Tibetan
ར་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པ་འཁོར་བ་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་འཁོར་བ་པའི་ཕུང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་བཅིངས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་གྲོལ་བ་ཡིན་ན་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུད་དམ། གཞན་ཡང་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་པ་དག་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི་གལ་ཏེ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བཟང་པོ་མང་པོ་བདག་མི་འདོད་པ་ལ་ནུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་གང་ལ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དཔེ་མང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ ཡང་བདག་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་འདི་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྲིད་བདག་ཆགས་ཏེ། ཆགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཇི་སྲིད་དུ་བཅོམ་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་ཅན་འཁོར་བ་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་ཀུན་དུ་བཏགས་ནས་སོ། །ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བས་གནས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཞོམ་པའི་དོན་དུ་ཐབས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པས་དཀྲིགས་པ་ནི་བདེ་བར་གནས་པ་ཉིད་འཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ནི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གྲོལ་པོ་མེད་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་ཀྱང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་པོ་ནི་དོན་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་དོན་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན། འདིའི་ཆེད་དུ་ལམ་འདི་ཁོ་པོས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་ན་ཇི་ལྟར་འབད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་མ་ལ་རྫོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོན་པ་པོ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་སློབ་མ་ཡང་སྟོན་པ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྟོན་པ་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་སྔ་མའི་ཤུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ཉིད་དམ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །སྟོན་པ་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་འབད་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འབད་པའང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་མངའ་བ་ལས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་ཐ་ སྙད་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་གཞན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་མིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་གོ །སྐད་ཅིག་མ་རིག་པ་མངོན་སུམ་ནི་རྫོགས་པ་དང་མ་རྫོགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ལུས་ཀྱི་དུས་ཉུང་ཟད་པ་ཡིན་ཡང༌། ཚེ་རིང་པོར་འཕེལ་བའི་ལས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཉིད་རྒོལ་བ་ནི། དམ་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་ལ་ལན་འདེབས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རྟོགས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་ཡང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་ཚེ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །ཡང་ན་ལས་ཀྱིས་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་རིགས་པ་ཡིན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་སྐྱེ་དགུ་ལ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་རྒྱུད་ལ་ནི་བུ་ལའོ། །བརྩོན་ལྡན་ནི་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །འདོད་བཞིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་བསོད་ནམས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐའ་མི་མངའ་བར་བསྟན་པ་ནི། སྨོན་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུན་མཐའ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་
Chinese
如果完全考察，轮回本身是不成立的。但在世俗谛中，轮回的蕴聚本身就是痛苦，这并没有矛盾。如果说一个被束缚，另一个被解脱，那么是另一些众生的相续吗？或者说，如果不是另一些众生安住于束缚和解脱之中，那么就是断灭论和无因论者。因为前一刹那被自身全部灭尽，后一刹那也因为无因而不会产生。如果像这样完全了解，那么具有证悟者不是安住于梵行，这样就不会成为断灭论和无因论者。大仙所说也会变得无意义，这表明如果说是束缚，那么许多世间善行将会消失在不想要的我之中，因为没有任何理由可以进入任何事物。这已经展示了许多例子。 说有我者，也不是仅仅因为有我才进行取舍。那么是什么呢？如果是它的生起，那么这就相当于说无我。这表明，只要我对我的执着，以及具有执着本质的意识没有被摧毁，那么我就会被虚构为痛苦的轮回者，并且被普遍地虚构。完全的折磨将与痛苦同在，并且具有安住。然后，为了摧毁那痛苦，通过随后修习方便，就不会获得安乐的安住。因此，为了摧毁对我的执着的特征，仅仅是颠倒的虚构，而努力就是随顺大仙所说。即使没有解脱者，也是无我的。因此，安住于梵行不是没有结果的。这表明，或者就是这样。如果见到实相者是为了利益，不是为了自己的利益而行事，而是仅仅为了他人的利益而行事，那么如果他不理解“为了这个，我应该展示这条道路”，他怎么会努力呢？这是这样想的。在世俗谛中存在名言，因为是对弟子的圆满。如何是胜义谛呢？
English
If thoroughly examined, samsara itself is not established. But in conventional truth, there is no contradiction that the aggregates of samsara are suffering itself. If one is bound and another is liberated, then is it the continuum of some other beings? Or, if it is not that other beings abide in bondage and liberation, then they are proponents of annihilationism and causelessness. Because the previous moment is extinguished by all of itself, and the later moment also does not arise because of no cause. If one knows this completely, then the one who possesses realization is not abiding in celibacy, and thus will not become a proponent of annihilationism and causelessness. What the great sage said would also become meaningless, which shows that if it is said to be bondage, then many worldly good deeds will vanish into the unwanted self, because there is no reason to enter into anything. This has shown many examples. Speaking of self, it is not that one engages in acceptance and rejection only because there is a self. What is it then? If it is its arising, then this is shown to be similar to speaking of no-self. This shows that as long as there is attachment to self, and as long as the consciousness with the essence of attachment has not been destroyed, then the self will be fabricated as a suffering samsaric being, and will be universally fabricated. Complete torment will be together with suffering, and will possess abiding. Then, in order to destroy that suffering, by subsequently practicing the means, one will not obtain the abiding of happiness. Therefore, in order to destroy the characteristic of attachment to self, which is merely inverted fabrication, striving is also following what the great sage said. Even if there is no liberator, it is also no-self. Therefore, abiding in celibacy is not without result. This shows, or it is like that. If the one who sees reality is for the sake of benefit, and does not act for his own benefit, but acts only for the benefit of others, then if he does not understand "For this, I should show this path," how would he strive? This is how he thinks. In conventional truth there is terminology, because it is the completion for the disciple. How is it in ultimate truth?
Chinese
称作转为名言，是因为导师圆满的缘故。暂时显示弟子也与导师自身为一，称作一性是世俗谛。导师虽然没有分别念，但以先前的力量而进入，是彼性同一吗？显示在名言中也不是所见，称作“如何是彼”。相对于导师，努力者的证悟也只是自证，显示是远离贪欲的，称作“努力也”。对于种子等没有分别念，但如苗芽生起那样，同样圆满，从没有分别念者，也显示从先前的行为了有名言生起。称作因和果的圆满不是，也是果自身不是分别念之外的量，证悟为没有，称作“非有”，称作损害的是分别念。刹那无明现量是圆满和不圆满的悲悯和分别念等的进入之处，显示是这样做，称作“承诺之后也”。诸佛薄伽梵以大悲安住于有情存在多久，声闻众的身体时间虽然短暂，但只有具有增长长寿的业。反驳此偈颂，称作“证悟圣义”。以此本身作答，将偈颂的意义结合起来，就是具有思择之境的智慧，证悟就是自证的体性。又从那以后，在三个无数劫中所积累的增长寿命的福德资粮圆满的缘故，是相对于薄伽梵自身。或者以业来分别观察是合理的，称作“如国王于众生”。自相续就是对于儿子。精勤者是以随顺显示等。如意之果就是福德等，因此显示薄伽梵没有边际，称作“发愿”，意为认为恒常无有边际地成就就是业的果报。称作如是之相，就是我的痛苦。
English
It is called transformation into terminology because the teacher is perfect. For the time being, it is shown that the disciple is also one with the teacher himself, and it is called that oneness is the conventional truth. Although the teacher has no conceptualization, he enters with the power of the previous one, is it the same as that nature? It is shown that it is not seen even in terminology, and it is called "How is it that?" Relative to the teacher, the realization of the striver is only self-awareness, and it is shown to be free from desire, and it is called "effort also." Although there is no conceptualization for seeds, etc., just as sprouts arise, it is equally complete, and even from those who have no conceptualization, it is shown that terminology arises from previous actions. It is called that the completeness of cause and effect is not, and also that the fruit itself is not a measure other than conceptualization, and realization is not, it is called "non-existent," and what is called harm is conceptualization. Momentary ignorance manifest is the place of entry for compassion and conceptualization, etc., which are complete and incomplete, and it is shown that this is done, and it is called "after promising also." The Buddhas, the Bhagavat, abide with compassion as long as sentient beings exist, and although the body time of the Shravakas is short, they only have the karma to increase longevity. Refuting this verse is called "realizing the holy meaning." Answering with this itself, combining the meaning of the verse, is the wisdom that has the object of deliberation, and realization is the nature of self-awareness. And from then on, because of the completeness of the accumulation of merit and resources that increase longevity accumulated in three countless kalpas, it is relative to the Bhagavat himself. Or it is reasonable to observe separately by karma, and it is called "like the king to the beings." The self-continuum is for the son. The diligent one is by following the display, etc. The desired fruit is merit, etc., therefore it is shown that the Bhagavat has no limit, and it is called "aspiration," meaning that the belief that constant and limitless accomplishment is the result of karma. Called such an appearance, is my suffering.