Tibetan
སུམ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ལ་དེ་ཡིན་པ་ལ་ནི་དེ་བདེན་ན་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཚད་མ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི། ཡུལ་ཐག་རིང་སོགས་གཏམ་རྣམས་ལ། །ཡིད་ཅེས་སྨྲས་པ་བློ་གནོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ནུས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡིན་ན་མི་ནུས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡིན། མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ ཉིད་དང་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞིན་དུ་བྱང་གྲོལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་གོམས་པའི་ཟིན་པོ་ཡིན་ན་བློ་གསལ་པོ་སྐྱེས་པས་ཡུན་རིང་པོར་བརྗེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དྲན་པར་སྣང་བས། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འབྱུང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཉམས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་དེ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡང་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་གདུངས་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རིག་བྱེད་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་ཚོལ་བས་སེམས་འཁྲུགས་པའི་ཕྱིར་ར། །དེ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ངེས་པ་ཅན་གྱི་བྱང་གྲོལ་དང༌། མངོན་པར་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འཐོབ་པའམ། ཅིག་ཤོས་འཐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་ནི་འདི་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ན་རྣམ་པར་ཉམས་པ་ཉིད་དམ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ངེས་པ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རིམ་གྱིས་ཐོབ་ནས་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ
Chinese
如果像那样进入，那么也会变成超离感官的。如果说那样进入，那么对于谁是那样的情况来说，如果那是真实的，那么就不是将他人的知识进入到他人之中，而是通过词语等方式，对于他人来说也只会变成那个量。那是指示：对于遥远地方等话语，说“意”字不是对智慧的损害。如果是对能力之境，那么对于无能力者来说会怎样呢？不是的，因为一切都是有能力的。像这样，刹那 本身和仅仅是知识本身这样说是像支分一样能够成办解脱，因为显现等是成办者。如果忆念是串习的把握，那么由于生起明晰的智慧，即使是长久遗忘的事物也会显现为忆念，因此，为了生起忆念前世，成办显现就是随行和返回，是从分别观察中产生的未退失，并且对于那个，也不是因为没有那个知识而努力，不是不努力，因为看到了果。而且，那也不是以任何方式从完全转变的特殊分别念中产生，因为将要阐述分别观察。也不是分别观察说那个知识又是怎样的，因为与果的知识相违。也不是以那个成办者本身作为进入知识的支分，因为也看到贪欲等像痛苦一样进入。像那样说就是像那个一样也不合理，因为寻找吠陀和自在天等的量而扰乱心。如果像那样进入，那么就不是获得决定性的解脱，以及显现等果的显现获得，或者说是涣散，如所说，那是不分别观察这个而取舍任何一个时，就会变成完全退失或者无意义。世尊具足慈悲，成办决定性的知识是，通过次第获得忆念前世，以欲求和不欲求的区分作为众多支分的成办者。
English
If it enters in that way, then it will also become transcendent of the senses. If it is said that it enters in that way, then for whom that is the case, if that is true, then it is not to enter the knowledge of others into others, but through words and so on, it will only become that valid cognition for others as well. That is the indication: For words about distant places and so on, saying the word "mind" is not a harm to wisdom. If it is for the realm of ability, then how is it for the incapable? It is not, because everything is capable. Like this, the moment itself and merely knowledge itself, saying that is like a limb, it is able to accomplish liberation, because manifestation and so on are accomplishers. If memory is the grasp of habituation, then because clear wisdom arises, even things forgotten for a long time appear as memories, therefore, in order to generate the recollection of previous lives, accomplishing manifestation is following and returning, it is undiminished arising from discriminating observation, and for that, it is also not because of not having that knowledge that one strives, it is not not striving, because one sees the result. And that is also not produced in any way from the specific conception of complete transformation, because discriminating observation will be explained. It is also not discriminating observation saying what that knowledge is like, because it contradicts the knowledge of the result. It is also not with that accomplisher itself as a limb of entering knowledge, because one also sees that attachment and so on enter like suffering. Saying that it is like that is also unreasonable, because searching for the valid cognition of the Vedas and Ishvara and so on disturbs the mind. If it enters in that way, then it is not the definite attainment of liberation, and the manifest attainment of the results of manifestation and so on, or it is said to be scattered, as it is said, that is, without discriminating this, when taking up anything, it will become completely diminished or meaningless. The Bhagavan, endowed with compassion, the knowledge that accomplishes certainty is, through the gradual attainment of remembering previous lives, with the distinction of desire and non-desire as the accomplisher of many limbs.