Chinese
又因为是显现为那样的相状，所以就变成了称为显现的语词。自己或者被他人见到，是因为从随后的推断中了悟，所以安立为有意义。从那里面产生具有那样的相状的知识，因此才合理地称为所取。没有它而产生的知识，就安立为是错乱。究竟上说，随后的推断是不存在的。一切随后的推断的生起，都是以现量为先导的。如果现量依赖于随后的推断，那么就是互相依赖了。只要随后的推断不是量，那么现量就不会在外境上成为量。现量不是量，随后的推断也不会生起，因为它是以现量为先导的。如果不是这样，那么就会变成盲人相传了。因此，究竟上说，是体验自证的自性，而不是外境。这是在承认之后才这样说的，并不是说一切都只是安立为如此。因此，外境先存在，产生任何相状，那就是所取。其他的共同作用的事物，因为没有利益，所以不会产生相状。共同作用的事物的自性，不是知识的所取，因为从自己的因中那样产生，它没有利益，因此不会产生具有它的相状的知识。因此，对于知识来说，以自己的体性，如何会不明显地进行辨别呢？事物的自性是隐蔽的，因为它安立为产生具有它的相状的知识，并且不是以自己的体性来认知，因此具有它的相状的知识，就是以认知来认知，因此就是明显的。如果是从自己的因的力量中显现出来，那么对于它来说，同时出现的其他事物就什么也没有做，如果这样认知，那么就只是它的力量所转变的。对于知识来说，在清醒的时候没有的相状，不是以自己的体性来认知的，因此，即使进入到那里面，也会在那里面了悟到知识的相状，但是金刚和石头等等所依赖的事物是什么，它如何以自己的体性而合理呢？这也是可以的，就像这样：任何坚固的金刚。
English
And because it appears as such a form, it becomes a term called appearance. Seeing by oneself or by others is understood from subsequent inference, so it is established as meaningful. From that, knowledge with such a form arises, so it is reasonably called the object of apprehension. Knowledge that arises without it is established as being confused. Ultimately, subsequent inference does not exist. All arising of subsequent inference is preceded by direct perception. If direct perception relies on subsequent inference, then they are mutually dependent. As long as subsequent inference is not valid, direct perception will not be valid on external objects. If direct perception is not valid, subsequent inference will not arise either, because it is preceded by direct perception. If it is not like this, then it will become a transmission of blind people. Therefore, ultimately speaking, it is experiencing the nature of self-awareness, not external objects. This is said after acknowledging it, not saying that everything is just established as such. Therefore, the object exists first, producing any form, that is the object of apprehension. Other things that work together do not produce forms because they have no benefit. The nature of things that work together is not the object of apprehension of knowledge, because it arises in that way from its own cause, it has no benefit, so it does not produce knowledge with its form. Therefore, for knowledge, how can it not clearly distinguish with its own nature? The nature of things is hidden, because it is established as producing knowledge with its form, and it is not recognized by its own nature, so knowledge with its form is recognized by recognition, so it is clear. If it appears from the power of its own cause, then for it, other things that appear at the same time have done nothing, if it is recognized in this way, then it is only transformed by its power. For knowledge, the form that is not present in the time of awakening is not recognized by its own nature, therefore, even if it enters into it, it will also realize the form of knowledge in it, but what is the object that relies on vajra and stone, etc., how is it reasonable with its own nature? This is also possible, like this: any firm vajra.
Tibetan
རྔོ་སོགས་ཀྱི། །དོན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །གཅིག་པར་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དུས་ཀྱི་ཆའི་ཁྱོན་ཁྱབ་པ་ནི་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་རང་གིས་བདག་གིར་བྱེད་པའི་མྱོང་བས་དེ་མཐར་ཐུག་པ་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཤེས་པ་གཅིག་དུས་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཀྱི་ཆ་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ནི་དུས་རིང་བར་མི་འགྱུར་ལ། དཔྱིད་ལ་སོགས་པའི་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདི་ཡོད་དོ། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། མི་འཛིན་ན་འོ་ན་འདི་དུས་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་རྟགས་ཉིད་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདི་གཅིག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གཅིག་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རིག་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བས་ན་རིམ་གྱིས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པོ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །འདི་ཡི་དེ་དག་རིམ་འབྱུང་ན། །སྐད་ཅིག་སོ་སོར་གཞན་ཡིན་བརྗོད། །འདིར་ཡང་སྐྱོན་ཏེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ན། དེས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་པ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ཐ་དད་པས་ན་རང་གི་རྒྱུན་སྔ་མ་ལས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་ཡང་སྐྱོན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པ
Chinese
如角等的。意义也因不依赖于他者之故。一切有情的识，成为唯一自性而生。时间部分的遍及被称为常与稳固。如果它的自性就是那样的，那么那时它的所有相都以自己占有的体验来执持它，因为它执持着那最终的和具有的。一个识在同一时间圆满的缘故，不会变成常。在那时圆满不是成为常。见到所有时间部分不会变成长时，也会变成如春天等的同一时间。一个识自身也有这个过失。如何同时执持次第产生的各个时间部分呢？如果不执持，那么这不遍及时间，怎么会是常呢？因此如果这唯一，就会像那样执持唯一。如果依赖于其他因，而生起其他识，所以次第变化呢？那也不合理，因为没有依赖。从自己的因所生的唯一自性，是依赖于变为它的体性的他者。如果后来成为境的，被他者所见，那才是后来产生的呢？ 如果说那时就是无常，因为共同作用而互相帮助的缘故。这些从这次第产生，说是刹那各异。这里也有过失，如先前一样。如果眼等共同作用的次第识那些次第产生呢？如果那样，识们次第产生，那么所见也次第产生，因为没有识，事物不是所见。即使所见与识同时，也不是先前和后来的自性，因为识不是那样的。因此如识一样，刹那各异，所以依赖于从自己的先前相续产生的因，或者变为其他。因此这里也有如先前的过失。如果眼等因所亲近的各种
English
Like horns, etc. Also, because the meaning does not depend on others. The consciousness of all beings arises as a single self-nature. The pervasiveness of time's parts is called constant and stable. If its own nature is just like that, then at that time, all its aspects are held by the experience of possessing it oneself, because it holds that which is ultimate and possessing. Because one consciousness is complete at the same time, it will not become constant. Completeness at that time does not become called constant. Seeing all parts of time does not become a long time, and it will also become the same time as spring, etc. This fault also exists in one consciousness itself. How does one simultaneously hold the parts of time that arise sequentially? If one does not hold them, then this is not pervasive in time, so how can it be constant? Therefore, if this is one, it will hold oneness just like that. If, relying on other causes, other consciousnesses arise, so it changes sequentially? That is also unreasonable, because there is no dependence. The single self-nature that arises from its own cause is dependent on another that becomes its essence. If what later becomes an object is seen by another, then that is what arises later? If it is said that at that time it is impermanent, because of helping each other by acting together. These arise sequentially from this, and it is said that each moment is different. Here too there is a fault, as before. If the sequential consciousnesses that act together, such as the eye, arise sequentially? If that is so, if consciousnesses arise sequentially, then what is to be seen also arises sequentially, because without consciousness, things are not what is to be seen. Even if what is to be seen is simultaneous with consciousness, it is not the nature of prior and later, because consciousness is not like that. Therefore, like consciousness, each moment is different, so it depends on the cause that arises from its own previous continuum, or it changes to another. Therefore, here too there is a fault as before. If the various kinds that are closely attained by causes such as the eye
Tibetan
ར་མ་ཆད་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་མ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཟུང་བ་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རྣམ་ཆད་མེད་པར་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཚད་སྐྱེ་མིན། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་ཆད་མེད་འདི་གང་གིས་རྟོགས། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་མཐར་ཐུག་པའི་མཚམས་ཚུན་ཆད་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང༌། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་མེད་པ་མིན། །ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ། ཅི་སྟེ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་དེ་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའི་ སྐབས་ཡིན་ན། དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་གང་གི་ཕྱིར། དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །རྩོད་པ་འགའ་ཡིན་ཏེ། རང་སྣང་བ་དང་ཡུལ་སྣང་བའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་འདོད་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །རྩོད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དོན་རྣག་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ལ་ཡང་དག་དྲན་པ་གྲུབ། །མྱོང་བ་ལ་ཡང་རྩོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིང་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་འདི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རང་གིས་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དམ་ཞེས་ཕྱིས་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་པ་མ་གཏོགས་པའི་མྱོང་བ་ཙམ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་དྲན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་མ་ངེས་པ་ལས་དོན་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ
Chinese
是无有间断的唯一。因此，那无有间断，由于无有间断而成为无有间断的能取本身是唯一的。因此，金刚和石头等是常有的吗？并非如此，因为无有间断，金刚和石头等也不会产生量。如果说在任何情况下都不是，那么，这无有间断由什么来证知？当无有间断之时，乃至最终的界限也应证知，如是已说。因此，对于金刚和石头等也是同样的。因此，由于不存在的声音等与证知相关联，所以，识是有境相的，如是成立。论师也说：之后从忆念中，那不是无有识。如是成立。其解释是，从忆念中也成立两种方式。如果认为，是能知和所知的自性有两种方式，而不是境的相本身，这是经文的意义，那么这不合理，境识彼彼识，从差别即二方式。因为这是所说的场合，那也是成立境相的场合。识是二方式，如何知晓？因为，那由自己所体验，有一些争论，即自显现和境显现。其中，对于境显现本身有很大的意愿，因为，那由自己所体验，没有任何争论。那义如脓般未成立，在那有如实忆念成立。对于体验也没有争论吗？并非如此，只是思索名相而说此语。自证是应成立的，这才是合理的。如是，自己所体验的本身吗？之后将会成立。因此，除了自证之外，仅仅对于体验本身没有争论，这是指这个。对于其意义的相则有争论，因为那未成立。那相也是，如实忆念，通过区分而从忆念中成立。对于无有相，通过区分而忆念本身不合理吗？如果说，如何从不确定中成立义，那么，
English
It is the one and only without interruption. Therefore, that which is without interruption, the grasper itself that becomes uninterrupted due to being uninterrupted, is the one and only. Therefore, are vajra and stones, etc., permanent? That is not the case, because without interruption, vajra and stones, etc., will not arise in measure. If it is said that it is not in any way, then by what is this uninterruptedness realized? When there is no interruption, even up to the final limit should be realized, as has been said. Therefore, it is the same for vajra and stones, etc. Therefore, since sounds, etc., that do not exist are related to realization, it is established that consciousness is of the nature of an object. The teacher also said: Later, even from memory, that is not without consciousness. This is established. The explanation is that two aspects are established even from memory. If it is thought that it is two aspects by nature of what is to be known and what knows, but not by the nature of the object itself, that is the meaning of the text, then that is not reasonable, because the object is known, that is known, and from the difference, there are two aspects. Because this is the occasion, that is also the occasion for establishing the object's appearance. How is it known that consciousness is of two aspects? Because, that is experienced by oneself, there are some disputes, namely self-appearance and object-appearance. Among these, there is a great desire for the object-appearance itself, because, that is experienced by oneself, there is no dispute at all. That meaning is not established like pus, in that there is true memory established. Is there no dispute about experience either? That is not the case, this is said only after thinking about the name. Self-awareness is what should be established, this is reasonable. Is it also the case that it is experienced by oneself? It will be established later. Therefore, it is said that there is no dispute only about the experience itself apart from self-awareness. There is a dispute about the aspect of its meaning, because that is not established. That aspect is also, truly remembered, established from memory by distinguishing. Is it not reasonable to remember by distinguishing even for what has no aspect? If it is said, how is the meaning established from uncertainty, then,