Tibetan
ན། འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མ་རྟོགས་པ་ལས་དེ་ཉིད་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བ་འདི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་འདྲ་བ་ཉིད་ཅེས་པ། །གང་ལ་གནས་པའི་བློར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཞེས་བྱ་བར་ངོ་ཤེས་པ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བརྟག །སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དང༌། འདྲ་བ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། བདེན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་བརྗོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་རེས་འགའ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་གི་སྒྲ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་ཅེས། །རྣམ་ཤེས་བརྟན་པོ་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཉིད་རྟག་པ་ལས། །དེ་ཡིས་ཚད་མ་ཉིད་བསྒྲུབས་འགྱུར། །གོའི་སྒྲལ་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ལས་སུ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ལས་རིགས་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སུན་ཕྱུང་བ་ཡིན་གསུངས་པ་སྟེ། རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་དང་སྣང་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་འདིར་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ན་ལས་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡིན་གྱི་ཡན་གར་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་འདོད་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའམ། དགག་ པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ད་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་དགོས། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ང་ནི་མངོན་སུམ་དག་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་འདིའི་དོན་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་བཀག་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་རྫས་ལ་ཡོད་པའི་ལས་ཀྱི་མངོན་སུམ་པ་དང༌། དབང་པོའི་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཡང་མི་ཤེས་པ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ
Chinese
那，认为是相同实际上是稍微不理解，由此产生“彼即此”的说法，这是有错误的。所谓“恒常相同”，在何处安住的心识会改变？认识到“彼”的说法，应当考察那是有错误的。不是只有不理解多样性与相同性才会那样变化吗？确实如此。即使理解了，又如何能陈述理由呢？如果说有时只是目标本身，那是不对的，因为对于牛的声音等，并没有那样不理解。对于此，如果恒常产生“彼即此”的稳固心识，那么那时存在本身就是恒常的，由此就能成立量。知道牛的声音就是那个，难道不是不了解相同性的理由吗？实际上是完全了解的。从清晰不同的对境来说，道理并不是不同的，因为太过分了。如果具有特征的事物受到损害，那么就说是仅仅推翻了它的特征。总之，从比量等方面来说，并不是认识以前见过的东西，因为是具有共相的对境。所见与显现的本体相同才是对境，像那样的相同在这里是就恒常性而言的。而且应当知道，认识以前见过的东西仅仅是现量本身的差别，是具有差别的现量，而不是一般的现量。因此，应当由想要事物是恒常与无常的人来成立或破斥它，而不是现在这样。对于不依赖于认识的现量，还需要什么呢？因此，那些不是现量。或者说，我所说的现量都是恒常的，这才是这里的意义。具有现量差别的认识以前见过的东西，是用来成立恒常性的，因为是具有差别的对境，否则就不是，因为是具有共相的对境。即使遮止了现量，也没有遮止具有现量差别的认识以前见过的东西。对于存在于现量事物的业的现量，以及不了解根的活动的特征的心识，就是比量。
English
Now, to perceive as identical is actually due to a slight misunderstanding, from which arises the statement "that is this," which is erroneous. The statement "always the same"—where does the mind that abides change? To recognize as "that," one should examine that it is an error. Isn't it only the non-understanding of variety and sameness that causes such change? Indeed, it is so. Even if understood, how can one state the reason? If one says that sometimes it is just the object itself, that is not right, because one does not fail to understand the sounds of cows in that way. If a stable consciousness of "that is this" always arises for this, then existence itself is permanent, and by that, validity is established. Knowing the sound of a cow as that, is it not failing to understand the reason for sameness? Actually, it is only knowing. Reasoning is not different from clearly distinct objects, because it is too extreme. If there is harm to something that possesses characteristics, then it is said that only its characteristics are refuted. In short, from inference and so on, it is not recognizing what was seen before, because it is an object of generality. The nature of what is seen and what appears is the same object, and such sameness here is considered in terms of permanence. And it should be known that recognizing what was seen before is only a distinction of direct perception itself, it is a direct perception with distinctions, not a general direct perception. Therefore, it should be established or refuted by those who want things to be permanent or impermanent, not just now. What is needed for direct perception that does not depend on recognition? Therefore, those are not direct perceptions. Or, what I mean is that all direct perceptions are permanent, that is the meaning here. Recognizing what was seen before with the distinction of direct perception is what establishes permanence, because it is an object with distinctions, otherwise it is not, because it is an object of generality. Even if direct perception is negated, recognizing what was seen before with the distinction of direct perception is not negated. The direct perception of action that exists in the substance that is direct perception, and the mind that does not understand the characteristics of the activity of the senses, is inference.
Tibetan
ས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དབང་པོ་ལས་འདས་ལས་གནས་གང༌། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་མིན་ཞེས་བརྗོད། །མངོན་སུམ་མིན་པའི་བློ་ཡིས་ནི། །སྟོང་པར་སྨྲ་བས་ངེས་པར་བརྟགས། །མངོན་སུམ་པའི་རྫས་ལ་ཡོད་པའི་ལས་སམ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡི་གེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་རྟག་པ་ཡིན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང༌། མྱུར་བ་དང་དལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁོ་ན་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། ཡང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་དང་རིགས་དང་དེའི་བྱེད་པ་པོའི་གསལ་བ་དང་ཐ་དད་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་གཞུང་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་མཐོང་བའི་རྟོག་པས་ཉམ་ཐག་པ་ལ་ཚད་མ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་རྫས་ལ་ཡོད་རྣམས་ཀྱི། །བྱ་བ་གང་ཞིག་སྣང་གྱུར་པ། །དེ་རྣམས་ཡི་གེ་བཞིན་དུ་ནི། །ངོ་ཤེས་པ་ལས་རྟག་ཉིད་འདོད། །དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་མེད་རྣམས་ཀྱི། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ཉིད། །དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས། །བརྗོད་བྱ་དཀར་སོགས་ཀྱང་རྟག་ཉིད། །འདྲེས་པའི་དབྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ལ་འང་ཐ་དད་བློ་རུ་འགྱུར། །རང་གི་དངོས་ལ་དེ་ཉིད་ཅེས། །རིགས་སུ་ སུ་ཞིག་རྟོགས་བྱེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་དང་ལས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔར་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ལས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། བློ་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་བྱ་རེ་རེ་ཞིང་ཐ་དད་པར་ཡང་དག་པར་རིག་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་རྟག་ཏུ་བྱེ་བྲག་མེད་པས། ཤེས་བྱའི་དུས་སུ་ཡང་ཡལ་བར་འདུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་གང་དང་གང་ཉེ་བར་བྱས་པ་དེ་དང་དེའི་གནས་སྐབས་ལ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་མེ་ནི་སྲེག་པར་ནུས་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་ཉེ་བའི་བསྲེག་བྱ་ཁོ་ན་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེ་ནི་རང་ངོ་བོས། །རྟག་ཏུ་སྲེག་བྱེད་ལས་ཅན་ནི། །ཉེ་དོན་བསྲེག་བྱ་སྲེག་བྱེད་ཀྱི། །གཞན་མིན་གཞན་གྱི་དུས་སུ་འང་མིན། །ཇི་ལྟར་དང་བའི་མེ་ལོང་ངམ། །ཇི་ལྟར་ཤེལ་སྒོང་དང་བ་ལ། །གང་དག་ཉེ་བར་གྱུར་
Chinese
如是“了知地”等已然开示完毕。超越感官之境，其处为何？彼乃非现量之境。以非现量之识，以言说空性而审定之。现量之物所具有之作用，或色等，亦如文字般，由现量先前所见之认识，较之能明示为常法之随行，如快慢等之差别，如快慢等之差别般，此所谓文字等非自性者，唯此善为了知，乃为要义。明与族类，及其作者之明，以及相异与常性等之各自宗义等，对于为未见之分别念所困者，则无任何量。现量之物所具有之，任何作用显现者，彼等如文字般，由认识而欲求常性。彼之无有明示者，则未见其恒常存在。如是经由彼之门径，所言之白等亦为常性。仅由混合之差别，于彼亦转为相异之识。于自之事物，称之为彼性，于族类之中，谁能成为了知者？如是说。声与业及色等，虽已确定由先前所见之认识而为一性，然识乃自证之体性，岂非于所知之每一事物，皆如实了知其相异耶？如何言说为一性耶？彼亦因有情之自性无有差别之故，故为一性。于所知存在与不存在之时，恒常无有差别，于所知之时亦为隐没之故，如何安立彼为如实了知耶？如明镜般，无论何者趋近，皆于彼之境况显现，如火虽具有焚烧之能力，然仅焚烧趋近之所焚之物，而非焚烧其他。如火以其自性，恒常具有焚烧之作用，仅焚烧趋近之所焚之物，而非其他，亦非于其他之时。如清澈之明镜，如玻璃球与瓦拉，任何趋近者
English
Thus, "knowing the ground" and so on have already been taught. What is the state beyond the senses? That is said to be non-perception. With a mind of non-perception, it is determined by speaking of emptiness. The actions or forms, etc., that exist in perceived objects, like letters, are also clearer than the followers of the Dharma who clarify that they are permanent from the recognition of what was previously seen by perception. The distinctions such as fast and slow are not the nature of letters, just like the distinctions such as fast and slow. Only this is well understood, and it is the essence. The clarity of clarity and lineage, and the clarity of its maker, and the separate doctrines of difference and permanence, etc., are not valid for those who are exhausted by unseen thoughts. Whatever actions appear among those that exist in perceived objects, those, like letters, desire permanence from recognition. Those without its clarifiers are not seen to be always present. Thus, through that very door, the spoken white, etc., are also permanent. Only by the distinction of mixing, it also turns into a different consciousness. To one's own object, it is called thatness, in the lineage, who will become the knower? So it is said. Although sound, action, form, etc., have been determined to be of one nature from the recognition of what was previously seen, the mind is the nature of self-awareness. Is it not true that each object of knowledge is truly known to be different? How can it be said to be one nature? It is also one because the nature of sentient beings is not different. Since there is no difference between the time when the object of knowledge exists and does not exist, and it is also hidden at the time of the object of knowledge, how can it be established as truly knowing it? Like a mirror, whatever approaches it appears in that state, and like fire, although it has the ability to burn, it only burns what is close to it, and not others. Like fire, by its own nature, always has the function of burning, it only burns what is close to it, not others, nor at other times. Like a clear mirror, like a glass ball and a vala, whoever approaches