Tibetan
ཏེ། སྒྲ་དང་བློ་ལ་སོགས་པ་ཆ་ཤས་མེད་ཀྱང་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱིབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆ་ཤས་ཅན་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། །སྟེང་དང་འོག་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་གི་བར་ན་ཡོད་པ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆའི་ཤེས་པ་འདི་ནི་གནོད་པ་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཆ་ལ་ཡང་ཆ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་གཞག་པ་ནི་ཆ་ཤས་རྣམས་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བོང་ཚོད་དང་ལྕི་བ་ཉི་དག་གི་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པའི་མཐའི་ཡིན་ན་མཐའ་ཡས་པ་མི་འཐད་དོ། །རས་བ་ལ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་པ་ལ་སོགས་པས་ཞིག་ན་ཆ་ཤས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཞིག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་གཞན་ ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་གཞན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོང་བུ་མེད་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བས་ཆགས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གོང་བུ་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པ་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་འབད་པས་དབང་པོ་ཡུལ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་ཀྱི་བཟུང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་གོམས་པ་འམ་འཛིན་པ་ཡང་ཡིད་ནི་དཀའ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རིལ་པོར་འཛིན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་རྩྭ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་གང་གི་དབང་གིས་དུམ་བུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། དེའི་ཚེ་འདོད་པ་ཅན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གོང་བུར་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རིལ་པོར་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཆགས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་ཀྱང་རིལ་པོའི་བྱེ་བྲག་གི་བག་ཆགས་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་བདེ་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བཞིན་པའི་འདོད་ཆགས་ཅན་ནི་བསྙེན་བཀུར་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནར་རིག་པ་ཡིན་ཡང་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ལེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཉེ་བར་སྟོན་པར
Chinese
彼，声和智等无分，然因坏灭故。若具形即为有分，有何相违？上下之微尘间有者，以有碍故，若能遮断且相关联，则非仅以一方关联。此分之知，以无害故，亦非假立。若于分上亦安立具分，则以诸分无边故，一切事物之量与轻重等之差别将不复存在耶？非也，若为坏灭之边际，则无边不应理。若麻布等以破裂等而坏灭，则非有分。彼坏灭时，亦有如是之类，他类乃自如是之他类所生故，以无团块故，唯以行苦而厌弃境，则不取著之心，将从一切痛苦中解脱。虽有团块，然以串习痛苦与执持之勤奋，非由根境等之意所取。若不厌弃坏灭之因，则无疑串习或执持痛苦之想，意乃为难行。执持整体非贪欲之因，以于虚空与草及石等未见故。以何必要之故，分为碎片等，云何不转为如是？若尔则无欲者耶？若如是，则唯分别执持团块乃为因。若所分别之境非因耶？若谓此女与此男乃为分别，然彼亦唯执持整体。此谓执持为善等，且说贪等分别之习气，亦为整体差别之习气。于痛苦之行相分别中，欲求显现安乐，不应理于所示串习痛苦也。于业中勤奋之贪欲者，虽唯知承事与欲等为痛苦，然亦取为安乐之因，且于彼示以亲近。
English
That, sound and intelligence, etc., are without parts, because they are destructible. If having form itself is being part-possessing, what contradiction is there? Those that exist between the upper and lower atoms, if they obstruct and are connected because they are obstructive, then it is not the case that they are not connected by one side. This knowledge of parts is not imputed either, because it is harmless. If it is also established that a part possesses parts, then because the parts are infinite, will the distinctions of the measure and weight, etc., of all things cease to exist? It is not so; if it is the limit of destruction, then infinity is not reasonable. If linen, etc., are destroyed by tearing, etc., then it is not part-possessing. When that is destroyed, there is also such a kind, because another kind is produced from such another kind, and because there is no lump, the mind that does not take attachment, having become disgusted with the object by the suffering of conditioning alone, will be liberated from all suffering. Even if there is a lump, it is not from the mind's grasping of the senses, objects, etc., by the effort of habituating to and grasping suffering. If the cause of destruction is not rejected, then without doubt, the habituation or grasping of the perception of suffering, the mind is doing what is difficult. Grasping as a whole is not the cause of desire, because it is not seen in space, grass, and stones, etc. For what necessity is it divided into pieces, etc.? Why does it not become like that? If so, is there no desire? If that is so, then only specifically grasping the lump is the cause. If the object of discrimination is not the cause? If it is said that this woman and this man are discriminations, then that is also only grasping the whole. This is said to grasp as good, etc., and it is also said that the habitual tendencies of discriminations such as desire are the habitual tendencies of the distinctions of the whole. It is also unreasonable to say that desiring to manifest happiness in the discrimination of the aspects of suffering is shown to be habituated to suffering. The desirous one who is diligent in action, even though he only knows that service and desire, etc., are suffering, also takes them as the cause of happiness, and shows closeness to them.
Tibetan
་བྱེད་ན་དེས་བསམས་པའི་བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་འདི་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་བརྫུན་པར་འགྱུར་རོ། །བརྫུན་ནི་མའི་མིང་བཞིན་དུ་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བས་བྱང་གྲོལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་འདྲ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི་བྱང་གྲོལ་དུ་རིགས་པས་སམ། གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་གནང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དེས་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ཙམ་འདི་ནི་འཁོར་བ་ཅན་ཡིན་ལ། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ནི། ལེགས་པ་ཡིན་ ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ནས་འདོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་དྲུག་གནས་པ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དང༌། འདུ་བ་ལ་སོགས་པ་དགོས་པ་མེད་པ་ཅན་དམ་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པས་སྦྱར་བའི་འཁྲུགས་པ་ནི་ཅི་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ལོག་པ་ན་འདི་ཡང་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྤྱད་པ་ན་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ནི་བདག་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིད་དང་སད་པའི་དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔ་མའི་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྡུས་པ་ཅན་མལ་ཆ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ལུས་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདུས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ན་འདུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདུས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་བདག་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འཇིག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཆགས་པ་ལ་ཡུལ་ཡིན་པའི་དོར་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པ་ལས་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་བདེ་བ་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདུ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཤེས་པ་སྔ་མའི་འདུ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ལས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཞེས་མཚ
Chinese
如果这样做，它会将他所认为的快乐显示为痛苦。否则，因为不一致的缘故。如果这样，那么将不是它的东西指为“这，就是这个”也是虚假的。虚假就像“母亲”这个名字一样，因为它驱逐了对象，所以与解脱相符，因此不是其他。如果是这样，那么类似于驱逐它的功德，是否可以合理地认为是解脱？否则，也应该允许，而不是仅仅通过它来阐明。因此，仅仅这些蕴是轮回的，因此，教导我们冥想“这是痛苦”是好的，因为它从根本上消除了轮回。但对方不是。因此，肢体和有肢体者，属性和有属性者，六个刹那的存在，常恒，一般和特殊，以及组合等等，不需要的或非真实的理解所造成的混乱，无论如何都不能获得允许。当睡着时，如果说“这也是我所见”，难道不是在连接吗？这对于无我的蕴来说是不合理的。因此，应该理解为睡眠和醒来时的后续。难道不是通过论证的知识来理解它吗？连接的知识也是如此，先前的知识的习气连接到后来的知识。聚集的床垫等是用来看到他人的利益的，身体和感官等也是聚集的，因为它们是聚集的。如果做他人的利益，就会变成非聚集的，如果本身是聚集的，那么它也是做他人的利益，因为它是没有尽头的，并且会变成非论证的，因此非聚集的才是自我，因为它没有区别。不是不应该抛弃非毁灭和贪恋的对象，因为从究竟意义上来说，只有快乐，所以认为快乐也与此相反，也就是说，如果与造作相关联的只是先前的记忆，那么如何不连接呢？仅仅与先前知识的造作相关联，才被称为后来的知识。
English
If it does so, it will show what he thinks of as happiness as suffering. Otherwise, because of the inconsistency. If so, then pointing to what is not it as "this, this is it" will also be false. Falsehood is like the name "mother," because it expels the object, so it is in accordance with liberation, therefore it is not other. If so, then the merit that resembles expelling it, can it be reasonably considered liberation? Otherwise, it should also be allowed, but not clarified merely by doing it. Therefore, these mere aggregates are cyclic, and therefore, teaching us to meditate on "this is suffering" is good, because it eliminates the root of cyclic existence. But the opponent is not. Therefore, limbs and those with limbs, attributes and those with attributes, the existence of six moments, permanence, general and specific, and combinations, etc., the confusion caused by unnecessary or untrue understanding, in any case, permission is not obtained. When falling asleep, if one says, "This is also what I saw," isn't it connecting? This is not reasonable for the aggregates that are without self. Therefore, it should be understood as the sequence of sleep and waking. Isn't it understood through the knowledge of argumentation? The knowledge of connection is also the same, the habit of previous knowledge connects to later knowledge. Assembled bedding, etc., are used to see the benefit of others, and the body and senses, etc., are also assembled, because they are assembled. If it does the benefit of others, it will become non-assembled, and if it is itself assembled, then it is also doing the benefit of others, because it is endless, and it will become non-argumentative, therefore the non-assembled is the self, because it has no distinction. It is not that one should not abandon the objects of non-destruction and attachment, because from the ultimate meaning, there is only happiness, so thinking that happiness is also the opposite of this, that is, if what is associated with fabrication is only previous memory, then how does it not connect? It is only in association with the fabrication of previous knowledge that it is called later knowledge.