Tibetan
་དོན་ཏོ། །རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྣང་བཞིན་པ་ནི་དུས་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔ་མའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་དུས་སུ་མ་མཐོང་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ངོ་བོའོ། །མཐོང་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ནི་བཟློག་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟག་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མཐོང་བ་དང༌། སྣང་བཞིན་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ནི་དྲན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་དོགས་པ་ནི། ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི། དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུང་བ་ཙམ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བཟུང་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། མ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཡང་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ཡིན་པ་དང་སྔར་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་ནི་བདེན་ མོད་ཀྱི། དེ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་སྡང་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །སྔོན་དང་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དཔྱིད་དང་དགུན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དཔྱིད་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་དགུན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་མ་བཟུང་ན་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དངོས་པོའི་ཆ་དྲན་པའི་ཕྱིར་སྔར་ཉིད་བཟུང་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དྲན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྟ
Chinese
意义是。虽然并非次第显现，但因为时间和地点并非相同。心中想着，这一定是遍及先前和后来的体性。如果不能领悟先后的自性，这指的是，显现的体性并非具有先前和后来的体性，而是不同于此的显现，意思是它是近似显现的体性。在见到具有先前体性，并具有后来体性的时候，没有见到，这是相异名言的境，因为那个名言的理由仅仅是这样。所要显示的是，见到和没有见到，见到指的是见到的体性。所要显示的是，见到的境之事物是相违和矛盾的，因为是“一”。这是指无常。认为“那就是这个”的分别念是见到，对显现的事物执着为一，这是忆念现量的体性。如果生起怀疑的想法，认为这是从忆念和根等聚合而生起的，这就是“再三”。回答是，因为忆念并非量。忆念是仅仅执持所取，而这并非如此，因为没有执持的也执持先前和后来的事物为一。心中想着，没有领悟指的是，这也是先前见到所执持的，因为是一。意思是，事物是一，并且确实是先前执持的。 但是，那并非是现在存在的，因为那个时候不存在。心中想着，如果是现在存在的。 先前和后来生起的时间，任何时候都没有。那么是什么呢？就是春天和冬天等。如果是执持与春天相关的，就不会执持与冬天相关的，因为不是同时的。意思是，如果没有执持具有关联的，就不会执持关联。因为那个事物的部分是忆念，所以先前就已经执持了，因此对于那个忆念和关联，其他的量就是现量，那么如何成为先前见到而认识的量呢？这就是所要显示的。
English
The meaning is. Although it appears not in sequence, it is because the time and place are not the same. Thinking that this must be pervasive in the nature of the former and the latter. If you do not realize the nature of before and after, it means that the nature that appears without the nature of having the former and the latter nature is a manifestation other than that, meaning that it is the nature of approximate appearance. When seeing the one with the former nature and the one with the latter nature, not seeing, this is the object of different terms, because the reason for that term is only that. What is to be shown is seeing and not seeing, seeing refers to the nature of seeing. What is to be shown is that the object of seeing is contradictory and contradictory, because it is "one". This refers to impermanence. The discrimination that "that is this" is seeing, and clinging to the appearing things as one is the nature of memory present. If the thought of doubt arises, thinking that it arises from the aggregation of memory and roots, etc., this is "again and again". The answer is, because memory is not valid. Memory is only holding on to what is taken, but this is not the case, because even what is not held holds the former and the latter things as one. Thinking, not realizing means that this is also held by what was seen before, because it is one. It means that things are one and indeed were previously held. However, that is not what exists now, because it did not exist at that time. Thinking, if it exists now. There is no time when the former and the latter arise. So what is it? It is spring and winter, etc. If it is holding on to what is related to spring, it will not hold on to what is related to winter, because it is not simultaneous. It means that if you do not hold on to what is related, you will not hold on to the relationship. Because that part of the thing is memory, it was previously held, so for that memory and relationship, the other valid cognition is the present, so how can it be the valid cognition of seeing and recognizing before? This is what is to be shown.
Tibetan
ན་པ་ནི། ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོའི་ཆ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔ་མ་འམ་ཕྱི་མ་རུང་བ་མཐོང་བ་ནི་དུས་རིང་མོ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཀྱང་རང་གི་དུས་ནི་ཡིན་ཏེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། མཐོང་ཟིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔར་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་དག་གིས་རང་གི་དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་གནོད་པའི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཉིད་དུ་སྡུད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་སྔར་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་དག་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པས། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་འདི་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་ལས་ཤེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་བྱ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །རང་རིག་བ་ལ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་ཤེས་པའམ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་ཞིག་པ་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མས་ཕྱི་མའམ། དེས་སྔ་མ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །སྔ་མའམ་ ཕྱི་མ་ཡང་རུང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། མྱོང་བ་དེ་དག་གཅིག་ཡིན་ན། ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མངོན་སུམ་བྱད་པ་ལ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་མེད་ན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ལ། དྲན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཁོ་ན་ལས་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། མངོན་དུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན་པས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེན་པས་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ལན་ནི་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཉིད་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་མ་ཡི
Chinese
那者，是说无异故。意思是说事物的体性只是忆念。见到先前或后来的任何一个，因为时间长久，没有了知事物的能力，难道不是不了知吗？然而，心想：自己的时间是存在的，因为认识到先前所见是相同的，所以是了知。对此，称为“已见之性”，因为先前和后来所见的事物，会破坏自身时间的体性。因此，先前所见被破坏的认识是依赖于习气的力量，而不是归结为同一，这就是它的意思。先前所见被认识，是因为同时了知先前和后来所见的事物，难道不是了知先前和后来的事物本身吗？因此，它们不会对此造成损害，因为没有矛盾。心想：这是“从先后之识”。如同所知一样，识也是从先前所见被认识而来的，因为认识是相同的。显示了在先前和后来的事物中了知不是来自量，这就是“彼等”。对于自证来说，显示了不可能了知先前和后来的事物本身或所知，这就是“不可了知”。显示了即使是其他的坏灭，因为执著的缘故，也不是先前执著于后来的，或者它执著于先前的，这就是“无者是”。无者是在执著的时候不是亲近的。先前或 后来的任何一个，难道不是互相不同吗？心想：因为是相同的。称为“那些体验是一个”。如果又心想：即使在显现的对境上不是先前和后来的事物本身，但在分别念中只是显现而已。这就是“如果先前本身不存在”。分别念不是了知显现之体性，显示了忆念之体性只是缘于习气的力量，这就是“显现之性非有”。心想：以贪著而执取只是存在于分别念中。回答是“先行之性”。意思是说，不是以颠倒的贪著。原因在于，是所取之性，而结果不是能取之性。
English
That is, it is said that there is no difference. It means that the nature of things is only remembrance. Seeing any of the former or the latter, because the time is long, there is no ability to know things, is it not unknowing? However, the mind thinks: one's own time exists, because recognizing that what was seen before is the same, so it is knowing. To this, it is called "the nature of having been seen", because the things seen before and after will destroy the nature of their own time. Therefore, the recognition of what was seen before that is destroyed depends on the power of habit, and is not reduced to the same, that is its meaning. What was seen before is recognized, because the things seen before and after are known at the same time, is it not knowing the things before and after themselves? Therefore, they will not cause harm to this, because there is no contradiction. The mind thinks: this is "from the knowledge of before and after". Just like what is known, knowledge is also from what was seen before being recognized, because the recognition is the same. It shows that knowing in the former and latter things is not from valid cognition, this is "those". For self-awareness, it shows that it is impossible to know the former and latter things themselves or what is known, this is "unknowable". It shows that even if it is the destruction of others, because of attachment, it is not the former clinging to the latter, or it clinging to the former, this is "the non-existent is". The non-existent is not close at the time of clinging. Any of the former or the latter, are they not mutually different? The mind thinks: because they are the same. It is called "those experiences are one". If one also thinks: even if it is not the former and latter things themselves in the manifested object, but it is only appearance in the conceptual thought. This is "if the former itself does not exist". Conceptual thought is not knowing the nature of manifestation, it shows that the nature of remembrance is only due to the power of habit, this is "the nature of manifestation is non-existent". The mind thinks: clinging with attachment only exists in conceptual thoughts. The answer is "the nature of proceeding first". It means that it is not with inverted attachment. The reason is that it is the nature of what is to be taken, but the result is not the nature of what is to be taken.