Tibetan
ལ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་བླང་བྱ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་རྟོག་པར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལུས་ལ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་སྤྲོས་ནས་དེ་བསྟན་པ་ནི། བླང་བྱ་ཉིད་ནི་ཡོད་ཕྱིར་ཡང༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རམ། དོར་བྱ་ཉིད་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་ཞེས་བརྟག་གྲང་ན། དོར་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བླང་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས་བཟློག་པས་སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དོར་བྱ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ལ་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ ནི། དོན་བྱེད་དོན་དུ་གཉེར་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ནི་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དེ། བླང་བྱ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཉེ་བའི་ངོ་བོའི་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་འཛིན་པར་གཟུང་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གྱི་ཡང་མེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་བཟུང་བ་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་ཡིན་ཡང་དུ་བའི་ཡུལ་ལས་ཐ་དད་པས་ཡུལ་གཞན་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་སྣང་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འབྱུང་འགྱུར་དོན་བྱེད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་བླངས་བྱ་ཉིད་ནི་དམིགས་ལ། བཟློག་པ་དགག་པ་ནི་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། སྤང་བྱ་བཀག་པ་འང་
Chinese
处于身体状态的自性，并非仅仅以自性为境的有境现量所能证悟。因此，所要表达的并非是去思辨它之外的应取之物是安乐的成就者。这是要与“此”字结合的。正如身体所处的状态无法直接以现量认知一样，对此进行阐述如下：应取之物本身是存在的缘故。是要考察安乐的成就者存在，还是应舍弃之物本身不具有痛苦的成就者。将应舍弃之物进行分类，是因为与应取之物的分类相反，它会带来痛苦，并且不具有带来安乐的能力。这就是“从应舍弃”所要表达的。暂且，安乐的成就者本身并非安乐的现量，难道不是对事物的现量认知吗？ 这就是“行事者为目的”所要表达的。目的是指焚烧等需求，行事者即是作者本身，是应取之物，但并非以接近的自性执着的现量来执取。作者本身与作者并非他体，难道不是仅仅被视为对其的执取吗？如果是这样，那么境的火以及与之相关的也仅仅是被现量所执取，因为它们是他体。对此还需要进行什么推测呢？如果说，虽然被执取，但为了不确定，所以需要进行推测，那是不对的。虽然确定，但由于与烟的境相异，所以不像其他境一样显现。如果不显现，那么与之相关的显现也不是显现，这就是“未来行事者”所要表达的。与行事者一同产生的自性执着的现量，不像行事者的现量一样被认知，因为它不是进入者。而进入者本身是成就者显现，但它不能被认知为成就者本身。因此，应取之物本身是目标，而对相反的遮止，仅仅通过未见是无法实现的，这就是“舍弃之遮止也”所要表达的。
English
The nature of being in a state of body is not realized directly by a manifest consciousness that has only its own nature as its object. Therefore, what is being shown is not to contemplate that something other than that, which is to be taken, is the accomplisher of happiness. This is to be combined with the word "this." Just as the nature of being in the body is not directly accessible to manifest consciousness, it is explained in detail as follows: Because the very thing to be taken exists. Is it to examine whether the accomplisher of happiness exists, or whether the very thing to be abandoned does not have the accomplisher of suffering? Classifying what is to be abandoned is because, contrary to the classification of what is to be taken, it brings suffering and does not have the ability to bring happiness. This is what "from what is to be abandoned" expresses. For the time being, the accomplisher of happiness itself is not manifest to happiness, is it not a manifest cognition of things? This is what "those who strive for the sake of action" expresses. The purpose is the need for burning, etc., and the actor is the agent itself, which is the very thing to be taken, but it is not grasped by the manifest consciousness of grasping its near nature. Is the agent itself not inseparable from the agent, but only regarded as grasping it? If so, then the fire of the object and what is related to it are only grasped by manifest consciousness, because they are inseparable. What inference is to be made about that? If it is said that although it is grasped, inference is made for the sake of uncertainty, that is not correct. Although it is certain, it does not appear like other objects because it is different from the object of smoke. If it does not appear, then it is shown that what is related to it is not appearing, which is what "the future actor" expresses. The manifest consciousness of grasping the nature that arises together with the actor is not realized like the manifest consciousness of the actor, because it is not an enterer. And the enterer itself is an accomplisher appearance, but it cannot be recognized as the accomplisher itself. Therefore, the very thing to be taken is the object, and the negation of the opposite is not accomplished merely by not seeing, which is what "the negation of what is to be abandoned also" expresses.