Tibetan
བྱ་བར་རྟོག་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་མི་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བུ་མི་ཟད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལྟ་བུའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་དབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་རྒྱུར་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ། བར་མ་ཆོད་པ་ཡོད་པ་ཅན། །དངོས་གང་ཡུལ་དན་དུས་ལ་ནི། །དེ་ནི་རྟག་དང་ཁྱབ་བདག་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ནི་ཁྱབ་བདག་བརྗོད། །ཅེས་སྨོས་པའོ། །ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པས་དེ་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དེ་ཡིན་ན་རེས་འགའ་འབྱུང་བ་ལས་སོ། །ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཡོད་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་དེ་ཁོ་ན་མ་ནམ། གཅིག་ཁོ་ན་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཚོགས་པ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པར་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱས་པ་མེད་དོ། །མ་ཚང་བ་ཉིད་དུ་སྔ་ན་ཡོད་པ་དེ་ཚང་བས་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན་དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེས་བྱས་པ་ཡོད་ན་ཡང་འུ་བུ་ཅག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་འདི་ཉིད་དོར་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱི་དེ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །ལན་ནི། རྟག་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་སྔར་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་འདས་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཅིས་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་ཡིན། རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མེད་པར་མི་རིགས་སོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཉམས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར། གང་གི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡོད་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་དེའི་དུས་སུ་པའམ་རྒྱུ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་ནི། འདི་ལ་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡན་དུས་སུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི། རྟག་པ་ཉིད་བྱ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཟློས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་ན་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པར་བསྟན་པས། དེ་མེད་ན་སྟེ་རྒྱུ་ཡོད་པས་ཁྱབ་བྱ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཡོད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་གང་དག་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ་ནུས་པ་ཅན་དང་ནུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་རྒྱུ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ནུས་པ་ཅན་རྒྱུ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དབང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དེ་ལ་དབང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཅན་ཡིན་པར་དམིགས་ནས། རྒྱུ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་བརྟག་བྱ་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཞེ་འམ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་ པ་དེའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་དག་ཙམ་གྱིས་མགུ་བ་ཡིན་ན། ཡོངས་སུ་མགུ་ཡོན་ཏན་གཞན་དེ་དག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྣམས་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མགུ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡོན་ཏན་ཅན་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སར་པར་དེའི་གནས་པ་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུག་པ་མེད་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ཉམས་པ་དང་མ་མཐོང་བའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཡ
Chinese
除了在行为上进行辨别的差别之外，没有任何其他的差别显现。像这样是不会穷尽的，并且像这样也是为了显现一切众生，所以那也被称为因。在此处，具有不间断性，任何事物在处所、时间和事物上，那被认为是常和遍一切处的主宰。因此，我说自我是遍一切处的主宰。这样说了。不成立相违也并非如此，因为它存在于一切处，如果它不存在，那么结果的存在就无法成立，因为它是相违的。随行是如果它存在，那么偶尔会发生。并非因为一切处都有它，结果也同样存在，而是因为如果它存在，那么就一定会发生，因为这就是结果本身的原因。如果它存在，那么发生的就是那个吗？唯一一个不是因，然而集合不是产生者，因为共同作用者也是无常的聚合。共同作用者没有对它做任何事情。先前存在于不完整状态，通过完整而成为唯一的相违，因此，如果它是因，那么由它所做的差别就会显现，这种说法是不合理的，因为所有的差别都不是感官的对象。如果像这样卓越的事物做了什么，那么也不是我们这些人的行为对象。因此，不应该像其自身本性一样抛弃这个因，就像怀疑论者的那个一样。回答是：因为常法没有相违。也就是说，如果先前做事的那个，它的结果已经过去，但如果它一直存在，为什么结果不会发生呢？不是没有因，所以不应该不存在。如果像先前一样，没有共同作用者就不会做，如果是那样，那么作者本身就会衰败，因此它怎么能永远存在呢？在没有结果的时候被认为不存在的那个，如果在结果的时候存在，那就是因，例如共同作用者，仅仅存在是不够的，因为太过分了。因此，在没有结果的时候不存在本身就是因，而常法本身在那时或没有因
English
Apart from the distinction of discriminating in action, no other distinction appears. Like this, it is inexhaustible, and like this, it is also to manifest all beings, so that is also called a cause. Here, having continuity, whatever thing in place, time, and thing, that is considered the constant and all-pervading lord. Therefore, I say the self is the all-pervading lord. Thus it is said. The non-establishment of contradiction is also not the case, because it exists everywhere, and if it does not exist, then the existence of the result cannot be established, because it is contradictory. Following is if it exists, then it sometimes occurs. It is not because it is everywhere, the result is also similarly present, but because if it exists, then it will definitely occur, because that is the reason for the result itself. If it exists, is that what happens? The one alone is not the cause, however, the collection is not the producer, because the co-operators are also impermanent aggregates. The co-operators have not done anything to it. Previously existing in an incomplete state, becoming the only contradiction through completeness, therefore, if it is the cause, then the difference made by it will appear, this statement is unreasonable, because all differences are not objects of the senses. If such an excellent thing has done something, then it is not the object of our actions. Therefore, this cause should not be abandoned like its own nature, like that of a skeptic. The answer is: Because there is no contradiction in permanence. That is, if the one who did the work earlier, its result has passed, but if it always exists, why does the result not occur? It is not without a cause, so it should not not exist. If, like before, it does not do without a co-operator, if that is the case, then the author himself will decay, so how can it exist forever? That which is considered non-existent when there is no result, if it exists at the time of the result, then that is the cause, such as a co-operator, it is not enough to just exist, because it is too extreme. Therefore, non-existence at the time of no result is the cause itself, and permanence itself is at that time or without a cause.
Chinese
所谓的“知”等等的理路，应当将此作为例证。随后生起和退灭，直至时机成熟才产生的自性，这表明了恒常与无为的自性是相违背的。因此，这并非是重复。因为没有退灭，所以在没有结果的时候，它并非不存在。因此，其特殊之处在于，正是因为无能，才说因是存在的，这就是其含义。因为在没有结果的时候，因本身就是不存在的，所以表明了无因本身是遍及的。如果它不存在，也就是因存在，那么遍及的对象，也就是没有结果，也会退灭，因为只有结果存在，所以这是在证明随后的生起，但并非仅仅是存在，这就是“如果存在”所要表明的。这将表明，依赖于能和不能无差别，而将二者混为一谈。如果它存在，那么诸因无疑不会不具备它，等等，也应当知晓。如果具有能力的因存在，那么结果就必然会产生。如果它不存在，那么因也必然不存在，即使它存在也不会产生。因为它不是对它起作用的。凡是对它不起作用的，都遍及于因。因为没有穷尽，所以太过分了，因为这是因，而这不是因，通过这样区分来表明并非如此的含义。或者，如果观察到可见的因具有这样的功德，从而认识到其他的因，那么，所要观察的对象是这样的吗？同样，也会认识到其他的因，因为理由没有差别，因此会导致没有穷尽。然而，如果仅仅满足于那些不被认识的事物，那么，就会完全满足，因为其他的功德仅仅存在于那些具有相同趋向的事物本身中，所以会感到满足。其他的功德也被认为是因，通过认识到它们与那些被认为是因的事物不同，当它们处于那个位置时，它们就是因的形态，如果不是这样，那就是没有穷尽。可见之物的诸因的自性没有穷尽，以及可见的衰败和不可见的思辨。
English
The reasoning of what is known, etc., should be taken as an example. The nature of arising and ceasing, which produces until the time is ripe, shows that permanence is contradictory to the nature of inaction. Therefore, it is not a repetition. Because there is no cessation, it is not that it does not exist when there is no result. Therefore, its particularity is that it is precisely because of inability that the cause is said to exist, that is the meaning. Because when there is no result, the cause itself does not exist, it is shown that the absence of cause itself is pervasive. If it does not exist, that is, the cause exists, then the object of pervasion, that is, the absence of result, will also cease, because only the result exists, so this is proving the subsequent arising, but it is not merely existence, that is what "if it exists" is to show. This will show that, relying on the non-difference between the capable and the incapable, the two are mixed together. If it exists, then the causes will undoubtedly not fail to possess it, etc., should also be known. If the capable cause exists, then the result will necessarily arise. If it does not exist, then the cause will necessarily not exist, even if it exists, it will not arise. Because it is not acting on it. Whatever does not act on it is pervasive in the cause. Because there is no end, it is too much, because this is the cause and this is not the cause, by distinguishing in this way to show the meaning of not being so. Or, if one observes that the visible cause has such qualities, thereby recognizing other causes, then, is the object to be observed like this? Similarly, other causes will also be recognized, because there is no difference in the reasons, therefore it will lead to no end. However, if one is satisfied only with those things that are not recognized, then one will be completely satisfied, because other qualities exist only in those things that have the same tendency, so one will be satisfied. Other qualities are also considered causes, by recognizing that they are different from those that are considered causes, when they are in that position, they are the form of the cause, if not, then there is no end. The nature of the causes of visible things has no end, as well as the visible decay and the invisible speculation.