Tibetan
དགོས། དེའི་ཚེ་སེར་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྔོན་པོ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྔོན་པོ་གཅིག་པུ་ཕྲད་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ན་འདི་ལ་ཡང་དབྱིབས་གཅིག་པུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་ཐུན་མོང་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཏེ་ཁ་དོག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་ནས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་ཤས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་ན་སྒྲ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ཆ་ལ་མི་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་བ་དང་བསླུ་བ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདོད་པ་དང་ཕྲད་པར་ཡོད་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པ་ལ་ནི་གཞན་དུའོ། །སེར་པོའི་ཤེས་པ་ལ་དབྱིབས་དང༌། འགྲོ་བའི་ཤིང་མཐོང་བ་ལ་ཤིང་དང༌། གནས་གཞན་ན་ཡོད་པའི་ནོར་བུའི་ཤེས་པ་ནོར་བུ་དང༌། བདེན་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་བུ་རྣམས་སུ་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་པར་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཆ་ཤས་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གང་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་ཤས་ལ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །ཆ་ཤས་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་དང་ཅིག་ ཤོས་ཉིད་དེ། མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱེད་པ་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་ལ་གནས་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཐབས་ཡིན་པ་ཉིད་ཁོ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས་དོན་བྱེད་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཕྲད་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཕྲད་པར་བྱ་བའི་བྱེད་པ་པོའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འདིས་དོན་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དང་པོར་ནི་དེ་འགྲུབ་པའི་ཐབས་སོ། །མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་ཡིན་པར་སྨྲ་ན་འདི་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་ཤེས་པའམ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གོ་བར་འགྱུར། ཕྲད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ་ཕྲད་པར་བྱ་བར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྣམ་པ་འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྲད་པར་བྱ་བར་ཞེན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ༌། །ཕྱི་རོལ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡིན་གྱི་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ནི་ཕྱི་རོལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་རང་གི་རྣམ་པ་དག་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པས་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡང་དེ་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བཅད་ཟིན་པ་ཟློས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཤེས་པ་གཉིས་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཤེས་པ་གཉིས་རིམ་གྱིས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དེ་དང་ཕྲད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ
Chinese
需要。那时没有黄色不是因为显现的缘故。否则蓝色也完全是没有。如果想要仅仅遇到蓝色，那么对于这个也想要仅仅是形状，因为会获得黄色和白色的共同之处，但不是颜色。然而，仅仅从自身全部来说不是量，如果部分也是量，那么就不会成为仅仅是比量分别念是量的论证，甚至声的分别念对于事物仅仅一部分也是不欺骗的缘故。不是的，因为仅仅以不欺骗和欺骗就承诺是量和另外一个，如果与意愿相符就是量，没有那个就是另外的。对于黄色的认识是形状，行走中见到树木是树木，在其他地方存在的珍宝的认识是珍宝，真实的梦中的儿子们是意愿，不是时间等等的缘故。对于明显意愿的部分是量。从声音产生的也是因为显示明显意愿，这是将要讲述的。仅仅分别念对于事物的部分也不是量，因为不是明显意愿的境。已经说了这个无论如何也不是获得的。明显意愿的境是具有分别念的比量，这是区分。部分是量和另外一个，因为是明显意愿和另外一个的缘故，这是意义。作者所处的行为是因为处于行为本身而确定地被了解，因此首先应该了解那个，如果了解那个，那么作者所处的有什么用？因为仅仅是那个的方法才是意愿，以这个想法说了“义作所处”，知道要遇到的事物是进入的支分，但不是自己的自性，如果是承诺作者所处的行为，那么就说了自己的自性。依赖于要遇到的事物的自己的自性是行为，但不仅仅是自己的自性，是的，对于自己的自性不是量，太过
English
It is necessary. At that time, the absence of yellow is not because of its appearance. Otherwise, blue would also be completely absent. If one wishes to encounter only blue, then one would also desire only the shape for this, because one would obtain the commonality of yellow and white, but not the color. However, it is not valid cognition solely from its entirety. If a part is also valid cognition, then it would not become an argument that only inferential conceptualization is valid cognition, because even the conceptualization of sound is not deceptive in regard to just a part of the object. No, because it is asserted that merely by being non-deceptive and deceptive, it is valid cognition and the other. If it accords with intention, it is valid cognition, and if it does not, it is the other. The cognition of yellow is shape, seeing a tree walking is a tree, the cognition of a jewel existing in another place is a jewel, and the sons in true dreams are desired, but not time, etc. Therefore, the part that is manifestly desired is valid cognition. What arises from sound is also because it shows manifest intention, which is what will be explained. Mere conceptualization is not valid cognition even for a part of the object, because it is not the object of manifest intention. It has already been said that this is not obtained in any way. The object of manifest intention is inference with conceptualization, this is the distinction. A part is valid cognition and the other, because it is manifest intention and the other, this is the meaning. The action residing in the agent is known to be definite by residing in the action itself, therefore that itself should be known first. If that is known, then what is the use of residing in the agent? Because it is only the method of that which is desired, with this thought, "abiding in the effect" is spoken. Knowing what is to be encountered is a branch of entering, but it is not its own nature. If it is the assertion of the action residing in the agent, then its own nature would be spoken. The own-nature in relation to what is to be encountered is the action, but not merely its own nature. Indeed, for its own nature, it is not valid cognition, too much.
Chinese
是为了知晓的缘故。认为“对于所要相遇之物是量”，是这样认为的。认为安住于作者之上的行为也是那样的。为了消除“仅仅缘取自己的体性，如何能缘取所要相遇之物”的疑惑。显示了所要相遇之物的作者的知识是量，通过这样完全断定，就能理解意义。其中意义是这样的：对于缘取自己的体性，执着于缘取所要相遇之物。然而，所谓“作用”，是指世间人的量，最初是成就它的方法。不是的，如果说那是意义，那么这个也会自然成就。第一刹那的知识或者假立也可以吗？这不是所要相遇之物，因为已经完全断定了所要相遇之物。它的意义如何能理解？相遇的知识存在于执着于外境的自性中，通过随后的推测，因为执着于与外境相遇之物。如果说自己的相貌是执着于外境的，即使那样，也是完全执着于所要相遇之物。如果说那既不是内部也不是外部，不是的，因为执着于外部本身，而且也会陷入无尽的过失。外部是存在的终点，而不是两者都不是，因为那是自证，不是自己的相貌，而且通过现量了知为他者。如果说因此也不是外部，不是的，因为执着于外境和自己的相貌为一体，因此了知为两者都不是的实性。如果在那上面假立为外境，那么又会因为与它相遇而变得没有尽头。因此，依赖于随后的推测是重复，因为已经完全断除了。对于现量来说，也是因为在刹那本身就是所要相遇之物，所以存在着了知。那么，难道不是获得了第二个知识吗？不是的，因为对于一个事物来说，不应该次第产生两个知识。如果说第二个不是其他的，那就是它与它相遇，而不是其他的。
English
It is for the sake of knowing. It is thought that "what is to be encountered is valid cognition." It is thought that the action residing in the agent is also the same. In order to eliminate the doubt of "how can one who only focuses on his own nature focus on what is to be encountered?" It is shown that the knowledge of the agent of what is to be encountered is valid cognition, and by completely determining it in this way, the meaning can be understood. The meaning of this is that one is attached to focusing on what is to be encountered by focusing on one's own nature. However, the so-called "function" refers to the valid cognition of worldly people, and initially it is the method of accomplishing it. It is not, because if it is said that it is meaningful, then this will also be accomplished naturally. Is the knowledge or imputation of the first moment also acceptable? This is not what is to be encountered, because what is to be encountered has been completely determined. How can its meaning be understood? The knowledge of encounter exists in the nature of attachment to external objects, through subsequent inference, because of attachment to what is encountered with external objects. If it is said that one's own appearance is attached to external objects, even so, one is completely attached to what is to be encountered. If it is said that it is neither internal nor external, it is not, because of attachment to the external itself, and also because it will fall into endless faults. The external is the end of existence, not that neither is, because it is self-awareness, not one's own appearance, and also because it is known as other by direct perception. If it is said that therefore it is not external either, it is not, because by clinging to the external and one's own appearance as one, therefore knowing it as the reality that is neither. If it is falsely established as external on that, then it will become endless because of encountering it again. Therefore, relying on subsequent inference is a repetition, because it has already been completely cut off. For direct perception, it is also because it is what is to be encountered in the moment itself, so there is knowledge. Then, is it not that the second knowledge is obtained? It is not, because for one thing, two knowledges should not arise in succession. If it is said that the second is not other, then it is that which encounters it, not other.