Tibetan
་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་རྟོགས་ན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཞིང་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་དྲན་པའམ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་དྲན་པ་པོའི་མ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རྟེན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། འབྱུང་བ་ནི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དྲན་པར་བྱེད་ པ་པོ་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རང་དང་གཞན་དག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་ལས་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གང་གིས་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཉིད་ཀྱང་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་དྲན་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་ཉིད་ཀྱང་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ཇི་ལྟར་རང་དང་གཞན་དག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སམ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་དྲན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་དང་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུ་རེ་རེ་ཞིང་བདག་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོའི་ངོ་བོ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ངེས་པ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་པོར་ངེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཡིན་ལ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་འགལ་བ་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཡིད་ལ་ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཞག་སྔ་མ་ལ་དམིགས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་ཞག་ཕྱི་མ་ལ་བདག་འདི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཐོང་བ་པོའི་དྲན་པ་པོ་དག་གི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ནི་དེ་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། བདག་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེན་ཏེ། བདག་གཅིག་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སྐྱོན་འདི་དག་ལ་འང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ནི་གཅིག་ལའོ། །ཚད་མ་སྐྱེ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡོད་པའོ། །བདག་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་གཞལ་བྱ་རྣམས་ཚད་མའི་དབང་ཡིན་པའི
Chinese
不是的。因为如果仅仅通过果实就能认识火，那么不能认识非果实，也不是没有穷尽的。行为、记忆或享受，如果记忆者、非享受者没有所依，难道不会不产生吗？认为产生是依赖于产生者的缘故。说了名为“记忆者某某”。如果自己和他人的体验和业没有差别，那是不行的，凭借什么差别会成为记忆和享受呢？因为果实和因本身以及另一者本身有差别。另一者本身也不会妨碍从习气产生的记忆，虽然是同一者，但显示了没有它就不会产生。如果他人，意思是说，体验另一者本身也依赖于记忆，因为存在于我，所以“他人”是差别。如同自己和他人的体验本身，或者另一者本身没有差别而记忆一样，同样也会和自己没有差别。对于每个士夫来说，诸我的单一性是没有差别的。因为体验者和记忆者的体性有差别，所以从确定记忆而确定为体验者，对于分别说者来说，是理由确定的缘故是合理的，但对于说有我者来说则不然，因为承许是常恒的缘故。显示了常恒本身是由无因本身所遍及的与区分相违的无区分。名为“心中各异”。对于先前所缘的诸境，在之后的日子里，我将见到此我，如此将见者的记忆者们的同一性联系起来，即使没有见到也会如此认为，名为“我所见”。确实如此，如果有一个我，因为不能那样见到，所以显示了那不是以见到为先导和联系的。名为“对于这些过失也”。对于此，是指对于一者。量产生是指有见。因为有我本身，所以即使没有见到，那样了知也是不行的。这也是所量都是量的自在的
English
No. Because if fire is recognized only by the fruit, then it is not a means of recognizing what is not a fruit, nor is it without end. Action, memory, or enjoyment, if the rememberer, the non-enjoyer, has no basis, will it not fail to arise? The thought that arising is because it depends on the one who causes arising. It is said, "Someone who remembers." If there is no difference between one's own and others' experiences and actions, that is not the case, by what difference would it become memory and enjoyment? Because there is a difference between the fruit and the cause itself, and the other itself. The other itself also does not hinder the memory arising from habit, although it is the same, it shows that it will not arise without it. If by another, it means that the experience, the other itself, also depends on memory, because it exists in me, so "by another" is the difference. Just as one remembers without difference by one's own and others' experiences themselves, or by the other itself, so too it will become without difference from oneself. For each person, the oneness of the selves is without difference. Because there is a difference in the nature of the experiencer and the rememberer, therefore, determining the experiencer from the determination of memory, for the Vaisheshikas, it is reasonable because the reason is determined, but not for those who assert a self, because they accept it as permanent. It is shown that permanence itself is pervaded by non-distinction that contradicts distinction due to the absence of a cause itself. It is called "different in mind." For the objects focused on in the previous day, in the later day, I will see this self, thus linking the sameness of the rememberers of the seer, even if they have not seen it, they will think so, it is called "seen by me." Indeed, if there is one self, because it cannot be seen in that way, it shows that it is not preceded and linked by seeing. It is called "also for these faults." For this, it refers to one. The arising of pramana means there is seeing. Because there is a self itself, it is not possible to know it that way even if one has not seen it. This also, the measurables are all under the power of pramana.