Tibetan
དེ་ཉིད་ཡུལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཁོ་བོ་ཅག་སྨྲའོ། །ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། འདྲ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་རེག་བྱ་ལ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཕྲད་བྱ་ཡུལ་གཟུགས་སམ་རེག་བྱ་ལས་འབྱུང་བས་སྔོན་པོའོ་ཞེས་བྱ་བའམ་མེའོ་ཞེས་བྱ་བར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནག་པའི་བུ་ལ་དེར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། བྲེགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འདྲ་བ་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བསམ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་པ་ནི་གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཡུལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་རིག་པ་ཡིན། གཟུང་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།། ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེས་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡུལ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཕྲད་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་འདི་ལ་དང་པོ་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང༌། རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཉིས་པའོ། །ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དམ་ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའམ་ཞེས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དེ་ལ་དེས་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་
Chinese
我等宣说，彼即是境的觉知者。所谓与境相似，是怎样的呢？并非因为相似，就执取为识的境，因为太过分了。色之识对于所触非为量，因为不相似。因此，意义是这样的：色之识从所触境色或所触生起，因此执着于称之为“青色”或“火”的彼即是彼。因为是由彼所生，如黑人的儿子对其的认知，以及从切割处生出的头发等，因为认为相似即是彼，所以没有过失。因此，显示了凡是境的相，即是境的相。凡是与境的相相似的相，即是境的相，因为是境所生，所以是执着彼即是彼的理由，这是它的意义。如果识以安住于自身的境的相来觉知境，那么境的相是如何被觉知的呢？ 具有所取相的并非是能取，如果思维为以异相而了知，则没有边际。对此，说“彼是各别的，即境的相是各别的”，意思是说，仅以自身的相，而非依赖于其他的相。 又或者，如果以彼所生即是彼的理由，并非以自性所生的识，那么如何执着彼即是彼呢？对此，说了“如境般的相是各别的”，意思是说，显现于境本身，即是显现于自性本身，意思是说，了知自性。 又或者，色的识是所触色的量，这应放在前面，而“对于所触等是量”这应放在后面。与境相似或者显现于境，因为显现于境是由彼所生，所以执着彼即是彼。 显示彼即是：境的相也成为了识的自性，即是说
English
We declare that it is the knower of the object itself. What is meant by being similar to the object? It is not that because of similarity, it is apprehended as the object of consciousness, because it is too extreme. The consciousness of form is not a valid means of cognition for the tangible, because it is dissimilar. Therefore, the meaning is this: the consciousness of form arises from the tangible object form or the tangible, therefore it is asserted that it is the same as what is called "blue" or "fire." Because it is generated by that, like the knowledge of a black man's son there, and like the hair that grows from a cut, there is no fault because it is thought that similarity is the same. Therefore, it is shown that whatever is the aspect of the object is the aspect of the object. Whatever aspect is similar to the aspect of the object is the aspect of the object, because being generated by the object is the reason for asserting that it is the same. If consciousness cognizes the object by the aspect of the object that abides in itself, then how is the aspect of the object cognized? That which has the aspect of being grasped is not the grasper, and if it is thought that it is understood as a different aspect, there is no end. To this, it is said that "that is different, that is, the aspect of the object is different," meaning that it is only by its own aspect and not dependent on other aspects. Or, if the reason for asserting that what is generated by that is the same is not the consciousness generated by its own nature, then how is it asserted that it is the same? To this, it is said that "the aspect like the object is different," meaning that appearing to the object itself is appearing to its own nature, meaning that it is understanding its own nature. Or, the consciousness of form is the measure of the tangible form, this should be placed first, and "being a measure for the tangible, etc." should be placed second. Being similar to the object or appearing to the object, because appearing to the object is generated by that, it is asserted that it is the same. Showing that it is the same: that aspect of the object has also become the nature of consciousness, that is to say
Tibetan
བྱ་བ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་སྟེ། ཕྲད་བྱ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་དང་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། ཇི་ལྟར་སེང་ལྡེང་བཅད་པ་ན། བ་ལ་ཤ་ཡི་འཆད་པ་མིན། །དེ་བཞིན་སྟ་རེ་དང་གཅད་བྱ། །འཇིག་རྟེན་ལ་ནི་གཅིག་པ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སུན་འདོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡང་བྱ་བ་དང་འབྲས་བུ་དག་ལས་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱུང་བ་གང་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ། །དེ་ཉིད་བྱེད་པོ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡུལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ལས་གཞན་པ་དེ་ལས་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་བྱའི་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཡུལ་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །ཡུལ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་བསླུ་བ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཉིད་དང༌། དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་ཆེས་པ་ནི་ཚད་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་ཟེར་བ་ནི། ཇི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་ཆེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཚད་མ་མི་བསླུ་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་དེར་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ །རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
是为作用。境之相是相遇之相，意为所遇本身。由于作用和作者各自的自性之相也存在，以能立和所立的自性，即使是量和果本身是各异的，也没有相违。但果和因的自性则不是。因此，如砍伐檀香树时：斧不伤于檀之身。（对仗）同样斧头与所砍物，世间之上非一体。（对仗）此说亦非反驳，果和因的自性也并非从作用和果中分离，凡是生起诸法的作业，即称其为作者，此说并无相违。识以境为所缘，难道不是境之相吗？由境所生的识之自性，并非异于彼识而为彼之所缘，能知之境即是量，境识即是果，此为区分。与境相关联本身，难道不是不欺惑性本身吗？彼亦为所生，因其为执彼为彼之境，故非异于不欺惑性之境之相本身。虽是真实，然彼之所生即是不欺惑性，执彼为彼即是彼之相，此为总结。若眼等皆为生果之因，则因一切皆为境而有太过之失，此与生量者亦相同，以如是之想而说：如何称彼为识之自性？所谓于一切时皆生，意为于一切时，以梦等为所缘，故成其为果，此乃太过之义，然于境则不然。若有他识则一切时皆生，此乃显示相之差别，若彼有则此有。量是不欺惑性的识，如是说，彼处仅是识的差别被显示，而此处则是彼之相的差别，此为差别。仅是证悟并非是量，亦非是能立，
English
It is action. The aspect of an object is the aspect of being encountered, meaning the very thing to be encountered. Because the aspects of the self-nature of action and agent also exist, by the nature of what is to be established and what establishes, even if validity and result are different, there is no contradiction. But the nature of result and cause is not. Therefore, as when sandalwood is cut: The axe does not harm the body of the sandalwood. Similarly, the axe and what is to be cut are not one in the world. This saying is also not a refutation, and the nature of result and cause is not separated from action and result. Whatever the action of arising phenomena, it is called the agent, and this saying is not contradictory. Is the consciousness that focuses on the object not its aspect? The nature of consciousness produced by the object is not other than that consciousness and is not focused on it. The knowable object is validity, and the object consciousness is the result, this is the distinction. Is being related to the object itself not being non-deceptive itself? It is also what is to be produced, because it is the object that grasps it as it is, so it is not the aspect of the object other than non-deception itself. Although it is true, its production is non-deception, and grasping it as it is is its aspect, this is the summary. If the eyes and so on are the cause of producing results, then because everything is an object, there is the fault of being too extensive, which is the same for the producer of validity. Saying with such a thought: How is that called the nature of consciousness? The so-called production at all times means that at all times, dreams and so on are the object, so it becomes the result, this is the meaning of being too extensive, but it is not so for the object. If there is another consciousness, then everything arises at all times, this is to show the difference of aspects, if that exists, then this exists. Validity is non-deceptive consciousness, as it is said, only the difference of consciousness is shown there, and here it is the difference of its aspect, this is the difference. Mere realization is not validity, nor is it proof,