Tibetan
་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དང༌། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མ་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ཉིད་སྡུགས་སྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །འདི་ཡང་མ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་མཚུངས་པ་ལ་མྱོང་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་བསལ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དང་པོ་གསལ་བ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གནས། །མི་གསལ་བར་ནི་རྟོགས་པ་དེ། །མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་མིན། །གསལ་བ་ཉིད་དང་དཀར་པོ་རྟོགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང༌། གང་གི་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བར་མ་རྟོགས་པ་ནི་བདག་གི་འགའ་ཞིག་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དག་གཅིག་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གསལ་ལས་ཡང་དག་འཛིན་པ་ཉིད། །དབང་པོ་ལས་ནི་ཉེ་བར་རིག །གཉིས་མེད་ཕྱིར་ན་གཉིས་པོ་ནི། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡིན་མི་འགྱུར། །ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་དང་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་མེད་པར་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། ཉེ་བ་དང་ནི་གཞན་པ་དག །མངོན་སུམ་ཅིག་ཤོས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པའི། །རིང་མཐོང་མངོན་སུམ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ནི་རིང་པོར་མཐོང་བ་འགའ་ཞིག་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། དེས་ན་དེ་དག་གི་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། འོན་ཏེ་ དེ་ཡང༌། དེ་ཡི་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ནི། །ཐག་རིང་མིན་ཞེས་རྗོད་བྱེད་དེ། །དང་པོའི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་ནས། །རིང་དང་མི་རིང་རྣམ་པར་གནས། །གང་ཞིག་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་ནུས་པ་དེ་ཉིད་རིང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གསལ་བར་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །གལ་ཏེ་ཐག་རིང་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་ན་འདི་ཐག་རིང་བས། །དབང་པོ་འདི་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་དང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག །མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་སོ། །མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་ན་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གང་དག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། །མྱོང་ལ་ཉམས་མྱོང་མཚུངས་པ་ན། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གདུང་བར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་ཕན་པ་དང་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་པ་གཟེགས་ཟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དག་ལ། དེ་ནི་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་ཀྱང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་སྤྲོས་ཟིན་པས་ཡང་མི་སྤྲོའོ། །འོན་ཏེ། གསལ་ཏེ་ཡུལ་དབང་དུས་མེད་པས། །དེ་ལས་འབྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་མིན་ན། །འོན་ཏེ་གང་ལ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཕྲད་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་བྱ་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་འགྱུར་ཉིད་ནི། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་མིན་འོན་ཀྱང་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་མིན་པར། །གདུང་དང་ཕན་འདོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ ལ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན་ཐུན་མོང་དུ་དགའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཙམ་ནི་སྐྱེ་བ་ཙམ་དང༌། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བདེ་བ་ཉིད་གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ།
Chinese
存在之故，即使没有不同的形态，如果确定为显现和非显现的特征，那么， 显现本身也会变成确定为显现和非显现。如果这样，考察不同的意义又有什么用呢？因为具有未见之物，同一个事物也会变得不像那样，例如快乐本身就是痛苦等等。因此，不同也是不合理的。如果说这也是由于未见的差别所致，那也会变成那样，自知的不同形态也会同样变成那样。因此，不会在所有形态中执著于其他。对于意义相同的事物，不同的体验也已经排除了。眼睛等等也是从不同的清晰度来考察的，例如：最初见到清晰之物，它就存在于显现之中。对于不清晰的认知，不会见到显现的自性。通过认知清晰和白色作为对境，因此世间已经成为显现本身。因为，即使有眼睛等原因，当没有意识到清晰显现的时候，就会看到自己的一些不清晰之处，那么，这种显现的认知就不是显现，这在世间是唯一的。然而，从变成清晰的根源所产生的才是显现。例如：从清晰中真实执著，从根源中接近认知。因为无二，所以二者不会改变。无论什么是接近存在和清晰认知的对境，世间都认为是显现。如果说，没有根源就认知接近存在，因为它的支分不完整，所以会变成非显现，那是不行的，例如：接近和远离，不是另一个显现的原因。否则，秃鹫等等的远见也会变成非显现。例如，有些人看得远，有些人则不然。那么，他们的知识会变成非显现吗？然而， 那也是，它的清晰本身，被称为不遥远，依赖于最初的能力，遥远和不遥远。
English
Because of existence, even if there are no different forms, if it is determined as the characteristic of manifestation and non-manifestation, then, Manifestation itself will also become determined as manifestation and non-manifestation. If so, what is the use of examining different meanings? Because of having unseen things, the same thing will also become unlike that, for example, happiness itself is suffering and so on. Therefore, difference is also unreasonable. If it is said that this is also due to the difference of the unseen, then it will become like that, and the different forms of self-awareness will also become like that. Therefore, one will not cling to others in all forms. For things with the same meaning, different experiences have also been eliminated. Eyes and so on are also examined from different clarity, for example: Initially seeing a clear thing, it exists in manifestation. For unclear cognition, one will not see the nature of manifestation. By recognizing clarity and whiteness as objects, therefore the world has become manifestation itself. Because, even if there are causes such as eyes, when one does not realize the clear appearance, one will see some of one's own unclearness, then, this cognition of manifestation is not manifestation, which is unique in the world. However, what is born from the root that becomes clear is manifestation. For example: Truly clinging from clarity, closely knowing from the root. Because of non-duality, the two will not change. Whatever is the object of close existence and clear cognition, the world considers it to be manifestation. If it is said that without the root, one cognizes close existence, because its parts are incomplete, it will become non-manifestation, that is not possible, for example: closeness and distance are not the cause of another manifestation. Otherwise, the far-sightedness of vultures and so on will also become non-manifestation. For example, some people see far, while others do not. Then, will their knowledge become non-manifestation? However, That is also, its clarity itself, is called not far, depending on the initial ability, far and not far.
Chinese
安住。如果说能够清楚地看到，那就不远了。如果那样的话，所有清楚看到的东西，如果不想远，不然这个太远了，不是这个根源的因。因此，显现的清晰度相同，以及根识，以显现和不显现的方式安住，这样说是合理的。在任何情况下，知道他人的快乐就会变成快乐，因为已经显现了。如果没有显现，那么仅仅通过具有形象的自证来了解自己。那些通过瑜伽现量，体验他人的快乐等等，当体验和经验相同时，那也会同样感到痛苦。对于那些世间外道和非思辨的食肉者等等瑜伽士来说，当他们通过现量确定地知道他人的快乐等等时，那些瑜伽士也会变得具有贪欲等等。剩余的部分已经阐述过了，所以不再赘述。然而，因为清晰，境和根没有时间性，所以从中产生的痛苦，不会在他们身上产生。然而，对于那些根和境相遇而产生快乐等等的人来说，称之为快乐等等是合适的。对于瑜伽士来说，不会因为与女人等境相遇而产生快乐等等，因此不会那样变化。如果不是从根和境中产生的，那么快乐等等就是他们的吗？那也是不行的，例如：痛苦的产生和变化，虽然没有体验痛苦，但是痛苦的知识产生了。因为，不体验痛苦等等，不是痛苦和帮助的原因。例如，从相互身体的根相遇而产生的，男人和女人的快乐，产生汗毛竖立等等的部分不是共同的吗？如果说是那样，那么就会变成共同的喜悦。因此，如果是自证，就会变成快乐，否则就不是。仅仅是自证，仅仅是产生，以及具有眼睛等等也不是没有，因此快乐在两者中都是相同的。
English
Abides. If it is said that one can see clearly, then it is not far. If that is the case, all that is seen clearly, if one does not want it to be far, otherwise this is too far, it is not the cause of this root. Therefore, the clarity of appearance is the same, and the root consciousnesses, abiding in a manifest and non-manifest way, it is reasonable to say so. In all cases, knowing the happiness of others becomes happiness, because it has been manifested. If it is not manifested, then it is self-knowing only through having an image. Those who, through yogic direct perception, experience the happiness of others, etc., when the experience and experience are the same, then that too will similarly become suffering. For those worldly heretics and non-speculative meat-eaters, etc., who are yogis, when they know the happiness of others, etc., with certainty through direct perception, those yogis will also become possessed of desire, etc. The remainder has already been explained, so I will not elaborate further. However, because it is clear, the object and the faculty have no temporality, so the suffering arising from it does not arise in them. However, for those in whom happiness, etc., arises from the meeting of the faculty and the object, it is appropriate to call it happiness, etc. For a yogi, happiness, etc., does not arise from contact with objects such as women, so it does not change in that way. If it is not born from the faculty and the object, then is that happiness, etc., theirs? That is also not permissible, for example: the arising and change of suffering, although suffering is not experienced, the knowledge of suffering is born. Because, without experiencing suffering, etc., it is not the cause of suffering and help. For example, is not the part that arises from the meeting of the bodily faculties of each other, the happiness of men and women, causing goosebumps, etc., common? If it is said to be so, then it will become a common joy. Therefore, if it is self-knowing, it will become happiness, otherwise it will not. Mere self-knowing, mere arising, and also having eyes, etc., is not non-existent, therefore happiness will be the same in both.