Tibetan
ས་དུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཁས་ལེན་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པར་སྨྲ་བ་ཁྱབ་པ་ངེས་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགག་པ་ནི། ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལྟོས་པའང་མེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡུལ་ལམ་དུས་གཅིག་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་སྟེ། ཆ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དུས་དང་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པའི་ མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་སྲིད་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྲིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་དེ་ཉིད་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགྲེལ་པར་ཡང་དེའི་ཚེ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་ནི་དེ་དང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞིག་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རམ། དེ་སྲིད་དང་དེ་སྲིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དོགས་པ་རིང་དུ་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིམ་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་རིམ་པ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རིམ་གྱིས་བློ་འབྱུང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རིག་པ་ནི་ཉེ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ན་དེ་དང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་རིག་པས་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་བློ་འདི་ནི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་དེ་མེད་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ཅི་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་སྲིད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟོགས་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དུས་ཙམ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མཐོང་བ་དང་འགལ་བས་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ
Chinese
显现为地等多种事物本身不确定的状态，实际上是恒常的。如果承认这一点，就与承认后来的推论等所说的周遍确定等相违背。反驳是：没有特殊性，也不依赖于其他。这就是说，如果是这样，就能认识到在同一地点或时间上没有特殊性。如果与部分分离，那么如何依赖于其他时间和地点等呢？因为认识的最终结果是通过认识的果的特殊性来认识的。如果不是认识的最终结果，那么只要有认识，它就存在。但并非如此，因为在其他地方可以确定它。如果这样说，那是不对的，因为对它的确定是以排除不是它的果的事物为对象的。通过这样的理解，也表达了推论的周遍性。同样，在注释中也说，那时不认识就不是它的原因。如果认识，那么因为它与它是一体的。因为认识到毁灭的最终结果，所以在它自身的时间里就会毁灭。如果没有确定性的区分，那么果本身等就没有周遍的确定性。或者因为被他人认识？持有“那时”和“不是那时”也是不对的，因为识不是自证的。因为所有不认识的事物都能消除怀疑，并且因为顺序是确定的。显示原因的顺序是唯一确定的，即“如果逐渐产生智慧”。认识是接近的，如果不是认识，那么它就与它不同。如果与它没有差别，那么它的认识就不应该认识到它不是认识。显示这一点的是“这个意的智慧是具有顺序的”等等。没有差别本身就是相同，如果在那个时候存在，那么在其他时候又如何呢？在其他时候它是不存在的。这是为什么呢？如果那样，它就会成为产生果的原因。这样说是因为存在是像认识一样产生的。认识也是见性的本质，因为它自己的时间是对象。认识到它本身也与见相违背，是行境。
English
The appearance of various things such as earth as being uncertain in themselves is actually permanent. If this is admitted, it contradicts the admission of pervasiveness, certainty, etc., which are spoken of in subsequent inferences, etc. The refutation is: There is no particularity, nor is there dependence. That is to say, if it is so, one can recognize that there is no particularity in the same place or time. If it is separated from parts, then how does it depend on other times and places, etc.? Because the ultimate result of recognition is recognized through the particularity of the fruit of recognition. If it is not the ultimate result of recognition, then as long as there is recognition, it exists. But it is not so, because it can be determined elsewhere. If you say so, it is not right, because the determination of it is aimed at excluding things that are not its fruit. Through such understanding, the pervasiveness of inference is also expressed. Similarly, in the commentary it is also said that at that time not recognizing is not its cause. If it is recognized, then because it is one with it. Because the ultimate result of destruction is recognized, it will be destroyed at its own time. If there is no distinction of certainty, then the fruit itself, etc., has no pervasive certainty. Or because it is recognized by others? Holding "that time" and "not that time" is also not right, because consciousness is not self-aware. Because all unrecognized things can eliminate doubt, and because the order is certain. Showing that the order of causes is the only certain one is, "If wisdom arises gradually." Recognition is close, and if it is not recognition, then it is different from it. If there is no difference from it, then its recognition should not recognize that it is not recognition. What shows this is "This mind's wisdom is endowed with order," etc. No difference itself is the same, and if it exists at that time, then how is it at other times? At other times it is non-existent. Why is that? If so, it would become the cause of producing fruit. It is said in this way because existence arises like recognition. Recognition is also the essence of seeing, because its own time is the object. Recognizing it itself also contradicts seeing, and is the object of action.