Tibetan
་གྱིས་བསལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་རང་ཉིད་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཙམ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་གནོད་པ་ཅན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དུས་ཕྱིས་འཇུག་པའི་དུས་སུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་ལན་ཅིག་མིན་པར་འཇུག་པ་པོ་འཐོབ་པའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་མཚོན་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བའམ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ན་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་ཅན་མ་དམིགས་པ་ཙམ་ལས་ནི། གནོད་པ་ཅན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཐུན་མོང་བ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། རྒྱུའི་སྐྱོན་མ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་བྱ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་རྒྱུའི་སྐྱོན་མ་དམིགས་པའི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ནི་སྔ་མ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ལན་ཅིག་མིན་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཐོབ་པ་དག་གིས་ཤེས་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྐྱོན་མ་དམིགས་པ་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ནི་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ཡང༌། དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཇུག་པར་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཕྱིས་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལས། ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པའམ། དོན་བྱེད་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ལ་ཡང་རེ་ཞིག་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཅན་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། རིག་བྱེད་ལ་ནི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རེག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་གོམས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས། དང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལ་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་གློ་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོའི་ཕྱོགས་ནི་
Chinese
不能够消除。如果说，像那样的境仅仅是自己产生而进行分别，那么，即使仅仅是完全断定，也没有见到差别，是没有差别的。因为，最初是不确定没有损害的差别，后来进入的时候，因为不是存在，所以不是犹豫。对于串习的境，不是一次性地进入，而是以能够获得的存在和不存在来表示，不是不迷惑吗？或者，在另一者的自性中存在差别，所以不会产生犹豫。仅仅是没有见到损害者，不是存在损害者和不存在损害者的共同之处。这样，对于没有见到原因的过失，也是可以表达的。因为，最初是没有见到原因的过失的不确定，后来是不成立前者的。在某些情况下，不是一次性地进入，而是通过获得来了解，因为是不迷惑的自性，所以是差别，见到它而进入，不是从没有见到损害的原因的过失而进入的。因此，最初完全断定是意义和非意义的共同之处，所以是犹豫，但是，那个时候是进入那个本身的，因为也见到那样进入。后来是从不迷惑的知识，仅仅是从知识的自己的自性而进入的。即使执着自己的自性，或者执着作用，依赖于其他，也不是没有穷尽的，因为是作用的安乐等的自性，并且与了解自己的自性不是他异的，并且仅仅是自证的现量就消除了犹豫。对于现量，如果暂时没有意义的自己的自性显现者等，就仅仅是犹豫。对于理智，甚至不用说仅仅是对意义的自己的自性不接触的分别念，因为是超越感官的境，所以不可能串习。仅仅是那些产生原因的知识，因为不是作用者，所以与最初的知识没有差别，因此，对于理智，追随表达者的声音，会变成一百种形态，所以对方的观点是
English
cannot be eliminated. If it is said that such an object is only discriminated as arising by itself, then even if it is only completely determined, no difference is seen, and there is no distinction. Because, initially, it is uncertain of the difference of not having a harmful one, and later, when entering, it is not doubt because it is not existent. For the object of habituation, it is not entered once, but is indicated by the existence and non-existence that can be obtained, is it not non-deceptive? Or, there is a difference in the nature of the other, so doubt does not arise. Merely not seeing the harmer is not a commonality of the existence and non-existence of the harmer. Thus, even if the fault of the cause is not seen, it can be expressed. Because, initially, it is uncertain that the fault of the cause is not seen, and later, the former is not established. In some cases, it is not entered once, but is understood through acquisition, because it is the nature of non-deception, so it is a difference, and entering upon seeing it is not entering from the fault of not seeing the cause of harm. Therefore, initially, complete determination is the commonality of meaning and non-meaning, so it is doubt, but at that time, it is entering into that itself, because it is also seen to enter in that way. Later, it is from the non-deceptive knowledge, only from the knowledge's own nature that it enters. Even if clinging to one's own nature, or clinging to action, relying on others, it is not without end, because it is the nature of the happiness of action, etc., and it is not different from understanding one's own nature, and it is only the self-awareness of direct perception that eliminates doubt. For direct perception, if there is temporarily no manifestation of the object's own nature, etc., it is only doubt. For intellect, there is no need to mention mere conceptualization that does not touch the object's own nature, because it is a realm beyond the senses, so habituation is impossible. The knowledge that only those causes are generated, because it is not an actor, is no different from the initial knowledge, therefore, for intellect, following the voice of the expresser, it will become a hundred forms, so the opponent's view is
Tibetan
རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསླུ་བ་ཤེས་པ་ཞན་པ་ཙམ་ནི་དེ་དག་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་བསྐྱེད་བྱར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གྲང་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕ་རོལ་པོའི་དངོས་པོས་སྟོང་པ་འདྲེན་པར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་གུས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཙམ་དུ་ནི་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་མཚུངས་པ་དེས་ན་ཕྲད་པར་བྱ་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ནི་གོམས་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་པར་གནོད་པ་མཐོང་བའམ། གཞན་ཡང་རུང་བ་ལ་འགྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་ལས་བྱུང་བ། །སྤྱི་ཡིན་སྨྲ་རྣམས་འདི་ལ་གནས། །རྒྱལ་བ་ཅན་དེའི་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དེ་སྨྲ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཐ་སྙད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་པོར་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་སེམས་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ནི་མི་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན། དེ་དང་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་གིས་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་མཁྱེན་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་ཉིད་དམ། གཞན་ཡང་རུང་བའི་དུས་སུ་རིག་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་དུས་སུ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལ་རག་ལས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རག་མི་ལས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་
Chinese
并非随顺，仅仅是了知他者不欺惑的知识浅薄，并非说是仅以那些作为生起之因。虽然如此，但诸如遣除寒冷等应自己了知。因此，仅仅是想引导他者的事物空性，是不应恭敬的。无有串习之时的量，本身是随顺他者的体性之果，因为仅仅在果和因上，量与另一者相同，因此若无相遇则不生的自性，是从串习而了知的，因为最终见到损害，或者在其他任何方面成就上，并非是错乱。彼即是从未了知而生起的。 说有自性者皆住于此。 胜者之宗如何安立耶？ 能诠之语即是能说者。 如是说。薄伽梵本身对于法等并非是名言的量，而是另一者并非如此，最初不是已经承诺了吗？因为认为那是自在天等的境，所以是应遮破的。说世俗是不欲求的，这如何成立？先前所见而认识是法等的境。那与成立并非是，因为是了知本身，所以并非不应理，因为现量和比量的自性等是二者的自性之故。薄伽梵也是了知业和果的关联上，分别念是主要的缘故。因为不以舍弃等分别念而仅仅以体验而趣入是不可能的缘故，也是随顺的。或者体验的自性薄伽梵是自性，或者在其他任何时候是知识，而分别念是在彼与非彼之时是了知的缘故，因为与彼相违之故，是应阐明的。并非如此，若体验是彼非彼的境，则依赖于彼的分别念也不会成为执持者。若不依赖于彼，则彼存在则生起，则如蓝色之分别念般不会转变之故，体验也是耽著的自性。
English
It is not in accordance, and merely knowing that others are not deceptive is only a superficial understanding, and it is not said that only those are the cause of arising. Although it is so, one should understand for oneself things like dispelling cold. Therefore, merely wanting to lead others to emptiness is not worthy of respect. The validity of the time when there is no familiarity is the fruit of the nature of following others, because the validity and the other are the same only in terms of fruit and cause, so the nature of not arising without encounter is understood from familiarity, because in the end, seeing harm or achieving something else is not a mistake. That itself arises from not understanding. Those who speak of universals abide in this. How is the Victorious One's system established? The word that expresses is the speaker. Thus it is said. The Blessed One himself is not a measure of conventions for things like Dharma, but the other is not, was it not initially promised? Because it is thought that it is the object of Ishvara and others, it should be refuted. How is it said that conventional truth is not desired? Recognizing what was seen before is the object of Dharma and others. That is not to be established, because it is knowledge itself, so it is not unreasonable, because the nature of perception and inference are the nature of both. The Blessed One also knows the connection between actions and results, because conceptualization is the main thing. Because it is impossible to enter only by experience without conceptualizations such as abandonment, it is also in accordance. Or, the Blessed One, the nature of experience, is the self, or knowledge at any other time, and conceptualization is known at the time when it is not that, because it is contrary to that, it should be clarified. It is not so, if the experience is the object of that which is not that, then the conceptualization that depends on it will not become a holder either. If it does not depend on it, then if it exists, it will arise, so like the conceptualization of blue, it will not change, so experience is also the nature of attachment.