Tibetan
སེམས་པ་ཅན་གྱི་རྫས་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ལ། དེ་མི་དད་པའི་སེམས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མི་རིགས་སོ། །འདིས་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གནས་སྐབས་ཉིད་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ཤི་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྲེགས་པའི་སྐྲ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ནང་དང་ཕྱི་ཡང་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་ཡིན། རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་མེད་ན་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པའི་རྟག་པ་གཅིག་པུ་འདོད་པ་དང༌། འབྲེལ་པ་ཅན་མཐོང་བ་དང་སྣང་བཞིན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུན་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱུན་ཡིན་ཡང་དེ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། བདག་དང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པར་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་གཅིག་པུ་འཛིན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ནི་དེ་མི་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོས་ཡིན་ལ། དེས་ན་འཛིན་བཞིན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་ནི། དེ་མཐོང་བ་ནི་མཐོང་རྣམས་ལ། །རིག་པའི་ནུས་པས་བྱུང་བ་ཡིན། །དྲན་ལས་བྱུང་བ་འདོད་པ་ལས། །ཐ་སྙད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་བདག་ཅེས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོར་འགྱུར་གྱི་ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས། ལས་བྱས་པ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མེད་ན་འབྲས་བུ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་མ་བྱས་ པའི་ལས་ལ་ཟ་བ་པོ་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་བསལ་བ་ཡིན་ལ། བྱས་པའི་ལས་ལ་ནི་འགའ་ཡང་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་མི་འཆད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིད་ལོག་པ་དང་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ན་ཚང་པ་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཟ་བ་པོའི་གཞན་ཉིད་ནི་བདག་ཏུ་མི་བྱེད་པའི་ཡུལ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ནི་འགྱུར་གྱི། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་གནས་སྐབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོའམ། ཟ་བ་པོ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་ཉིད་དག་སྐྱེས་བུའི་གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གནས་སྐབས་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་གནས་སྐབས་ཅན་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མེད་ན་ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གནས་སྐབས་ཅན་ཡིན་གྱི་ནམ་མཁའ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་དེ་མི་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན། དེ་གཅིག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་གྲུབ་པ་ལ་གནས་སྐབས་ཅན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ན། དགོས་པ་མེད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱོང་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཞིག་པར་སྨྲ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་མ་བོར་ན། དེའི་སྐྱོན་ཡང་མ་བོར་བ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་གཞན་པས་ཟོས་པ་ཡིན་ན། བྱས་པ་ཞིག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ན་ནི་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་རྒྱུན་གྱི་ཡུལ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི་འཇིག་རྟེན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལས་བྱེད་པ་དང་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པར་ སྨྲ་བ་པོ་ནི་ཀླན་ཀ་བཙལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པ་རོལ་ཁས་ལེན་ཀྱང༌། །རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་བདག་སྨྲ་བས། །ཤེས་རྣམས་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་ཕྱིར། །བྱེད་པོ་ཟ་པོ་གཞན་ཉིད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པ་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མའི་དབྱེ་བ་ལ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོབས་དང་སྟོབས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་རྣམས། རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་ནི་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཡ
Chinese
凡说有情之实有等自性不解脱者，亦于前后位次各别，不应道理，以其不信有情等之差别故。此亦显示于各别者，亦为因性，如位次诸无等。是故说为因性。然若位次能接合前后时者，尔时此若无者，云何能接合？若谓接合于已死者，如接合于已断之发，是为颠倒。若内外亦于一一刹那各别者，若接合于彼，既是颠倒，云何能入？若全无成实，则不应许一切名言，以欲许常恒安住之常一故，及见有关系及显现者，非许为名言之因。若谓相续为因者，若是相续，然若无前者接合，云何为名言之因？若谓我及此等亦为接合，若是名言之支分，是则诚然，然唯生起执持一者，以其不作而为决择之自性故。是故执持者，乃为名言之因者，如云：彼见是诸见，由识力所生，从忆念所生，从欲而名言，即得安立故。此谓我者，决定执持为一，则转成作者及受者，余者则非，从分别者，若已作业，则作者已灭，若所作之业无作者，为与果故，则未作业之受者，则有来受果者之过失，是故所作业则无有灭坏，以是知为我之境，心之相续，是不坏之法性故。于睡眠及闷绝等时，亦生起乱想故。若受者是他，若是果，是则不作我之境，则应转变。
English
That which says that the essence of sentient beings, such as substantial existence, is not liberated, is also different in the states of the former and the latter. It is not reasonable because of the differences of sentient beings, etc., who do not believe in it. This also shows that even in the separate ones, it is the nature of the cause, like the absence of the states, etc. Therefore, it is said to be the nature of the cause. However, if the state itself is able to connect the former and the latter times, then if this is absent, how can it connect? If it is said to connect to the dead, it is a delusion, like connecting to cut hair. If the inner and outer are also different in each moment, then if connecting to that is a delusion, how can it enter? If there is no complete establishment, then all names should not be allowed, because one wants to allow the permanent and unchanging one that abides constantly, and seeing what is related and appearing is not allowed as the cause of names. If it is said that continuity is the cause, even if it is continuity, if there is no connection by the former, how can it be the cause of names? If it is said that 'I' and 'this' are also connections, if they are parts of names, then it is true, but only what generates holding on to one, because its nature is to discriminate without doing so. Therefore, the holder is the cause of names, as it is said: 'That seeing is all seeing, born from the power of consciousness, born from memory, from desire, names are established.' This means that 'I' is definitely held as one, then it becomes the doer and the enjoyer, and the other is not. From the distinction, if the action has been done, then the doer has perished. If there is no doer of the action that has been done, then for the sake of giving the result, the enjoyer of the action that has not been done will come to receive the result. Therefore, the action that has been done does not perish at all, because it is the object known as 'I', the continuum of mind, which is the nature of the indestructible Dharma. Because even in times of sleep and fainting, random thoughts arise. If the enjoyer is other, if it is the result, then it is not the object of 'I', then it should change.
Chinese
因此，先前和后来的心识刹那中，它是不存在的。如果说有刹那不同的过失，那么，虽然状态不同，但不是状态性的，就像虚空一样，作者或者食者不是以状态的方式来做那件事，作者和食者本身并不依赖于士夫的状态。如果说因为具有那种状态，所以只有作者才能获得果报，那么，对于此，随状态不同的果报不是从有状态者转变而来的，否则也会从虚空转变而来，这是所要显示的。如果说是它的状态，那么，没有差别也会从虚空转变。如果说将它与一联系起来的原因是有状态者，而不是虚空，那么，虽然是真实的，但仅仅执着于它是不能成立的，因为没有区分的理由，怎么会是作者本身呢？如果说将它与一联系起来成立，那么有状态者是接近于成立的，为什么还要维护不需要的东西呢？因此，如果说将果和因本身作为一体的相续是坏灭的，那么，如果没有舍弃多样性本身，那么，它的过失也没有舍弃，这是很明显的。如果是其他相续所做的果，被不同于它者所食，那么，就会变成已做坏灭等等，如果是它本身的，那么就不是坏灭。果和因的相续的境上，在世间上能见到这个它本身的称谓。因此，说从因等等存在而作者和食者等等是不确定的，这样说的人是不应该被责难的。因此，即使世间人承认享受，但唯识宗说有我，因为识是刹那性的，作者和食者就会变成他者。这不真实。因为唯识宗的智者们是对刹那的差别进行观察，而世间因为没有原因，所以不进行观察。为了成立力量和非力量等等，唯识宗的智者们会进行观察，而世间是现量见到它的。
English
Therefore, it does not exist in the previous and subsequent moments of mind. If it is said that there is a fault of different moments, then, although the state is different, it is not state-like, just like space, the doer or the eater does not do that thing in the way of state, and the doer and the eater themselves do not depend on the state of the person. If it is said that because it has that state, only the doer can obtain the result, then, for this, the result that follows the different states is not transformed from the one with the state, otherwise it will also be transformed from the space, this is what is to be shown. If it is said that it is its state, then, without difference, it will also be transformed from the space. If it is said that the reason for connecting it with one is the one with the state, not the space, then, although it is true, it is not possible to only cling to it, because there is no reason to distinguish, how can it be the doer itself? If it is said that connecting it with one is established, then the one with the state is close to being established, why do you want to maintain unnecessary things? Therefore, if it is said that the continuum that makes the result and the cause itself as one is destroyed, then, if the diversity itself is not abandoned, then its fault is not abandoned, which is obvious. If the result made by other continuums is eaten by someone different from it, then it will become doing destruction and so on, if it is its own, then it is not destruction. On the realm of the continuum of result and cause, in the world, one can see this term of its own. Therefore, those who say that the doer and the eater etc. are uncertain from the existence of cause etc. should not be blamed. Therefore, even if the worldlings admit enjoyment, the Mind-Only school says that there is a self, because consciousness is momentary, the doer and the eater will become others. This is not true. Because the wise men of the Mind-Only school are observing the difference of moments, but the world does not observe because there is no reason. In order to establish power and non-power etc., the wise men of the Mind-Only school will observe, but the world sees it directly.