Tibetan
ན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། གཉིད་ལོག་པ་འམ་སད་པ་ན། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་བློ་གང༌། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་གཉི་གར་ཡང༌། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན། །ཡིད་དམ་གཞན་གཉི་གར་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྟོག་མེད་ན་ཡང༌། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་སྟེ། །སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་དེའི་དོན་དུའང༌། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་བཤད། །སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། འཁྲུལ་པ་དག་གིས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་བསྟན་ཏེ། རབ་རིབ་ལས་བྱུང་བས་ཉེ་བར་མཚེན་པའི་ བསླད་པ་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡེ་ཚན་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྟོན་པའི་དགོས་པ་མེད་པས་ན་མི་མཁས་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་བཤད་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན། འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གནས་སོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དེ། ལྷག་པར་གྱུར་པས་ཡིད་ཀྱི་ལྷག་པར་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་པར་དབང་པོ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་དོན་སྨོས་པས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དབང་པོ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ལ། །བརྗོད་པ་ལ་སོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཡིད་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་པ་ཉིད་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་
Chinese
也应将其应用于其他事物。如果这样，当睡眠或醒来时，任何具有清晰显现的智慧，那都是无分别的。如果不是那样，那就是分别。无论是意念还是其他，只要是无分别的，只要是清晰的，那就是无分别的，这已经阐述完毕。因此，即使它是无分别的，正量本身也被否定，因为它是欺骗性的。为此，显现似现量被分为两种。论师已经阐述了由分别和错觉引起的两种显现似现量。通过由眼花缭乱产生的近乎完美的欺骗来区分，这是为了将它们与分别的范畴区分开来。如果不是这样，就没有必要将它们分开阐述，那将成为表达不智的原因。那么，错觉是意念错觉的对境吗？如果这样问，那么这个解释是什么呢？那是因为这是由他人的意愿所解释的。根据“任何从根识与境相遇而产生的都是现量”的定义，错觉被认为是意念错觉的对境。仅仅从根识与境相遇而产生的事物不可能是错觉，错觉是意念的特殊分别。仅仅从根识产生而没有意义的事物难道不是错觉吗？如果有人说：“为什么它被称为错觉的对境呢？”不是的，因为通过提及意义，它变得清晰了。它就像存在但不存在一样。正如所说：“从根识与境产生的事物，不存在言说等。”应该知道，言说等是意念本身。如果不是为了消除不可言说等词语，那又是什么呢？它是为了强调表达自己的本质。如果有人问：“从根识与境相遇而产生的知识会这样变化，而不是其他方式吗？”不是的，如果这样，那么就无法展示所谓的执着的自性了。仅仅从根识与境相遇而产生的事物不是执着的自性，而是后续的……
English
It should also be applied to other things. If so, when sleeping or waking up, any wisdom that has a clear appearance, that is non-conceptual. If it is not so, then it is conceptual. Whether it is intention or something else, as long as it is non-conceptual, as long as it is clear, then it is non-conceptual, this has been explained. Therefore, even if it is non-conceptual, validity itself is negated, because it is deceptive. For this reason, apparent perception is divided into two types. The teacher has explained the two types of apparent perception caused by discrimination and delusion. Distinguishing them by the near-perfect deception arising from dazzling, this is to distinguish them from the category of discrimination. If it were not so, there would be no need to explain them separately, and that would become a cause for expressing unwisdom. So, is delusion the object of mental delusion? If asked in this way, then what is this explanation? That is because it is explained by the will of others. According to the definition that "anything that arises from the meeting of the senses and objects is perception," delusion is considered to be the object of mental delusion. It is impossible for something that arises merely from the meeting of the senses and objects to be delusion, delusion is the special discrimination of the mind. Is something that arises merely from the senses without meaning not also a delusion? If someone says, "Why is it called the object of delusion?" No, because by mentioning meaning, it becomes clear. It is like being present but not existing. As it is said: "For things arising from the senses and objects, there is no possibility of speech, etc." It should be known that speech, etc., are the mind itself. If it is not to eliminate unspeakable words, etc., then what is it? It is to emphasize expressing one's own essence. If someone asks, "Does the knowledge arising from the meeting of the senses and objects change in this way, and not in other ways?" No, if so, then it would be impossible to show the so-called nature of attachment. The thing that arises merely from the meeting of the senses and objects is not the nature of attachment, but the subsequent...
Tibetan
སུ་དཔག་པ་ཡང་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཅུང་ཟད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཅུང་ཟད་ནི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོ་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་དང༌། བརྗོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་རིགས་ཏེ། ད་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ ནོ། །བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་ན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་འོ་ན་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡོད་པའི་དོན་ཅན་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་འམ། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་གནོད་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དོན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཅི་བྱ། གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ནི་མི་འཐད་དོ། །འདི་ལྟར། རིག་བྱེད་སྨྲ་བའི་དཔྱོད་པ་ལས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་བསྒྲུབ་པ་ལ། །འབད་བྱ་དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །གཞན་རྣམས་སེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་གི་གཞུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་གསལ་བ
Chinese
谁可衡量，也是执著的自性之故。因此，凡是执著的自性，那就是现量，不是其他的，这样遣除才是合理的。如果稍微遣除，而稍微是陈述自性。那么，根境相遇所生，以及执著的自性，那就是错乱，且会变成不可言说，这样说吗？那是不合理的，因为无错乱本身就应陈述，现在就是量。以不可言说的对境做什么？那样成为量是不合理的，因为在其他方面也不是量之故。因此，这是什么呢？即使陈述自己的体性，也会变得太过分，因为与我等相遇也会变成需要陈述的。如果说，唯有现量本身所独有的才陈述，而我和其他共同的则不陈述。如果是那样，那么这是遣除的差别，而不是致力于陈述自己的体性。这也能阐明与存在和相遇等。这样，这会成为定义吗？为了以其他方式成立，而陈述自己的体性。对此，如果说“存在和相遇时”是定义，那么就应说“具有存在的意义的现量”或者“根所生且无损害的现量”。如果说，为了显示法并非理由，而随之陈述自己的体性。即使那样，也只需陈述“根所生”即可。无意义地陈述其他做什么？而且，仅仅随之陈述也是不合理的。如此说：从声明论者的论述中，为了成立外境，因此必须努力以定义来遣除其他。佛陀等是随顺自己的宗派而承许现量的定义。因此，为了破除那些，必须陈述其他的定义。善逝们的定义，因为与唯识宗和空性宗相符，所以无疑能阐明那些。
English
Who can measure, also because of the nature of attachment. Therefore, whatever is the nature of attachment, that is direct perception, not others, it is reasonable to eliminate in this way. If it is slightly eliminated, and slightly is stating the self-nature. Then, whatever arises from the meeting of sense faculties and objects, and the nature of attachment, that is delusion, and it will become unspeakable, is that so? That is unreasonable, because non-delusion itself should be stated, now it is valid cognition. What to do with an unspeakable object? It is unreasonable to become valid cognition in that way, because it is not valid cognition in other aspects either. Therefore, what is this? Even if one states one's own nature, it will become too extreme, because meeting with self and others will also become necessary to state. If it is said that only what is unique to direct perception itself is stated, while self and other common things are not stated. If that is the case, then this is the difference of elimination, not focusing on stating one's own nature. This also clarifies existence and encounter, etc. In this way, will this become a definition? In order to establish it in another way, one states one's own nature. Regarding this, if it is said that "when there is existence and encounter" is a definition, then one should say "direct perception with the meaning of existence" or "direct perception arising from the senses and without harm." If it is said that one states one's own nature accordingly in order to show that the dharma is not a reason. Even so, one should only state "arising from the senses." What is the point of stating others meaninglessly? Moreover, merely stating accordingly is also unreasonable. It is said like this: From the discourse of the expounders of knowledge, in order to establish external objects, therefore one must strive to eliminate others with a definition. Buddhas and others, following their own tenets, accept the definition of direct perception. Therefore, in order to refute those, one must state other definitions. The definitions of the Sugatas, because they are in accordance with the Mind-Only school and the emptiness school, will undoubtedly clarify those.