Tibetan
ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན། ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན། ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ། གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་དོན་ལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བར་འདོད་ན། འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་འདོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། ཐ་དད་ཕྱིར་རམ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེས་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་གནོད་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་དྲན་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དང་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ད་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ད་ལྟར་དྲན་ན་འདི་ནི་ཁྱིམ་བྱ་ཤི་ཟིན་པས་སྐད་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྟོག་པའང་རང་རིག་ལ་མི་འདོད། །དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར། །ལྐོག་གྱུར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །རང་གི་ངོ་བོར་མི་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཟུང་བ་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོའང་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ། གཞན་གྱིའང་རུང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ཞིང་སྤྱི་མ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། སྒྲ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་སྤྱི་དང་འདྲེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་ནོ་ཞེ
Chinese
量理宝鬘论。 慧生藏。 量理宝鬘论。 慧生藏。 如果因为串习的力量而显现清晰的相是量，那么分别识就不成为量，因为没有清晰的相的缘故。如果认为因为是量，所以在境上相不清晰，那么也应该在自己的体性上这样认为。不是的，因为清晰的相本身就是自己的体性，但在境上则不是这样。因此，它在自己的体性上没有分别，但在境上是有分别的，所以在境上是忆念，而在自己的体性上不是忆念，而是现量本身。它在自己的体性上是不错乱的，但在境上是错乱的，这是为什么呢？因为自己的体性不是被他者所认识的，或者因为是不同的。他者的体性是被其他的经验所认识的，因此，它以其他的方式认识它，所以是有害的，因此是错乱的。在自己的体性上不可能有忆念，因为那是它自身产生和认识的时候。如果自己的体性也是先前存在的， 因为现在不存在的缘故。怎么不会成为忆念呢？如果它自己现在忆念，那么这就如同家养的鸟死后发出声音一样。因为这个缘故，也不承认分别在自证上。因为在境上进行分别的缘故。因为隐蔽没有完全成立，所以在自己的体性上没有分别。这样说。因为它在抓住它的时候，有显现的作用。因此，说为自证的现量。就像这样：凡是能抓住声音和意义的知识，那就是对它的分别。自己的体性也不是声音和意义，因此，对它来说一切都是现量。或者是有分别的，或者是其他的，自己的体性不是声音的意义，也不是总相，也不是显现执著的对境。如果是这样，或者因为没有声音的结合，或者因为没有与总相混合，所以是没有分别的。分别就是抓住声音意义的知识，因此是现量。为什么不是相的清晰本身呢？因为那就是清晰本身，不是的
English
The Garland of Reasoning on Valid Cognition. By Jñānākaraśānti. The Garland of Reasoning on Valid Cognition. By Jñānākaraśānti. If a clear appearance arising from the power of meditation is valid cognition, then conceptual consciousness would not be valid cognition, because it lacks a clear appearance. Alternatively, if you assert that because it is valid cognition, the appearance is not clear with respect to the object, then you should also assert this with respect to its own nature. That is not the case, because the clear appearance itself is its own nature, but it is not so with respect to the object. Therefore, it does not conceptualize its own nature, but it is conceptual with respect to the object, so with respect to the object it is recollection, but with respect to its own nature it is not recollection, but is direct perception itself. That it is non-erroneous with respect to its own nature, but erroneous with respect to the object, how is this? Because its own nature is not to be known by others, or because it is different. The nature of others is known by other experiences, therefore, it harms it because it knows it in another way, therefore it is erroneous. Recollection is not possible with respect to its own nature, because it arises and knows at the same time. If its own nature also existed previously, because it does not exist now. How could it not become recollection? If it itself recollects now, then this would be like a domestic bird making a sound after it has died. For that very reason, conceptualization is not asserted in self-awareness either. Because it conceptualizes with respect to the object. Because the hidden is not fully established, therefore it does not conceptualize its own nature. Thus it is said. Because when it grasps it, there is the function of manifesting. Therefore, it is said to be the direct perception of self-awareness. Like this: Whatever knowledge grasps sound and meaning, that is conceptualization of it. One's own nature is also not sound and meaning, therefore, everything is direct perception with respect to it. Either conceptual or other, one's own nature is not the meaning of sound, nor is it a generality, nor is it the object of manifest clinging. If that is the case, either because there is no combination of sound, or because it is not mixed with generality, therefore it is non-conceptual. Conceptualization is the knowledge that grasps the meaning of sound, therefore it is direct perception. Why is it not the clarity of appearance itself? Because that is clarity itself, it is not.