Tibetan
ར་རོ། །ཁྱེད་ནི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པར་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང༌། རྟོགས་པ་དེ་དང་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེས་ནི་ཁས་མ་བླངས་སོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི། བསྟན་ཟིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི། གང་ཕྱིར་གཉིས་ལ་གཅིག་རྟོགས་ཚེ། །གཉིས་པ་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ན་མཐོན་བ་རྟོགས་པ་མེད་ལ། རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ནི་དོན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མི་རྟོགས། དེས་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་དག་འབྲེལ་བས་མཐོང་བ་ན། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར། །མཐོང་བ་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པས་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ཁྱེད་ལ་ཚུལ་ནི་མེད་དོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དོན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་གི་རྟོགས་པའི་གྲིབ་མ་གཞན་དུ་བབ་ཅིང་ངེས་པའི་ལོ་མ་སྐྱེའི་གཞན་དུ་ལྷགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་ལ། འདི་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་ཟབ་མོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ། གང་གིས་ མཐོང་བ་འདྲ་བ་ནི། །སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་འགྱུར་བ། །དེ་ལ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། །འདི་འདྲ་ལས་ནི་རང་རིག་གྲུབ། །འདི་སྙམ་དུ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཕྱིར་ནི་དོན་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་འདིའི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་ཉིད་རིག་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ལས་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱུག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་དབྱུག་པ་ཅན་ཞེས་དེ་ལས་གཞན་གྱི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པས་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་འཛིན་པར་གང་དུ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ཁྱེད་ཀྱི་འདིར་རང་རིག་གི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་དེ། འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །གཉི་ག་དམ་པའི་དོན་དུ་མིན། །གང་
Chinese
然也。汝亦许有异别之觉耶。若不解彼，云何是名觉者之因。若如汝说，云何于汝亦成异别之觉，不解为解之名。若汝不许解彼与彼异别之义耶。如是云何彼由近取而有，如是则已说故无过。是故由不见二故，则非觉差别。此乃：何以于二解一时，第二见者实非有。于解义时则无见者之解，于解时则不解义故。云何不解为有差别。是故此云何者，即是智也。二者由系属而见时，决定成见之名。见者之决定亦即是系属之决定也。是故由汝所许，如是乃是从修验而转变者，故汝无理。如我所说，乃由具力之习气风力所动之自体，义之树之觉之影，落于异处，及生决定之叶，飘于异处者，是故唯是决定尔，非唯彼如是安住也。是故亦无解义，亦非生起此非义之决定也。是故汝之所许，非是甚深，理应如是。若有：由谁 见者相似者，他心则能见彼耶。于彼云见者耶，由此之类则成自智。如是思惟，由知相似之自体故，则非决定是见义也。若然，此之成如是者，乃由他智所知也。譬如具有杖之士夫，云具杖者，如是由他之如是者，由经验所摄持时，乃是决定也。自智于何处亦不见执持差别与有差别之义，如是思惟也。汝于此，唯是损及自智之宗耳。此乃：差别及有差别，二者于胜义谛中非有。何
English
Indeed. You also admit that there are different kinds of awareness. If one does not understand that, how can it be the reason for the term "knower"? If, according to you, how can it also become the name of understanding the non-understanding of different awarenesses? If you do not admit that you understand the meaning of what is different from that and that? How can that be because it is taken closely? As such, it has already been explained, so there is no fault. Therefore, because both are not seen, there is no awareness of difference. This is because: When one understands one of two, the second seer is not present. At the time of understanding the meaning, there is no understanding of the seer, and at the time of understanding, there is no understanding of the meaning. How can one not understand as having differences? Therefore, this "how" is intelligence itself. When two are seen through connection, it is definitely called seeing. The certainty of seeing is also the certainty of connection. Therefore, according to what you admit, this is transformed from experience, so you have no reason. According to what I say, it is the self-nature moved by the powerful force of the wind of habit, the shadow of the awareness of the tree of meaning, falling in another place, and the leaves of certainty being born, drifting in another place. Therefore, it is only certainty, not only that it abides as such. Therefore, there is no understanding of meaning, and there is no certainty that this is not meaning. Therefore, what you admit is not profound, it should be like that. If there is: By whom is the seer similar? Can another mind see that? Is it called a seer in that? From this kind, self-intelligence is established. Thinking like this, because of knowing the self-nature of similarity, it is not certain that it is seeing the meaning. If so, this becoming like that is known by another intelligence. For example, a man with a stick is called a stick-holder. Like that, when another's like that is grasped by experience, it is certain. Self-intelligence does not see anywhere holding the meaning of difference and having difference, thinking like that. You, in this, only harm the tenet of self-intelligence. This is because: Difference and having difference, both are not in the ultimate truth. What
Tibetan
ཚེ་འགའ་ཞིག་གི །ཁྱད་པར་ཅན་སོགས་ཉིད་དུ་འདོད། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དག་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བློ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རང་རིག་པ་གྲུབ་བོ། །འདི་ལྟར། འདི་འདྲ་བབ་ན་རང་རིག་གྲུབ། །དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཡང་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་དངོས་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རིག །གང་གིས་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་མི་རིག་པ་དེའི་ལྟར་ན། འོ་ན་ནི་གཞན་གྱིས་རང་བཞིན་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོགས། །འོན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་གཞན་གྱིས་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། མཐོང་བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དང་པོ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད་པར་གཟུང་བ་ཕྱིས་གཞན་གྱིས་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། འོན་ཏེ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་རིག་པ་དེ། །སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱིས་ནས་དེ། ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་རིག་གོ །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མ་ཡིན། མཐོང་བའི་ཡུལ་ནི་རང་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་སྔོན་རིག་པ། །གཞན་ཚེ་གཞན་དུ་གལ་ཏེ་རིག །འདི་ནི་བདེ་བ་གང་ཡིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ། སྔར་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱིས་མཐོང་བ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན། །དག་ན་མ་འདྲེས་པར་མཐོང་བས། །དེ་ཡི་ཆོ་ན་ཁྱད་པར་དང༌། །ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དག་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང། འདྲ་བ་ལས་ནི་མྱོང་ཞེས་པའང༌། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཡིན། །འདི་ནི་འདྲ་
Chinese
某些时候，将特性等同于具有特性之物。特性和具有特性之物，实际上并非如此，因为有时具有特性之物也被理解为特性本身。因此，认识到事物如此这般的，唯有心识。而心识又是自证的本性，因此成立了自证。例如：如此一来，自证成立，但事物本身并非如此。如果心识也不是自证，那么就会变成认识到非特性和非具有特性之物。如果不是自己的体性，如何能认识到他者的体性？如果不能认识到自己的本性，那么就会变成由他者来认识本性，因为那不是特性和具有特性之物。如何能认识到那是具有特性的呢？或者说，产生的是见到其本性的觉受，而不是认识到自己的体性。如果之后由他者见到其本性，并显现为所见，那么，如果最初没有见到特性，之后他者又如何能认识到那是特性本身呢？或者说，之后的认识没有过失。但那也是不正确的，例如：认识到其体性的，其他心识之后，会将其认识为本性本身，而非具有特性之物。所见之境在自证之时，被认识为非具有特性之物。在那之后的任何时候，如果认识到其本性，就会变成是本性本身，而不是认识到那是自己的具有特性之物。如果不是那样，那么先前认识的，在其他时候如果认识到其他事物，就不会理解“这是什么快乐”之类的事情。如果有人认为，即使先前没有见到特性，之后见到也没有什么矛盾，那也是不正确的，例如：如果特性和具有特性之物，清楚地显现为不相混杂，那么就无法将其理解为特性和具有特性之物。总是单一的事物，仅仅通过见到，是无法认识到那是特性和具有特性之物的。此外，“从相似之处体验”也早已被排除在外。这是相似的
English
Sometimes, characteristics are considered the same as things with characteristics. Characteristics and things with characteristics are not truly the same, because sometimes things with characteristics are also understood as characteristics themselves. Therefore, the understanding of things as such is only mind. And mind is the nature of self-awareness, thus establishing self-awareness. For example: If it is like this, self-awareness is established, but the thing itself is not like that. If mind is not self-aware, then it would become the understanding of non-characteristics and non-things with characteristics. If it is not one's own nature, how can one recognize the nature of others? If one cannot recognize one's own nature, then it would become that others recognize the nature, because that is not a characteristic and a thing with a characteristic. How can one recognize that as having a characteristic? Or rather, what arises is the feeling of seeing its nature, not the recognition of one's own nature. If later others see its nature and it appears as seen, then, if the characteristic was not seen initially, how can others later recognize that as the characteristic itself? Or rather, there is no fault in the later recognition. But that is also not correct, for example: That which recognizes its nature, other minds later, will recognize it as the nature itself, not as a thing with a characteristic. The object of sight, at the time of self-awareness, is recognized as not being a thing with a characteristic. At any time after that, if its nature is recognized, it will become the nature itself, not the recognition that it is one's own thing with a characteristic. If it is not like that, then what was previously recognized, if at other times other things are recognized, one will not understand things like "What is this happiness?". If someone thinks that even if the characteristic was not seen before, there is no contradiction in seeing it later, that is also not correct, for example: If characteristics and things with characteristics clearly appear as unmixed, then it is impossible to understand them as characteristics and things with characteristics. Things that are always singular cannot be recognized as characteristics and things with characteristics merely by seeing them. Furthermore, "experiencing from similarities" has also been excluded. This is similar.