Tibetan
།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གོ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་མོད་མི་གསལ་བ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ། བཤད་བྱ་དང༌། བཤད་བྱེད་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཇི་ལྟར་དགག་པ་ཡིན། ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བས་འབའ་ཞིག་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་བཏང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཙམ་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་བཏང་བའི་ཡུལ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གནོད་པ་ཅན་མེད་པ་ཙམ་ལ་བྱེ་བྲག་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དོན་དུ་གཉེར་བ་པོ་ཡུལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ནམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། འདི་ལ་ཡང་དེ་མེད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གསོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནི་རྙེད་པར་སླ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ན་དེ་མེད་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པའི་དུས་ན་ཡང་སྐྱེས་པའི་དུས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་ཅན་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ན་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྔར་རང་གི་དུས་འཛིན་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་ཡོད་བཞིན་པ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡང་དངུལ་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུན་རིང་པོ་གནས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་འདི་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ ནོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ནི་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཤེས་ན་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་པ་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ལ་ནི་དེ་མི་སྲིད་དོ། །དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་རྟགས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཤེས་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདིའི་དཔེ་ཉེ་བར་དགོད་པ་ནི་དཔེར་ན་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་ཁྱབ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དཔེར་ན་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། རྟོགས་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱབ་ཆེས་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན། གནོད་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ལ། ཕྱིས་འདི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལས། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཉ་ཕྱིས་སུ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་བར་མས་དང་པོ་བསལ་ནས་ཐ་མར་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཀྱང་དང་པོའི་དངུལ་དུ་ཤེས་པ་བསལ་ནས། བར་མ་འདི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང༌། རེ་ཞིག་ཐ་མས་དང་པོ་གཉིས།། བར་མས་དེ་བཞིན་ཐོག་མཐའ་དག །ཡོངས་གཅོད་དང་པོ་བསལ་ནས་ནི། །ཐ་མ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨོས་པའོ། །ཡང་འདི་རྣམས་ལས་གང་ལ་གནོད་པར་བྱ་བ་ཡིན། འཇུག་པའི་ངོ་བོ་འབྲས་བུ
Chinese
如是等等之义得以理解。此乃明晰彼之义。仅此即可，不明晰者何用？虽是所说与能说，然若意义各异，则不应理，如是所示者，即是“声之境识”之句。无害之觉悟，岂非是彼方之意？仅以觉悟自性，如何以此句遮破仅是觉悟？为遣除普遍愚昧非世间者之义的言说者之意亦非是， 彼等亦已承诺，远离普遍愚昧等，是觉悟之境。彼“无害之觉悟”之句所示，无差别之觉悟仅是量，然彼非由功德所生，因亦从过失而生故。亦非由过失所生，因无彼亦生故。以对境遮除，唯是对境遮除故。某些人说，唯从普遍而生者是量。对此，说了“仅以觉悟自性”。彼亦因从完全舍弃对境遮除之境而来。意即普遍之境即是究竟。仅无有害即是差别，其他则否，岂非属于识之范畴？因此，求义者仅从觉悟境而入，非从差别而入。对于非量而言，是有害之识，抑或应依赖外境之差别？对此，若说无彼即是差别，则不应理，因是可积累之故。出生之时即因易得而无依赖。出生之时无彼，于非量亦有彼，因相遇之时亦非知出生之时，如存在有害者一般，若于无彼者亦生怀疑，则具悟者不入。仅从觉悟境而入亦非是，因于非量亦有故。应相遇之
English
Thus, the meaning of such things can be understood. This clarifies the meaning of that very thing. This alone is sufficient, what is the use of something unclear? Although it is what is said and what can be said, if the meanings are different, then it is unreasonable, as shown by the phrase "consciousness of the realm of sound." Is not the realization of harmlessness the intention of the other party? How can merely realizing one's own nature be refuted by the phrase "merely realizing"? It is also not for the purpose of dispelling the intention of the speaker who speaks of the meaning of being universally ignorant and non-worldly, Because they have also promised that being free from universal ignorance, etc., is the object of realization. The phrase "realization of harmlessness" indicates that mere realization without distinction is valid cognition, but it is not produced by merit, because it also arises from faults. It is also not produced by faults, because it arises even without them. By excluding the object, it is only excluding the object. Some say that only what arises from the general is valid cognition. To this, it is said, "merely by realizing one's own nature." That is because it comes from completely abandoning the object of exclusion. It means that the general object is the ultimate. Merely being without harm is the difference, but not others, does it not belong to the category of consciousness? Therefore, the seeker only enters from the realization of the object, not from the difference. For non-valid cognition, is it harmful consciousness, or should it depend on the difference of external objects? To this, if it is said that the absence of it is the difference, then it is unreasonable, because it can be accumulated. The time of birth is independent because it is easy to obtain. The absence of it at the time of birth is also present in non-valid cognition, because even at the time of encounter, the time of birth is not known. If there is doubt about the absence of it, just as there is a harmful one, then those with realization will not enter. Entering only from the realization of the object is also not the case, because it is also present in non-valid cognition. The object to be encountered
Chinese
如果说是为了证悟对境，那不是的。因为那说是从之前自己执着时产生，这是不合理的。因为现量是缘取存在之境的缘故。因此，执着为银子是执着为长久存在，这并不是善说。虽然有对所触及之物和自己的体性等执着为一，但那是那些果的理由，因为知道那个就会产生，因此从像这样的对境的证悟，世间人才会进入，不是如您所说的仅仅从证悟进入。对于吠陀来说，那是不可能的。因为超越了根境，所以不知道所触及之物的果。对于比量来说，是从知道那个标志的果而证悟等等，这是所要显示的。或者，举一个这方面的近例，例如仅仅是证悟不是量，同样，无害的证悟也是因为过于宽泛，是这样想的。例如，仅仅是证悟不是完全结合，也不是显现欲求，同样，无害本身也不是士夫义的缘故。显示说具有证悟者不是完全结合，是说与仅仅是证悟相关联。那个也是同样的缘故，这个也应该依赖于不是完全结合本身。即使不是完全结合，过于宽泛又如何呢？证悟无害是量，因为银子等的知识是有害的，之后说这不是。在那之后，也像鱼尾纹一样，从那些之中，中间的排除第一个，最后确定鱼尾纹的知识不是的。鱼尾纹的知识也排除最初的认为是银子的知识，确定中间的这个不是的，因此不是互相依赖的。那也说：暂时最后的两个，中间的同样最初和最后都，完全断除排除第一个后，最后才是量。是这样说的。还有，这些之中要损害哪个呢？进入的自性果。
English
If it is said that it is to realize the object, that is not the case. Because it is said that it arises from one's own clinging in the past, which is unreasonable. Because direct perception focuses on what exists. Therefore, clinging to silver as something that lasts for a long time is not well said. Although there is clinging to the object of contact and one's own nature as one, that is the reason for those results, because knowing that will arise, therefore worldly people enter from such realization of the object, not just from realization as you said. For the Vedas, that is impossible. Because it transcends the sense objects, it does not know the result of what is touched. For inference, it is to be shown that it is realized from knowing the result of that sign, and so on. Or, to give a close example of this, for example, mere realization is not valid cognition, similarly, harmless realization is also too broad, that is what is thought. For example, mere realization is not completely combined, nor is it manifest desire, similarly, harmlessness itself is not the purpose of a person. It is shown that those with realization are not completely combined, which is said to be related to mere realization. That is also the same reason, this should also depend on not being completely combined itself. Even if it is not completely combined, how is it too broad? Realizing harmlessness is valid cognition, because the knowledge of silver, etc., is harmful, and later it is said that this is not. After that, also like fish scales, from those, the middle one excludes the first one, and finally determines that the knowledge of fish scales is not. The knowledge of fish scales also excludes the initial knowledge of silver, and determines that this middle one is not, therefore they are not mutually dependent. That also says: For the time being, the last two, the middle one also the same, the beginning and the end, completely cut off after excluding the first one, the last one is valid cognition. That is what is said. Also, which of these is to be harmed? The nature of entering, the result.