Tibetan
་དབང་གིས་བྱུང་བས་འདས་པ་རིག་པ་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཀྱང་ད་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་སྔོན་པོའོ་ཞེས་གཟུང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་དམ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ༌། །རྟོགས་པ་དེ་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་གཞན་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཡོད་ན་དེ་ལས་བདག་གིས་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་སྲིད་དམ། མི་རྟག་པ་སྲིད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གསུམ་གཞན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དམིགས་བཞིན་པ་ལས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དགག་པར་ངེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། མ་བསྐལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས། །འདིའི་དེ་ཉིད་དྲན་བྱ་བ་མ་ཡིན། དབང་པོའི་སྟོབས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཐོག་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་རིག་པ་འདི་ནི་མི་སླུ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་རིག་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དོན་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ཡང་རུང་བ་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་གནོད་པ་མེད་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ནང་གི་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྔར་རྟོགས་པ་དུས་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ན་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཙམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་འགྲུབ་པ་ནི་དེ་ལས་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ན་ཡང་སྟེ། ཡང་གི་སྒྲས་རྟག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན་ནི་ ཚད་མ་སྟེ། འདིའི་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་མེད་དོ། །ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། སྨྲས་པ། རྣམ་འགས་ཏེ། རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང༌། རྟག་པ་ལ་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡོད་
Chinese
由根源产生，对过去知识的忆念以分别的方式为了知识的缘故。习气也与现在相似，由其他分别产生，这并非需要否定的。有些分别跟随先前所取的“蓝色”之后，有些则是它的差别次第。有些是它存在则生起，或者说是果和因。那个证悟，作为连接，并非由其他力量证悟。如果存在习气，那么就像“我看见了这个”一样，证悟常恒可能吗？或者无常可能，这是量，因为三种异相的缘故。如果未曾那样看见，那么承认存在于所缘之中，必定无法否定，因为是未曾经历过的缘故。以“这就是那个”之名，并非忆念这个的那个。并非是感官的力量，因为事物的自性是境的缘故，如同未曾见过它的最初一样。如果是那样，那么这个“这就是那个”的知识，是具有不欺骗自性的意，并非是真实的。因为不是先前知识的境，或者凭借它的特殊知识的力量，事物本身是它的体性也可以，先前见过而认识理解，如果不是它的体性，则没有损害，因此那样证悟是不合理的缘故。与忆念和体验相连，证悟所要证悟的意义，是从先前见过而认识。同样，内在的证悟也是如此。先前证悟，之后证悟时，必定会忆念“这就是那个”，成为体验的境。如同最初看见一样，仅仅如实证悟事物，不是那样的事物吗？认为它的成立依赖于它。因此，即使是无常，也用“也”字来说明常恒。如果也承认了那两者的体性，那么就是量，因为没有这个的能知量。如何得知呢？回答说，以各种方式，无论哪种方式，都是指对于常恒来说“不是”的意义，即存在利益
English
Arising from the root, the recollection of past knowledge is for the sake of knowledge in a discriminating way. The habit is also similar to the present, produced by other discriminations, which is not to be denied. Some discriminations follow after taking "blue" previously, and some are the order of its differences. Some are that if it exists, it arises, or it is called the fruit and the cause. That realization, as a connection, is not realized by other forces. If there is a habit, then just as "I saw this," is it possible to realize permanence? Or is it possible to realize impermanence, which is valid cognition, because of the three different aspects. If it has not been seen in that way, then admitting existence in the object of perception, it is certainly impossible to deny, because it has not been experienced. By the name of "This is that," it is not to be remembered as that of this. It is not the power of the senses, because the self-nature of things is the object, like not having seen its beginning. If that is the case, then this knowledge of "This is that" is the mind with the nature of non-deception, not the real one. Because it is not the object of previous knowledge, or by the power of its special knowledge, the thing itself can also be its nature, previously seen and recognized and understood, if it is not its nature, there is no harm, so it is unreasonable to realize it that way. Connected with memory and experience, realizing the meaning to be realized is from previously seeing and recognizing. Similarly, inner realization is also like that. Having previously realized, when realizing later, one will surely remember "This is that," becoming the object of experience. Just like seeing for the first time, is it not such a thing to realize things as they are? Thinking that its establishment depends on it. Therefore, even if it is impermanent, the word "also" is used to explain permanence. If the nature of both is also admitted, then it is valid cognition, because there is no knowable valid cognition of this. How is it known? The answer is, in various ways, in whatever way, it refers to the meaning of "not" for permanence, that is, there is benefit.
Tibetan
པ་མིན་པ་ནི། སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སམ། དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལ་དེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་བློ་ལ་སོགས་པས་རྟག་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མཐོང་བ་དང་སྣང་བཞིན་པ་དག་ལ་འབར་བ་དང༌། བྲེགས་པའི་སྒྲའི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་འདྲ་བའི་ཡུལ་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པར་མཐོང་པས་འགལ་པའི་ཕྱིར། མཐུན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གཅིག་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ནི་འདིར་སྤྱི་གང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྟག་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཞིག་པ་ནི་སྣ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཡང༌། དེའི་ཚེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་དཔར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇིག་པ་མཐོང་བས་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ན། དངོས་པོར་ལྡན་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་རྒྱུ་ཡོད་དེ་འཇིག་པའང༌། །མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞིག་པ་ལ་ནི་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱས་པ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འཇིག་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་འབྱུང་བར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལྟ་བུའོ། །སྲིད་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་བྱུང་བ་ཡང་སྔ་ན་མེད་པའི་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱས་པ་ཉིད་དམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཞིག་པ་ཉིད་དུའམ། གཞན་དུ་ཡང་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པའམ་ སྔ་མ་མེད་པའམ་དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཡིན་ན། བྱེ་བྲག་གིས་སྐྱོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་བཙལ་མ་ཐག་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ནི་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དེའི་བྱས་པ་ཉིད་དམ་མེད་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་བོ།
Chinese
不是因为仅仅与显现相关联吗？或者仅仅因为在那之上增益的对境本身，才要在此生起那个吗？声音和智慧等显现为执持常法的相状，不是因为在那里不是显现的对境的缘故。这是所说的意义。分别念在所见和显现的事物上燃烧，并且像劈柴的声音的生起一样，安住在相似的对境中，因为见到在那之上颠倒执持是相违的缘故。否则将成为不一致的过失。像总相一样那样变化不是，因为不是所承诺的缘故。“是牛”这样的分别念，就像一个不是做那个而进行区分的自性那样，因为其他也是的缘故。那被称为是它们的总相。因此，在这里，任何稍微的总相都被一切常时考察所遮止。像坏灭一样，这个也不会变化吗？坏灭是前和后也不可得的，但是，仅仅在那时产生不是，因为见到一切具有生者的坏灭，如果那是坏灭，将成为具有实物的过失。凡是有因的，那个坏灭也是，像苗芽一样被见到。对于坏灭来说，没有不坏灭，因此不是所作。所作也不是从无因中坏灭是不合理的，就像很久没有见到也再次出现的物体一样。因为是存在一样的缘故，有和无的自性的一切都不相同。如果说，因此，何时出现也是先前没有的坏灭。如果是那样，是所作本身，或者其他也是坏灭本身吗？或者在其他方面也不确定。因为坏灭或者先前没有，或者即使没有也产生。如果说，事物本身的差别不是错乱的。如果是那样，如果也怀疑事物是错乱的，差别也不能救护。因此，是坏灭的无因者。因为寻找原因之后立即就缘到，前和后不是，因为错乱的缘故，它的所作本身或者没有本身不能成立。
English
Is it not because of being related to appearance alone? Or is it only because of the object of superimposition itself that this is to be generated here? It is not that sound and wisdom, etc., appear to hold the aspect of permanence, because it is not the object of appearance there. This is the meaning of what is said. Discrimination blazes on what is seen and appears, and abides in a similar object like the arising of the sound of splitting wood, because seeing the inverted grasping on that is contradictory. Otherwise, it would be inconsistent. It is not that it changes like a generality, because it is not what is promised. The discrimination that says "It is a cow," is like a nature that distinguishes without doing that, because others are also. That is said to be their generality. Therefore, here, any slight generality is prevented by all constant examination. Like destruction, will this not change either? Destruction is when neither the former nor the latter is perceived, but it is not that it only arises at that time, because seeing the destruction of all those with birth, if that is destruction, it will be a fault of having a real object. Whatever has a cause, that destruction is also, seen like a sprout. For destruction, there is no non-destruction, therefore it is not made. It is also unreasonable that what is made is not destroyed from a causelessness, like objects that have not been seen for a long time but are seen to reappear. Because it is like existence, the nature of existence and non-existence are not all the same. If it is said that therefore, when it arises is also a destruction that did not exist before. If that is the case, is it the made itself, or is the other also destruction itself? Or is it not certain in other ways either. Because destruction or not having existed before, or even without that, arises. If it is said that the difference of the object itself is not confused. If that is the case, if there is also doubt that the object is confused, the difference cannot save. Therefore, it is the causelessness of destruction. Because the cause is perceived immediately after searching for it, the former and the latter are not, because of confusion, its made itself or non-existence itself cannot be established.