Tibetan
ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་མ་ཡིན་པའི་དུས་སུ་རིག་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གོམས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་སྦྱངས་པ་ཡིན་ན། མིག་ཕྱེ་བའི་མོད་ལ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དྲན་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མའམ་ཕ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་ལ་བསླབས་པ་ལ་སོགས་པས་གོམས་པར་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྦྱངས་པའི་ཟིན་པོ་མ་ཡིན་ན་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཟིན་པོ་ཡིན་ན་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་བསལ་བར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་མེད་ན་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རིག་པ་པེ་མ་ཡིན་ ཞིང། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ་སྒྲ་ནི་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་སྐྲ་དང་དོན་དག་གི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་འབྲེལ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རང་གི་དུས་སུ་རིག་པ་ཡིན་གྱི་དུས་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་དུས་མ་ཡིན་པར་ཡང་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ནི་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། དེའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང༌། དང་པོ་དག་པའི་དངོས་པོ་ལས། །བྱུང་བའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཡོད། །ཅེས་སྨོས་པའོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་ལ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དག་པའི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་ཟེར་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་དངོས་དེ་ཡང༌། །རིགས་སྩོགས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །བཅོས་པའི་བློ་གང་གིས་ངེས་པ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱི
Chinese
应当知晓唯有如此。当不是那个时候，觉知就是知识本身。如果对于应当习惯的对境进行随行修习，那么睁开眼睛的瞬间，就会有不具分别的证悟。对此，随行忆念等是不可能的。对于母亲或父亲，通过学习称谓等而变得习惯，仅仅是见到也不会不认识。说那是相似的认识是不合理的，因为如果没有修习的把握，就不会有相似的认识。如果对此有把握，就像相似的认识一样，对仅仅是那个本身的认识进行排除是不可能的。如果没有跟随之前的，那就是相似的认识。仅仅是执持先前体验过的对境，这被称作是认识那个本身的不具分别的，就是先前见过的认识。分别念也是在那之后，说“那个就是这个”，就像先前体验过的蓝色分别念一样，先前见过的认识有两种，因为分别念和另一者的体性。体验的自性薄伽梵等，在刹那等时不是觉知，也不是分别念，因此不是量，但声音是，因为从先前见过的认识中，头发和意义的常恒性得以成立，所以存在关联。或者，体验是在自己的时间是觉知，在其他时间则不是，而分别念是在不是那个时间的时候也能觉知，体验仅仅是产生，但对于它的作用对境作为对境则不是，也就是，如是说：最初清净之物中，产生的眼识存在。最初，这被称为是原因，不是指向自己的对境，那是说从清净之物中产生。分别念是对其他对境，在那之后，那个事物也，种类等等的法，以及造作的智慧所决定的，那也被认为是量。这是说，不是现量，因为没有征相。
English
It should be known that it is only so. When it is not that time, awareness is knowledge itself. If one practices following the object to be accustomed to, then at the moment of opening the eyes, there will be a non-conceptual realization of that very thing. For this, following memory and so on is not possible. For mother or father, having become accustomed through learning names and so on, it is not that one does not recognize them just by seeing them. It is not reasonable to say that it is a similar recognition, because without the grasp of practice, there will be no similar recognition. If there is a grasp of it, just like a similar recognition, it is impossible to eliminate the recognition of that very thing itself. If there is no following of the previous one, then it is a similar recognition. This, which is merely holding onto the object previously experienced, is called the non-conceptual recognition of that very thing, which is the recognition of what was seen before. Conceptualization is also after that, saying "that is this," just like the blue conceptualization previously experienced, the recognition of what was seen before is twofold, because of the nature of conceptualization and the other. The nature of experience, the Bhagavan, etc., is not awareness at moments and so on, and it is not conceptualization either, therefore it is not valid cognition, but sound is, because the permanence of hair and meaning is established from the recognition of what was seen before, so there is a connection. Alternatively, experience is awareness in its own time, but not in other times, while conceptualization is able to be aware even when it is not that time. Experience only arises, but it is not an object for its object of action, that is, it is said: From the first pure object, there exists the eye consciousness that arises. The first is said to be the cause, it does not point to its own object, that is said to arise from the pure object. Conceptualization is for other objects, after that, that thing also, the qualities of kinds and so on, and whatever is determined by artificial wisdom, that is also considered valid cognition. This is to say, it is not direct perception, because there is no sign.