Tibetan
པ་དེའི། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མ་རིག་པའི་དྲི་མས་གཡོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་ལྟ་བུར་འདུག་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པས་བསྐུལ་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་བྱ་བ་དེ་ཉེ་བར་ཟད་ནའང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་དུ་འདུག་པའི་ཕྱིར། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དབང་དང་ཉེ་བར་བྱེད་པ་པོའི་དབང་གིས་ནམ་ཞིག་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་རྟག་ཏུ་སེམས་བཅས་པའི། །སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་གནས་པ། །གཟུགས་སོགས་བྱེད་པས་བླངས་ནས་ནི། །འཛིན་པ་འདི་ནི་བློར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་འདི་ནི་ཤེས་བྱ་གཞན་དང་གཞན་ཉེ་བར་བཟུང་བའི་དབང་གིས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་གླང་པོ་སོགས་བློ་ཉིད། །དེ་ཐ་དད་པར་འཇིག་རྟེན་འདོད། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ཐ་དད་དོན། །རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཀྱི་བློར་འདོད་དོ། ། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་དག་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱད་ན་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དོན་ལ་བརྟེན་མིན་ན། །སྔར་མཐོང་ངོ་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན། །བུམ་པ་རིག་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྣམ་བུའི་དུས་སུ་ཡུལ་ཆེས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་པ་ན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་གང་ལས་མ་རིག་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེས་ན་འདི་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་པའི་དབང་གིས་མངོན་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་དག་ཏུ་འདི་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ནི་བྱེད་པ་པོར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། སྣ་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་རང་གི་རྒྱུས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྨྲས་པ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་རིགས་པ་དང་དེ་སྣང་བ་ནི་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ནི་བྱེད་པ་པོར་མི་འགྱུར་སྐྱེ་བ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཡང་འདོད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ནི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རིག་པའི་བདག
Chinese
彼之，彼之影像显现也。如是心之自性，亦为无明垢染所覆之士夫，如极度睡眠者之状。何时彼为法与非法所驱使之诸根等，趋近于城市、瓶等之时，即能觉知。然彼事业虽已近于终结，然以如彼极度睡眠之故，以俱生之势与趋近者之势，若何时得见果，然恒常之果亦非坏灭。如是恒常具心之，士夫等之身安住，以色等作用而取已，此执持乃意乐。又此乃由所知他者与他者亲近执持之势，虽非无差别，然显现如差别。如瓶、象等，即是心识，世间认为彼等是差别。故彼即是差别义，随行者等之意乐也。 若能完全舍弃境之差别，而唯能觉悟清净之真实觉知，则生起即是彼，乃是往昔所见之认识。若非依赖差别义，则无往昔所见之认识。瓶之觉知虽非差别，然于布匹之时，境乃极度差别之故，若不能觉悟是彼，则觉悟为差别。如是，真实义并非如此之义。彼从何而与无明垢染分离，则非亲近者亦显现为种种之体性。故此一切皆将得见。以彼欲求之势而显现之故，乃是种种之作者。彼于有与无之时，对此无有差别，如虚空般不可知，岂非不成为作者耶？种种唯以自之因，如是如是转变之说亦是。所说之有之体性、理路与彼显现，如梦境般不可知，则不成为作者，生起显现之自性，亦非他者与他者所欲求之体性。命乃外境觉知自性之差别，然是觉知之主。
English
Of that, the image of that appears. Likewise, the nature of the mind is also like a person covered by the stain of ignorance, like someone in deep sleep. When that person, driven by dharma and non-dharma, approaches the city, pot, and so on, which are the functioning senses, then he becomes aware. But even though that action is nearing its end, because he is like someone in deep sleep, by the power of co-emergence and the power of the one who approaches, even if the result is seen at some point, the constant result is not destroyed. Likewise, the bodies of those who are constantly with mind abide, having taken with form and so on, this holding is desired by the mind. Moreover, this, by the power of grasping other knowable things closely, although it is not without difference, appears as if it were different. Like pot, elephant, and so on, which are mind itself, the world considers them to be different. Therefore, that itself is the meaning of difference, desired by the minds of the followers. If one completely abandons the distinctions of objects and only realizes the pure and true awareness, then the arising is that itself, which is the recognition of what was seen in the past. If it does not rely on the meaning of difference, then there is no recognition of what was seen in the past. Although the awareness of a pot is not different, at the time of cloth, because the object is extremely different, if one does not realize that it is that, then one realizes it as different. Thus, the meaning is that it is not the ultimate meaning. From what is it separated from the stain of ignorance, then even what is not close appears as the nature of various things. Therefore, all of this will be seen. Because it manifests by the power of its desire, it is the maker of various things. Because there is no difference to this at times of existence and non-existence, like the sky, it is unknowable, is it not that it does not become the maker? It is also said that various things change in such and such a way by their own cause. The nature of existence, reason, and its appearance, as said, are unknowable like a dream, so it does not become the maker, the nature of arising appearance, is also not the nature desired by others and others. Life is the difference of the nature of external awareness, but it is the master of awareness.
Tibetan
་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་ནི། མངོན་པར་གསལ་མིན་གནས་སྐབས་ལས། །དེ་མངོན་པར་གསལ་བདག་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་རྟག་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྒྲ་དང་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཉིད་ཡོད་ན་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལོག་ན་ལྡོག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ལ་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ཚེ་དེ་ཡོད་ ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འབྱུང་བ་ཡིན། དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་དེའི་དུས་སུ་སྔ་མ་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །བཅད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བཅད་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་དེ་གནས་སོ། །མ་ཡིན་ཏེ། བཅད་པ་ཉིད་ལ་མ་བཅད་པ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པར་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་མངོན་སུམ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་དང་རྟག་པ་ཉིད་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་མཐོང་བས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་དག་ལ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་སྤྱི་གང་ཅུང་ཟད་ཀྱང༌། །ཀུན་གྱིས་རྟག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད། །མི་རྟག་ཉིད་ན་གོང་བུ་རྣམས། །གང་ལའང་ཁྱབ་པ་ཅན་མི་འགྱུར། །མཐོང་བ་ཙམ་མམ། དེ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཅིག་གིས་མཐོང་བ་ལས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་ལས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བར་མཐོང་བས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མཐོང་བའི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་ཡང་སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཉིད་བཞིན་དུ་དེ་ལ་ཡང་ཡིན་ན་ནི། འཁོར་བ་
Chinese
并非如此，虽然知识的自性是常，但没有相违之处在于，从显现与不显现的阶段来说，那显现的自性是所欲求的。以这句话来说，没有常与刹那自性无有差别的过失。声音和智慧等也存在，难道不是刹那吗？存在是成办义利的作用者。如果次第和同时存在，就是所缘境，因为它们是周遍的，如果它们消失，那么退转也存在于无常的事物上，因为常法不会次第产生结果，因为完全没有依赖。同时产生的作用非常稀少，因此从它本身变成结果，是因为和它相似。在其他时候它存在，但为什么不产生呢？即使如此，在那时，产生先前自性的作用已经被切断了。如果说切断和另一者也同样被理解，那是不对的，因为从切断来说，另一者是不同的，它存在于非作用者的状态。不对，因为理解为切断本身就是未切断的，没有过失。理解不是辩驳和考察，因为在无常中，单一的自性是没有现量的，因为看见和常性并不相违。对于常法来说，不会在一个刹那间被看见，仅仅看见它，也不是先前和后来的刹那中不存在，因为对于总相来说也会有同样的过失。总相不会在先前和后来中不存在。在此，无论总相是什么，一切都理解为常。在无常的自性中，聚合体不会周遍于任何事物。仅仅是看见，或者从那仅仅看见中产生的也不是事物，如果它从一个人看见中不是事物，那么从其他人没有看见中就会变成不是事物。因此，从自己的集合中产生，通过看见而显现。即使如此，在看见的时间具有决定的看见也不是量，因为决定也只是对于蓝色本身而言，而不是对于刹那本身。如果像蓝色本身一样，对于它也是如此，那么轮回。
English
It is not so, although the nature of knowledge is permanent, there is no contradiction in that, from the stage of manifestation and non-manifestation, that manifested nature is what is desired. With this statement, there is no fault of having no difference between the permanent and the momentary nature. Sound and wisdom, etc., also exist, isn't it momentary? Existence is the agent of accomplishing benefit. If sequence and simultaneity exist, then it is the object of focus, because they are pervasive, if they disappear, then regression also exists on impermanent things, because permanent phenomena do not produce results sequentially, because there is absolutely no dependence. Simultaneous action is very rare, therefore, it becomes a result from itself, because it is similar to it. At other times it exists, but why doesn't it arise? Even so, at that time, the action of generating the previous nature has been cut off. If it is said that cutting off and another are also understood in the same way, that is not correct, because from cutting off, the other is different, it exists in the state of non-agent. No, because there is no fault in understanding that the cutting off itself is uncut. Understanding is not refutation and examination, because in impermanence, the single nature is without direct perception, because seeing and permanence are not contradictory. For permanent phenomena, it will not be seen in a single moment, merely seeing it is also not non-existent in the previous and subsequent moments, because the same fault would occur for the general characteristic. The general characteristic will not be non-existent in the previous and subsequent. Here, whatever the general characteristic is, everything is understood as permanent. In the nature of impermanence, aggregates will not be pervasive in anything. Merely seeing, or what arises from that merely seeing is also not a thing, if it is not a thing from one person seeing it, then it will become not a thing from others not seeing it. Therefore, arising from one's own collection, it appears through seeing. Even so, seeing with certainty at the time of seeing is not valid cognition, because certainty is only for the blue itself, not for the moment itself. If it is the same for it as for the blue itself, then samsara.