Chinese
即使是不一致的非有接近，但如果因为那不是有而不执持那些，又如何现量证悟呢？同样，体性不一致也是如此。一切事物中的各异和非各异，仅仅是各自相异的自性之识。因此，如果对每个事物都以各异的自性为目标，那么这将会完全衰败。因此，由于所取和能取是前后的对境，所以认为所见不是世俗谛，而是非分别。对那本身认知为“这是”，并且“这是”也就是那本身。因此，如果两个识的对境是同一个，那么怎么会是对境相似呢？如果是不一致的体性的对境，那么识的同一性或多样性也不是有意的，因为正在证悟的是对同一性的颠倒证悟，所以那也被排除，或者说与前者一起证悟为一。回答说：那是不合理的。这表明，对同一性的证悟不会成为现量，即如果现量之前没有认识。分别念是存在的，如果是习惯，那么由于前后虚假习气的力量，以做同一件事为理由，就像知道字母ka等是表达意义的声音一样。而且，对ka等字母的相异之处的执着是有害的，并且表明这方面也没有区别，即从那以后不是前者的对境。称证悟为世俗谛，因为分别念不是可以成为同一的，因为同一是事物的法性。那也是可以通过一切自性来显现的，这就是它的意思。这将表明，在看到蓝色之后，认为“是蓝色”的分别念只是执持所取，而认为“是瓶子”也是依赖于名言习气，通过所见来对色等集合进行分别，并且在其他事物中，习惯上也是如此见到的，即因为是所取和能取等等而表明的。仅仅是前后习气而已。
English
Even if the non-existence of difference is close, if one does not grasp those because that is not existence, how can one realize it directly? Similarly, the difference in characteristics is also the same. Difference and non-difference in all things, the very reversal of otherness, is merely the knowledge of one's own nature. Therefore, if one aims at the nature of difference in each and every thing, this will completely deteriorate. Therefore, since the grasped and the grasper are the objects of the former and the latter, it is considered that what is seen is not conventional truth, but non-conceptualization. That itself is understood as "this is," and "this is" is also that itself. Therefore, if the objects of the two consciousnesses are the same, how can they be the same kind of object? If it is an object with different characteristics, then the oneness or multiplicity of consciousness is not intentional, because what is being realized is the inverted realization of oneness, so that is also excluded, or it is said that it is realized as one together with the former. The answer is: that is not reasonable. This shows that the realization of oneness will not become direct perception, that is, if there is no prior knowledge from direct perception. Conceptualization exists, and if it is habitual, then due to the power of the former false habitual tendencies, it is based on the reason of doing the same thing, just like knowing that the letters ka, etc., are sounds that express meaning. Moreover, the attachment to the difference from the letters ka, etc., is harmful, and it is shown that there is no difference in this respect either, that is, from then on it is not the object of the former. Calling realization conventional truth, because conceptualization is not something that can become the same, because sameness is the nature of things. That can also be manifested by all self-natures, that is its meaning. This will show that after seeing blue, the conceptualization of "it is blue" only grasps the grasped, and the saying "it is a pot" also relies on the habitual tendencies of terms, and through what is seen, it conceptualizes the collection of form, etc., and in other things, it is also seen as such habitually, that is, it is shown because it is the grasped and the grasper, etc. It is only the habitual tendencies of the former and the former.
Tibetan
་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པས་གསུངས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁ་ཅིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མངོན་སུམ་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ངེས་ པ་ཡང་ཆོས་དང་རྟགས་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་བཞིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བཏང་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ནི། འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཡིན་གྱི་སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྡོག་པ་གཅིག་གསལ་པོར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་དེ་གནས་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་ལ་ངེས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་ཡང་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་སྔོན་པོའི་ཡོད་པ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཚད་མར་ངེས་པ་མ་རྟོགས་པ་གཅིག་ལ་ཐུག་པ་ཅན་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཆ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་ཆ་སྔོན་པོ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཅན་ཡང་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ནུས་པའི་ཆའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཞན་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ཤེས་དེ་དག་གི་བཟུང་དོན་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ནི་མཐོང་བའི་གཞན་དབང་ཡིན་གྱི། མཐོང་བས་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆ་ལ་ནི་དེའི་མིང་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་མེད་ན། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །མ་མཐོང་བ་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཡུལ་མཐོང་བ་ཡིན་ ཡང། ཆེས་ཟིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གང་དང་གང་ལ་དེའི་མིང་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡོད་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་གི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཞིང་ཇི་ལྟར་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཆ་ཤས་མཐོང་བ་ལ་མི་ཟིན་པ་དེ་ལ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རྟགས་མེད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་དམ་གཞན་ཡང་རུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་པས། རིམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བའི་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཡིན་ཡང་དུ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་གནས་སྐབས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། དེ་མེད་ཀྱང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་སྨྲ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྔ་མ་ངང་ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མཐོང་བ་ནི་གོམས་པ་མེད་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་སྔ་མ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཅན་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་ཡུལ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གོམས་པ་ན་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་གོམས་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་བྱ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་པ་དེའི་བྱེ་བྲག་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་འབའ་ཞིག་ནི་གོམས་པ་མེད་ན་རང་ཉིད་ཁོ་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གོམས
Chinese
由使生起的分别念得以理解的意趣所说的是，世俗是等等。有些分别念不是量，因为执著于所执，即是名为世俗之义。其他则不是。或者说，现量仅仅是见，不是量，因为一切所见在是境本身上没有差别。对具有特点之相的确定，就是境本身。而确定也是从法、相属等非现量的比量而来。现量虽然没有不作区分的确定，但由于能对各自分别显现之义生起确定，所以是量。所谓“见此”是现量的作用，由于跟随现量的作用，舍弃了近似了知的行为而生起分别念，即是明确“这是蓝色，不是黄色”这样一种相违，而不是其他的，因为没有确定。现量是从生起它的事物而成为量，如果它存在于那些使之显现的事物的境中，那么这就是对一种相违的确定之究竟，而此的作为就是比量。否则，仅仅确定蓝色的存在是刹那，就不会成为成立是刹那，因为是相违的。也不是任何，因为没有成立，所以与刹那性相离，是对量之确定未领悟到的一种究竟，是量之作用中能起作用的部分进入境，而不是进入其他的境。因此，由于境的部分是进入蓝色，所以即使是确定为非刹那性者，也不是它的境。因此，会被其他的量所损害。这样，与现量也不相违，因为这是此之能力部分的究竟。现量是境上分别念的异体，而薄伽梵也是现量的自性，但并非如仅仅见一切相之境那样。心中这样想的时候，说了“于彼等识之所取义”。
English
That which is spoken with the intention of making the arising of conceptual thought understood is, the conventional is, and so on. Some conceptual thoughts are not valid cognitions, because they grasp what is grasped, which is the meaning of being called conventional. Others are not. Or, direct perception is merely seeing, not a valid cognition, because all that is seen has no distinction in being the object itself. The determination of a characteristic aspect is the object itself. And determination also comes from inference, which is not direct perception, such as dharma, attributes, and relations. Although direct perception does not have a determination that does not distinguish, it is a valid cognition because it generates determination for the meaning that appears separately. The so-called "seeing this" is the action of direct perception, and because it follows the action of direct perception, abandoning the action of approximate knowledge and generating conceptual thought, it is clear that "this is blue, not yellow" is a contradiction, but not others, because there is no determination. Direct perception is a valid cognition because it arises from the things that generate it, and if it exists in the objects of those that make it manifest, then this is the ultimate determination of a contradiction, and the action of this is inference. Otherwise, merely determining that the existence of blue is momentary would not become the establishment of being momentary, because it is contradictory. Nor is it anything, because it is not established, so being separated from momentariness is an ultimate of a determination of validity that has not been realized, and the part that can function in the action of validity enters the object, but not other objects. Therefore, because the part of the object is entering blue, even one who is determined to be non-momentary is not its object. Therefore, it will be harmed by other valid cognitions. In this way, it is not contradictory to direct perception, because this is the ultimate of the part of its ability. Direct perception is different from conceptual thought on the object, and the Bhagavan is also the nature of direct perception, but not like merely seeing the object of all aspects. When thinking like this in the mind, it was said, "In the grasped meaning of those knowledges."
Chinese
分别本身是见之外缘，若见非为分别所立之分，则无彼之名等忆念，于彼作合之自性分别不生。未见者非为作合，故一切种类之境是见，然最极确定者，是于何种种类，以彼之名等忆念而决定生起者，是于彼种类为量，于种类集合者非唯一量。以何能作义之能力而见者，亦定为非刹那，以有性与非刹那性亦唯是各别决定之故，如何唯有性之因非是，如何是相违性，以于决定非刹那者，为量所害故。若于见分不领受者，彼为决定之因是随念，若于彼无有相，则非是量故。或自或他之随念所决定之事物，以串习极度增上，次第生起一切种类之现量觉，如是如见而生起。见之作用，以无支分故虽是一，然应安立为多种，谓如生起决定与不生起决定。如是则彼与暂时的量性相违，以显示分别非量之后，虽无彼，然与彼随顺者是在见，以量性是见之故，为遮遣如是思念而说者，是若先者等。若无串习则见非为趣入，分别若是于见执持为先者唯一性者，岂非趣入耶？彼亦于彼境如是串习时，若成为见之境，则以串习而趣入，然见则非是，以如先者无有差别故。所察之执持之外，彼之差别非是趣入之支分，唯是分别若无串习，则唯是自性趣入之境而觉了，串习
English
Discrimination itself is dependent on seeing, but if there is no recollection of names, etc., for the part that is not established by seeing as discrimination, then discrimination, which is the nature of applying to it, does not arise. Because what is not seen is not what applies, the object of all kinds is seeing. However, what is most certain is that whatever kind is definitely generated by the recollection of its name, etc., that kind is the valid cognition. For a collection of kinds, it is not a single valid cognition. Whatever is seen as having the ability to perform a function is also definitely non-momentary. Since existence and non-momentariness are only determined separately, how can the reason of mere existence not be a reason, and how can it be contradictory? Because the valid cognition harms the determination of non-momentariness. If one does not perceive what is seen in part, then the reason for determining that is inference. If there is no sign for that, then it is not a valid cognition. By becoming extremely accustomed to the object determined by inference, whether self or other, a direct perception of all kinds gradually arises, just as it appears. The function of seeing, although one because it has no limbs, should be established as many, such as generating certainty and not generating certainty. Thus, it is contradictory to the temporary validity, and after showing that discrimination is not a valid cognition, even if it is absent, what accords with it is in seeing, because validity is seeing. To dispel such thoughts, what is said is, "If it is the former," etc. If there is no habituation, then seeing does not lead to entry. If discrimination is one who holds onto seeing as the same as the former, does it not lead to entry? If one is accustomed to that object in that way, and it becomes the object of seeing, then one enters through habituation, but seeing is not, because there is no difference from the former. Other than the holding of what is to be examined, that difference is not a limb of entry. Only discrimination, if there is no habituation, then only the self realizes the object of entry. Habituation