Tibetan
འཛིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་ཡང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ཡང་སྔ་མ་ལས་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གྲུབ་པ་སྟེ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་མི་བསླུ་བའོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པར་བྱེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་འབྲས་བུ་སྟེ། དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེའི་དེ་མ་ཐག་པའི་དུ་བའི་ཤེས་པ་ནི་མེའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་རྟོགས་པ་པོ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་འདིའི་དོན་དང་འདྲ་བ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཕྲད་པར་བྱ་བ་དང་འདྲ་བ་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བ་ཕྲད་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། །རྟོགས་པ་ཡོད་ན་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་འཇུག་པ་དག་ནི་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་འདི་ལ་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་སོ་སོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། བདེན་ཏེ། དེ་ལ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་ཉིད་རིགས་པས་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་དོན་ལ་ངེས་པའི་དུས་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ངེས་པའི་དུས་ཕྱིས་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། །ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ནི་དོན་ལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དོན་བྱེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དོན་ལ་ནུས་པ་ཅན
Chinese
因为对执著犹豫不决的缘故。虽然不是量，但因为是知识的自性。后者也与前者没有差别，所以不是联系的知识。因此，虽然不是做事情的作者本身。然而，对于成就，也就是获得自性是不欺骗的。与此相关的，前者是量，因为认识到产生接触之事的自性本身是果，认识事物是果，如是所说。这样，因为以不迷惑于它的自性本身来认识。以它本身这样认识是量本身，但不是它本身的因。就像火的紧接着的烟的知识是火的知识一样，不迷惑于所接触之事的知识是所接触之事的知识。不迷惑者本身是认识者，是量，但认识者本身不是量，这是它的意思。那也与此义相同，是量本身，如是所说。与所接触之事相同，是所接触之事的不迷惑的自性本身的境确定，这是它的意思。认识它本身就是所接触之事，所接触之事的认识。如果存在认识，就有进入，认识和进入等是因和有因，所有这些在此方是合理的。但在你们的那方则不是，
English
Because of hesitating about clinging. Although it is not valid cognition, it is the nature of knowledge. The latter is also no different from the former, so it is not related knowledge. Therefore, although it is not the agent of doing things itself. However, it is not deceptive in achieving, that is, obtaining self-nature. Related to this, the former is valid cognition, because realizing that the nature of generating contact is the result, and realizing things is the result, as it is said. Thus, because it is realized by the very nature of not being confused about it. Realizing it in this way is valid cognition itself, but it is not its own cause. Just as the knowledge of smoke immediately after fire is the knowledge of fire, the knowledge of not being confused about what is to be contacted is the knowledge of what is to be contacted. The one who is not confused is the knower, the valid cognition, but the knower himself is not valid cognition, that is its meaning. That is also the same as this meaning, it is valid cognition itself, as it is said. The same as what is to be contacted is the object determined by the very nature of not being confused about what is to be contacted, that is its meaning. Realizing it itself is what is to be contacted, the realization of what is to be contacted. If there is realization, there is entry, realization and entry etc. are cause and effect, all these are reasonable on this side. But it is not on your side,
Tibetan
་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནུས་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་མཐོང་བ་ན་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་དང་དོན་བྱེད་པ་ཡང་རིག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཅིག་ཅར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིམ་པ་མེད་པ་ལ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ནོ། །བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་འབྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ངེས་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་གློ་བུར་དུ་དུ་བ་ལས་མེའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་གང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་མེད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆེས་ངེས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་ངེས་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དུང་ལ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་བའི་ཡང་མཐོང་བ་ཡོད་ལ། ངེས་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཡང༌། དོན་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། དོན་ནི་ཕྲད་པར་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཕྲད་པར་བྱ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཉིད་ དུ་འཛིན་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་བཞིན་དུ་རིགས་པས་བསྟན་པ་ལས་ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོར་རྟོགས་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པར་ཡང་མ་འདྲེས་པར་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དང་གཞན་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྤྱིར་བཏང་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་པས་གསལ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ཡང༌། དེ་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གཉིས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཚད་མར་འགྱུར། །གཞན་མིན་ཉིད་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི། །སྐྱོན་ཤེས་པ་ལས་དེས་བཟུང་བྱེད། །ཅེས་བསྟན་ཏོ། །དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་མེད་ན་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད
Chinese
是其特性的缘故。不是的，因为那时不了解能力，因为见到色法本身时，并非生起定解，而是如先前一样犹豫。认为行事之识也是境与行事，这不合理，因为不是同时的缘故，对无次第者认为有次第是不合理的。因为仅仅是想要与行事相符，所以是境。如果辨别真实与不真实，则会变成无穷等过失。从有定解者所生起的，也突然从烟产生火的知识，如果关系不确定，则不是量，因为那也是从非极确定者产生的。在比量中，从有定解者所生起等，具有确定的理由，而对于现量则不是，因为那是仅凭见到就能确定境。对于贝壳上的黄色等知识，也有见到，并且没有其他从有定解者所生起的差别。对此，经中说：“若无境则不生，故现量亦是量。”意思是境是所应相遇的。因此，凡是执着于所应相遇且无错乱者，即是量，其他则不是量，如外道所说，从以理证明之外，就可确定没有任何量之安立。青色的知识不像行事之识等一样，是认知青色的吗？因为也能分别与它不同的，因为不混杂而各自显现的缘故。对此，经中说：那是完全断除它，并且分别与它不同的。是从分别与它不同的，以及对于其他本身没有怀疑者的对境进行认知。因为认知本身是普遍性的量，与特殊性的量是相违的，所以为了清楚，才说从其他是量。对此，经中说：“因此是认知之自性，二者认知则成量，非他性由因所生，由知过失而执取。”如此宣说。如果没有特殊性，因为是成立的体性，所以是量。
English
It is because of its characteristic. No, because at that time the ability is not understood, because when the form itself is seen, certainty is not generated, but hesitation is like before. It is unreasonable to think that the acting consciousness is also the object and the acting, because it is not simultaneous, and it is unreasonable to think that the non-sequential has sequence. Because it is only desired to be consistent with the action, it is the object. If the true and the untrue are distinguished, then there will be infinite faults and so on. That which arises from the certain is also the knowledge of fire that suddenly arises from smoke. If the relationship is uncertain, then it is not a valid cognition, because it also arises from the uncertain. In inference, that which arises from the certain, etc., has a definite reason, but not for direct perception, because it is certain of the object only by seeing it. For the knowledge of yellow, etc. on the conch shell, there is also seeing, and there is no other difference from that which arises from the certain. In this regard, the sutra says: "If there is no object, it will not arise, so direct perception is also a valid cognition." The meaning is that the object is what should be encountered. Therefore, whatever clings to what should be encountered and is not confused is a valid cognition, and others are not valid cognitions. As the outsiders say, it can be determined that there is no establishment of valid cognition other than by reasoning. Is the knowledge of blue not like the acting consciousness, etc., is it the cognition of blue? Because it can also distinguish it from others, because it appears separately without being mixed. In this regard, the sutra says: It completely cuts it off, and distinguishes it from others. It is to recognize the object from distinguishing it from others, and for those who have no doubt about the other itself. Because cognition itself is a universal valid cognition, and is contradictory to the specific valid cognition, so for clarity, it is said that it is a valid cognition from others. In this regard, the sutra says: "Therefore, it is the nature of cognition, and the two cognitions become valid cognitions, and the non-otherness is born from the cause, and is grasped by knowing the fault." So it is said. If there is no particularity, because it is the nature of establishment, it is a valid cognition.