུ་བ་ཅན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཚད་མ་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མཚོན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ད་ལྟར་ལྷག་པ་ཅི་བྱར་ཡོད། །གང་ལས་རང་དངོས་རང་ལས་རྟོགས་པ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་པར་ བྱེད་པ་ཡིན། རང་རིག་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེས་ན་རང་ཉིད་ལས་རིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཚད་མ་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ལས་ཤེས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དེ་དོན་བྱེད་པའི་ངོ་བོས་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་ལས་ཤེས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ཉིད་ཅེས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ན་ཅིག་ཤོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་ལས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་ཚད་མ་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལྷག་ཏུ་སོང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་གཞན་ཉིད་དོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྨྲ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འདི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་ལས། །གཞན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཚད་མ་གཉིས་པོ་མ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ལན་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ལས་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན
Chinese
这是因为太过分了。如果接触的最终是转变，那么，所见的差别是接触的自性吗？或者，是与它相关的自性，因为是不欺骗的，所以不是不同的。如果与它不同，那么，它不是量，而是由“量是不欺骗的”所指示的。现在，这也应该被分析为“是对自己还是对他人”，因为对产生所依赖的量已经分析过了。如果不欺骗本身是证悟，那么，它就是产生自己的果，并且，如果它的知识不是从自己产生的，那么，它依赖于他人，这也由“量是不欺骗的”所表示，现在还有什么剩余的呢？“从何处自己真实地从自己证悟”等等这样思考。 自证的知识的自性是量，因此，从自己认识本身就是它本身，这样证悟。说“是自己的体性”是不合理的，因为这与“量是不欺骗的”从他者成立量本身相违背。因此，这是指示了量本身的体性，而“从他者知”则是从名言上是量本身，由作用的体性来确定。即使如此，“以自己的体性”则是，表达从自己知晓的说法是错误的。相对于证悟来说，说是自己，相对于确定来说，说是一者是没有矛盾的。即使如此，仅仅说“从他者”就证悟了自己的体性，因此，为了那个目的，“量是不欺骗的”这句话就变得多余了，这样想的时候，“从自己以自己的体性证悟”等等，因为其他意义的怀疑先产生而说：如果这个知识是可以获得的等等，从现量和比量之外，没有其他的量，直到这里，因为没有证悟这两个量，所以不是胜义谛的量，这样想的时候，回答是：这里所说的等等。就像从所见那样安立为它本身，因此承认它本身不是胜义谛。
English
This is because it is too excessive. If the ultimate of contact is transformation, then, is the seen difference the nature of contact? Or, is it the nature related to it, because it is non-deceptive, so it is not different. If it is different from it, then, it is not a valid cognition, but is indicated by "valid cognition is non-deceptive." Now, this should also be analyzed as "is it to oneself or to others," because the valid cognition that depends on arising has already been analyzed. If non-deception itself is realization, then, it is what produces its own result, and, if its knowledge is not produced from itself, then, it depends on others, this is also indicated by "valid cognition is non-deceptive," what is left now? "From where does one truly realize oneself from oneself" and so on, thinking like this. The nature of self-cognizant knowledge is valid cognition, therefore, knowing from oneself is itself it, thus realizing. Saying "is one's own nature" is unreasonable, because this contradicts "valid cognition is non-deceptive" establishing valid cognition itself from others. Therefore, this indicates the nature of valid cognition itself, and "knowing from others" is that from convention it is valid cognition itself, determined by the nature of function. Even so, "by one's own nature" is, the expression of saying knowing from oneself is wrong. Relative to realization, saying oneself, relative to determination, saying one is not contradictory. Even so, merely saying "from others" realizes one's own nature, therefore, for that purpose, the phrase "valid cognition is non-deceptive" becomes redundant, when thinking like this, "from oneself realizing by one's own nature" and so on, because the doubt of other meanings arises first, saying: if this knowledge can be obtained and so on, from perception and inference, there is no other valid cognition, until here, because not realizing these two valid cognitions, so it is not the valid cognition of ultimate truth, when thinking like this, the answer is: what is said here and so on. Just as from what is seen it is established as itself, therefore admitting that itself is not the ultimate truth.
Tibetan
་ཏེ། ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་བསླུ་བ་ཅན་ནམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རང་རིག་པ་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རང་ལས་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཟེར་བ་ནི་འོན་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཚད་མ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་གཞན་དུ་མི་ འཐད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི། ཚད་མར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡང་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས། གལ་ཏེ་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཡང་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས། དེ་ལ་ཡང་སྨྲ་བ་ནི། ཅི་སྟེ་བདག་ཤེས་རང་བཞིན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། །དེ་གཞན་དུ་འགྱུར་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། རྒྱུའི་སྐྱོན་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་རྟག་པ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྐྱོན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་དབང་པོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྟག་པ་ལ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱོན་ཅན་རྒྱུ་ཡོད་པས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱིས་བྱས་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། ཡོན་ཏན་ལྡན་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལས་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ནི། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱོན
Chinese
因为名言者不应超越它。因此，为了表明不欺骗者或另一方的知识也不是在自证产生时才被认识，从“以自证的现量”等开始，到“也不会变成怀疑”之间。同样，认为无害的自性也是从自身而来，所以说“或者无害的自性”等开始，到“没有其他的量”之间。通过意义理解的那个知识，是指对于完全决定的意义，认识到不可能有其他合理的知识，就是认识到它本身已经成为量。就像通过量本身来认识一样，事物也是仅仅从自身而来，所以说“此外，识是因所生”。“从自身”是指仅仅从知识的自性之因而来，以此意，说了“如果从自身是量”。意思是说，就像感官等自身的自性之识一样，对于量本身也应该这样做。或者，因为是常有的自性，所以是从自身而来，而不是从因而来，以此想法，对此也说“如果自识是自性”，等，到“它不会变成其他”之间。意思是说，由于因的过失等的影响，常有不会变成其他的。由于是与过失一同作用的感官，随顺和违逆的随行而转变的相，不是量本身的法，而且因为它也不是常有的，所以即使转变的知识的自性是常有的，也没有矛盾，所以说“如果过失具有因”。为了表明从随顺和违逆的差别，量本身也会变成由功德所作，所以说“与具功德因相连”。从功德的作用，无过失本身和在其他方面成立，就是随顺和违逆，所以说“如果因为没有过失”。过失
English
Because nominalists should not transcend it. Therefore, in order to show that the knowledge of the non-deceiver or the other party is not recognized only when self-awareness arises, it starts from "by the direct perception of self-awareness" and so on, to "it will not become doubt". Similarly, the characteristic of being harmless is also said to come from oneself, so it starts from "or the characteristic of being harmless" and so on, to "there is no other valid cognition". The knowledge understood through meaning refers to the knowledge that recognizes that there is no other reasonable knowledge for the completely determined meaning, which means recognizing that it has become valid cognition itself. Just as one knows through valid cognition itself, things also come only from oneself, so it is said, "Moreover, consciousness arises from a cause." "From oneself" means that it comes only from the cause of the nature of knowledge itself. With this intention, it is said, "If valid cognition is from oneself." It means that just like the knowledge of the nature of the senses and so on, one should also do this for valid cognition itself. Or, because it is the nature of permanence, it comes from oneself, not from a cause. With this thought, it is also said, "If self-awareness is self-nature," etc., to "it will not become other." It means that due to the influence of the faults of the cause, permanence will not become other. Because it is a sense that acts together with faults, the aspect of changing with the following and reversing, is not the dharma of valid cognition itself, and because it is not permanent, even if the nature of the changing knowledge is permanent, there is no contradiction, so it is said, "If the fault has a cause." In order to show that from the difference of following and reversing, valid cognition itself will also become made by merit, it is said, "Connected with the cause of having merit." From the action of merits, the absence of fault itself and being established in other aspects are following and reversing, so it is said, "If because there is no fault." Fault