Tibetan
་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ལན་ཅིག་མིན་པར་ལྟན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་འཁྲུལ་པར་མཐོང་བས་དོན་གྱིས་གོ་བ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ལན་ཅིག་ཀྱང་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་མཐོང་ན་འབྲེལ་པ་མི་འཛིན་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། བ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚད་མ་ ཡིན་གྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་དཔེའི་དོན་དུ་སྟེ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གྲུབ་པ་ལ་འགལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འགྲུབ་པའི་བསྒོམས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་འབྲས་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་དང་འབྲེལ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་གྱི། རང་གི་ཡུལ་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་རྒྱུའི་སྐྱོན་མེད་པར་ངེས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་བསླུ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི། དེའི་ཡུལ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་མདོར་བསྡུས་པ་ནི་སྒྲ་ལ་ནི་དུ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་བརྡར་བྱས་པ་ཅན་ལ། སྒྲ་ལས་ཉན་པ་པོས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྒྲ་ནི་བརྟགས་སོ། །དོན་དེ་རྟོགས་པ་ཅན་གྱི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་བཞི
Chinese
如果是有害的知识，那么这就是过失。因为将非一次性的事物视为一次性的事物，也会被视为错误，因此不会产生实际的理解。如果果本身一次性地被现量和非现量所见，那么就不会有不执著联系的过失，这样想的时候，只是假装是量而已。如是说。为了现量所执著的例子的意义，例如，现量虽然是自体境，但也是以名言确定为将要发生的境。同样，比量也依赖于以现量不现行为先导的确定，从而成立与果本身的关系，但并非如此，与胜义谛的关系并非如此。这样的比量与成立一切智者并不矛盾，因为那是通过修习成就的。或者，从果和因产生的比量，正是从那之中理解它，这样显示的，就是所谓的一切智者。论典不是果的境吗？也是与果、与善趣相关的境，但并不依赖于执著与自体境的关系，因为仅仅依赖于世间所称的事物关系，并且通过欲望等来理解外境。量是因为产生无犹豫的知识，并且确定为非人造，因此确定没有因的过失，所以没有颠倒的怀疑。因为与显现的欲望相遇，所以是不欺骗的。但对于它的境，薄伽梵不是量，因为他已经证悟了，这样显示的时候，就说如果自体性等等。已成立的宗义也简略地说，声音不像烟一样，因为没有与意义同时存在的自性关系，所以在说话者的心识境的意义上被表达。听者从声音中理解，那时声音是被考察的。理解那个意义的说话者是法。理解的境的意义是所立。四种理解
English
If it is harmful knowledge, then this is the fault. Because seeing non-momentary things as momentary things is also seen as an error, therefore it does not generate actual understanding. If the result itself is seen momentarily by perception and non-perception, then there is no fault of not grasping the connection, thinking like that, it is only pretending to be valid cognition. Thus it is said. For the meaning of the example grasped by perception, for example, although perception is its own object, it is also nominally determined as the object that will occur. Similarly, inference also relies on the determination that is preceded by the non-perception of perception, thereby establishing the relationship with the result itself, but it is not so, the relationship with the ultimate truth is not so. Such inference is not contradictory to the establishment of the omniscient, because it is accomplished through cultivation. Or, the inference arising from the result and the cause, it is precisely from that that it is understood, what is shown in this way is called the omniscient. Is the treatise not the object of the result? It is also the object related to the result and the good realms, but it does not depend on grasping the relationship with its own object, because it only depends on the relationship with things known in the world, and it understands external objects through desire and so on. Valid cognition is because it generates knowledge without hesitation, and it is determined as non-human-made, therefore it is determined that there is no fault of the cause, so there is no inverted doubt. Because it meets with manifest desire, it is non-deceptive. But for its object, the Blessed One is not valid cognition, because he has realized it, when it is shown in this way, it is said if it is self-nature and so on. The established tenet is also briefly said that sound is not like smoke, because there is no relationship of self-nature existing simultaneously with meaning, so it is expressed in the meaning of the object of the speaker's mind. The listener understands from the sound, then the sound is examined. The speaker who understands that meaning is the subject. The meaning of the object of understanding is the probandum. Four understandings