Tibetan
ཡང་སྔོན་གྱི་ཉིད་ད་ལྟར་བའི་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པས་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོམས་པ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ངེས་པའི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཉིད་ཀྱི་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བ་ཉིད་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཡུལ་ནི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཤེས་པ་ནི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་འདས་པ་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ཉེ་བ་ཉིད་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་འུ་བུ་ཅག་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད། ཇི་ལྟར་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཕྲད་པར་འདོད་པ་པོ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལ་མེད། དེ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པ་ནི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ནི་བདེན་ན། དེ་ད་ལྟར་ནི་མེད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མཐོང་བས་འཛིན་པར་བྱེད། སྔོན་མཐོང་བ་དེའི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བ་ལས་འདིར་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་ན་དེ་རྟོགས་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། གོམས་པ་ཡོད་པའི་མཐོང་བའམ། གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན། འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་བ་མཐོང་བ་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། གཉིས་པ་ལ་ཡང་གོམས་ པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐོབ་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པ་ནི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་ཡང་ཐོབ་པ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དཔགས་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན། དོན་བྱེད་པ་ནི་གཞན་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དོ
Chinese
又，先前的本身不是现在的，因为是现在的境，没有差别的缘故。如果说，串习所见的境是果本身，则不对，因为果本身是近取的缘故。对此，决定的自性之果是依赖于其他的，而此本身的唯一性不是这样，因为近取本身是唯一性，是其自性的缘故，在一切时见到执持近取，所见的境不是那本身。串习所生的瑜伽士的智慧是能见者，但如何执持过去？那也是能见近取本身，而过去等是其境本身，是依赖于我等之类而说的。如果过去等不执持，则如何进入？如何不是进入过去和现在呢？想要相遇者在现在没有。如果知晓与其唯一性，则进入，如果这样说，则不对，因为相遇是证悟的自性之故，那是已经成立的缘故，不是所寻求的。如果说是为了证悟将要发生的而进入，如果是这样，那是真实的，如果那现在没有，如何以见而执持？如果说，先前所见的那自性，从此没有见到而随之证悟，则不应理，因为执持其自性时，没有见到而证悟之故。如果说，那是对于将要发生的，如果是那样，具有串习的见，或者他人也证悟，如何是进入的境？将要如此显示，现在所见不是先前所见，因为是怀疑的缘故，对于第二者也没有串习，以那是本身的行相而分别则不会进入，因为是已经获得之故。获得是证悟的自性之故，那不是以将要发生的本身的行相而分别进入，因为对于将要发生的本身，也不是所寻求的获得之故。如果是作用，也是衡量那本身，如何是进入的境？作用是与其他的相似，因此
English
Furthermore, the previous itself is not the present, because it is the realm of the present, and there is no difference. If it is said that the object seen through habituation is the fruit itself, it is not so, because the fruit itself is the proximate cause. Regarding this, the fruit of the nature of certainty depends on others, but the oneness of this itself is not like that, because the proximate cause itself is oneness, it is its own nature, therefore, the object seen as always holding the proximate cause is not that itself. The knowledge of a yogi arising from habituation is a seer, but how does it grasp the past? That also sees the proximate cause itself, and the past and so on are its own objects, which are said in dependence on things like us. If the past and so on are not grasped, then how does one enter? How is it not entering the past and the present as well? The one who desires to meet is not in the present. If one knows it as being one with that, then one enters, if it is said like that, it is not so, because meeting is the very nature of realization, and since that is already established, it is not what is sought. If it is said that one enters for the sake of realizing what will happen, if that is the case, it is true, but if that is not present now, how does one grasp by seeing? If it is said that the nature of what was seen before is realized here without having seen it, it is unreasonable, because when grasping its nature, it is not seen and realized. If it is said that it is for what will happen, if that is the case, how is the seeing with habituation, or the realization by others, an object of entry? It will be shown like this: what is seen now is not what was seen before, because it is doubt, and if there is no habituation for the second one either, then one will not enter by discriminating that it is itself, because it is already obtained. Since attainment is the nature of realization, one does not enter by discriminating the very nature of what will happen, because attainment itself is not sought even for the very nature of what will happen. If it is a function, it is also measuring that itself, how is it an object of entry? The function is similar to the other, therefore,
Tibetan
ན་དུ་གཉེར་བ་པོའི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་སྔ་མ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ལྟར་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་སོང་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །མ་གོམས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། གོམས་པ་ལ་ཡང་མཐོང་བས་ནུས་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གལ་ཡིན། མཐོང་བ་ནི་དོན་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་ཚེ་མི་རིགས་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེ་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འཇིག་པ་ཡིན། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཤེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་མེད་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །མ་གོམས་པའི་དུས་སུ་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤི་ཟིན་པའི་ཁིམ་བྱ་ཡང་སྒྲ་སྒྲོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་རིག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེས་འཕགས་པའི་སྦྱངས་པས་མཐོང་བ་ནི་དེ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་གོམས་པ་ལ་དུ་བ་ལས་ཐག་རིང་བའི་མེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དུ་བ་པའི་ངོ་བོ་ནི་མེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་གྱི། གོམས་པ་ལ་ནི་མཐོང་བས་ངེས་པ་ཡིན་ཡང་མེའི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་དོན་བྱེད་པས་བསྐྱེད་བྱའམ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ གོམས་པ་ཡིན་ན། དོན་བྱེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བས་ནི་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་བར་ངེས་པ་ལས་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ངེས་པ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ
Chinese
如果说，寻求者的本体也与先前不同，那么现在连说是一样的言语都没有了，但我们却说那个本体是有作用的。如果对于不熟悉的事物，由于分别念而不执著于它，因此没有进入的能力，那么对于熟悉的事物，即使通过见而虚构其能力，也必须进入。见如果是起作用的，那么在那时也是不合理的，而且由于推测也不是应该了解的，因此那些寻求它的人是如何毁灭的呢？如果说是从了解与它相关联的事物而来，那么见并不是了解与它相关联的事物。如果熟悉，那就是推测吗？那么在那个事物不存在的情况下，就会变成对那个事物的认识了。如果说在不熟悉的时候，那个事物会存在，那么如果是那样，死去的寒鸦也会发出声音了。当它存在的时候，那时才能了解它，否则怎么可能呢？如果说通过圣者的修行所见就是了解它，那是不对的，因为不会进入非境的缘故。否则，对于熟悉的事物，从烟推测远处的火，对于熟悉的事物来说，是通过现量。这本身就是因为它与它相关联的事物很近的缘故。对于推测也说是一样的。烟的本体是火所产生的，对于熟悉的事物来说，虽然通过见而确定，但并不是火的本体。同样，对于这个，也是通过起作用的事物所产生，或者仅仅是见到产生者的本体， 如果是熟悉的，那么对于不是确定为起作用的事物，没有过失。如果没有认识，怎么确定呢？不是的，因为确定的词语是用来完全清楚地表达的。推测是确定起作用的事物自身的本体，而见则是它的产生者和所产生的，这就是差别。从确定自身的本体，推测才会进入，而从确定自身本体和关联，才是见，这就是意义。对于推测来说，没有执著自身的本体。如果说有从自身的本体而来的确定，那么对于这个
English
If it is said that the nature of the seeker is also different from the previous one, then now there is not even a word to say that it is the same, but we say that that nature is what is effective. If, for an unfamiliar thing, one does not grasp it because of discrimination, therefore there is no ability to enter, then for a familiar thing, even if one fabricates its ability through seeing, it is still necessary to enter. If seeing is what is effective, then at that time it is also unreasonable, and since inference is not something to be understood, how are those who seek it destroyed? If it is said that it comes from knowing what is related to it, then seeing is not knowing what is related to it. If it is familiar, is that inference? Then, in the absence of that thing, it will become a cognition of that thing. If it is said that in unfamiliar times, that thing will exist, then if that is the case, even a dead crow will make a sound. When it exists, then it can be understood, otherwise how is it possible? If it is said that seeing through the practice of the noble ones is understanding it, that is not right, because it does not enter into non-objects. Otherwise, for familiar things, one infers distant fire from smoke, and for familiar things, it is through direct perception. This itself is because it is close to what is related to it. It is said that it is the same for inference as well. The nature of smoke is produced by fire, but for familiar things, although it is determined by seeing, it is not the nature of fire. Similarly, for this, it is also produced by what is effective, or only seeing the nature of the producer, If it is familiar, then there is no fault in not being determined as effective. If there is no cognition, how can it be determined? No, because the word "determination" is used to express it completely clearly. Inference is to determine the very nature of the effective thing itself, while seeing is both its producer and what is produced, that is the difference. From determining one's own nature, inference enters, and from determining one's own nature and connection, it is seeing, that is the meaning. For inference, there is no grasping of one's own nature. If it is said that there is determination from one's own nature, then for this