Tibetan
་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན། དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། ། ཅི་སྟེ་དེ་ནི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཞེས་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་དང་ལྡན་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ཚད་མ་འདིའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་སྟེ། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་ལས་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིགས་སོ། །རེ་ཞིག་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། མཐོང་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ནི། །རྟོག་པ་རིགས་པར་མི་ལྡན་ཏེ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་གཞལ་བྱ་ལ། །ཐུག་མེད་བཟློག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་མེད་དེ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་ཏེ། ལས་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག །ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་གང་ལས་འབྲས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་དེ་སྒྲུབ་བྱེད། །གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་ནུས་པ་མཐོང༌། །ཞེས་ཏེ་གཅིག་པོ་དེ་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་རྟོག་ན་གང་འགའ་ཞིག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བླངས་པས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚེགས་ཆུང་དུས་བདེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་གང་གང་ལས་འགྲུབ་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་ཙམ་དུ་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཅན་ཤེས་པ་ནི། །གང་གིས་ལས་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་འབྱེད་དེ་བདག་འགྱུར་བ་ཡིན། །གྲངས་ཅན་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད་པའི་དོན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་འམ། མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པར་འོས་པ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་དངོས། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་མིན། །གང་ཚེ་རྟོགས་བྱེད་དེ་འདོད་ཚེ། །རྟོགས་བྱེད
Chinese
如果因为进入（对境）而无过失，那么进入（对境）就是明显地趋向于对境，而这只存在于错乱中。 如果它是自性之识，那么，自识自性本身就是定义。而这仅仅是显现具有“无证悟”之名的另一种名称。因此，其他不是定义本身。那么，这个量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的果是什么呢？是所量之证悟。所量之证悟依赖于量，这是所说的。这难道不是识本身吗？既然这是果，那么什么是量呢？有些人说，是根与境的相遇，以及见解和差别的识。这不合理，因为从何处变化，那本身就理应成为证悟的成立者。暂且不说，难道没有看到识的生起仅仅来自根吗？因此，证悟的成立者也应该是它本身，考察其他有什么用呢？舍弃所见而向他处，思考是不合道理的。如果不是这样，那么对于所量，将会有无尽的、无法遣除的过失。那是不可能的，因为它能成办事业。如是说：一切事业的成立者，并非一切，而是从中产生果。什么从中产生，那就是它的成立者。如果见到一个有能力，如是说，如果认为这一个也能成立其他，那么取走任何一个的成立者，就能成立所有的欲求，因此一切有情都能轻松安乐地生活。但事实并非如此，因此，从何处见到事业成就，那本身就是它的成立者，而不是其他。对此，仅仅是经验上，具有相似自性的识，以何者对各个事业，进行区分，那就是自性的改变。数论派的经验是，对于蓝色和黄色等等一切，都仅仅是具有相似性。因此，要么像想要安立的意义那样，安立一切，要么就像没有安立那样，也不可能安立应该安立的，因为在那之上没有差别。如此说：如何它是证悟者之真实，如是它非证悟者。何时欲求彼证悟者，证悟者
English
If there is no fault because of entering (the object), then entering (the object) is clearly directed towards the object, and this only exists in confusion. If it is the self-nature of consciousness, then the self-consciousness of self-nature itself is the definition. And this is merely manifesting another name that has the name "non-realization." Therefore, the other is not the definition itself. Furthermore, what is the result of this valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，valid cognition)? It is the realization of the object to be measured. The realization of the object to be measured depends on valid cognition, this is what is said. Is that not consciousness itself? Since that is the result, then what is valid cognition? Some say that it is the encounter of the sense faculty and the object, as well as the consciousness of view and difference. That is not reasonable, because from where the change occurs, that itself should reasonably become the establisher of realization. For the time being, is it not seen that the arising of consciousness is only from the sense faculty itself? Therefore, the establisher of realization should also be that itself, what is the use of examining others? Abandoning what is seen and going elsewhere, thinking is not reasonable. If it is not like that, then for the object to be measured, there will be endless, irremovable faults. That is impossible, because it accomplishes the task. It is said: The establisher of all actions, is not everything, but from where the result arises. Whatever arises from it, that is its establisher. If one sees that one has the ability, it is said, if one thinks that this one can also establish others, then taking away the establisher of any one, one can establish all desires, therefore all sentient beings can live easily and happily. But that is not the case, therefore, from where it is seen that the action is accomplished, that itself is its establisher, and not others. For this, merely in experience, the consciousness with similar self-nature, with what distinguishes each action, that is the change of self-nature. The Samkhya's experience is that for blue and yellow and so on, everything is merely having similarity. Therefore, either establish everything as the meaning that one wants to establish, or just like not establishing, it is also impossible to establish what should be established, because there is no difference on that. It is said like this: How it is the reality of the realizer, so it is not the realizer. When wanting that realizer, the realizer
Tibetan
་མིན་པར་ཅིས་མི་འདོད།། བྱེད་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་བདག་གིར་བྱེད་ན་འདི་ལ་བྱེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་རྟོགས་སུ་ཆུག་མོད་དེ་ལྟར་ཡང་ཅི་འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རམ། གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་མི་ཤེས་ན་དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ངས་མ་ཤེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འཇལ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་བདག་ཉིད་འཇིག་རྟེན་འདི། །སྤྱད་བྱའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད། །དེ་ཡང་བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པས། །ལོངས་སྤྱོད་ལེགས་པར་རྣམ་པར་གནས། །བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློས་བདག་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་པས་རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བློས་ཞེན་པའི་དོན་སྐྱེས་བུས་སེམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་དེ་གང་ཡིན་ཞིང་ཞེན་པ་གང་ཡིན་ལ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བློ་ནི་བྱེད་པ། ཞེན་པ་ནི་ལས། སྐྱེས་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུས་དོན་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཞེན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློས་ཅི་བྱ། ཞེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་བློ་ཡིན་ལ་སྐྱེས་བུ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་དང་ཞེན་པ་ལ་ཁྱད་མ་མཐོང་ངོ། །དེའི་རྣམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཞེན་པ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་བློ་ཡིན་ན། མི་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་བྱེད་ཡིན། །དེ་དངོས་མངོན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་ན། །དེ་ལྟར་དོན་ཉིད་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་མངོན་དུ་བྱེད་ན་དོན་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་བློ་ནི་དོན་མེད་དོ། །བློས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཡུལ་རིང་པོ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། བདག་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་ཤིང་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ཞེས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་མེད་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ག་ལས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དོན་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བློ་ཁོ་ན་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། རང་གི་བཞིན་ལྟར་མ་འཕོས་པ་ནི་རྟོགས་
Chinese
为何不希望如此呢？ 若从无为的状态中，将具有特殊性的事物据为己有，则会了知“这是能作”。纵然你未能了知，即便如此，难道这会因此而丧失其自身本性吗？纵然它转变成那样的自性，若仍旧不了知，那么那时只会变成我不了解那个事物而已。因此，它不是衡量者。男性的自性，这个世界，是能了知所用之物的。那也是因为不了解自性，享用才能完善安住。若说以乐受和蓝色等执著的自性之心，如此安立自性，那么，它本身就是享用者，还需要其他的道理做什么呢？乐受等执著的自性，正是乐受等的相状，因此相状本身就是量。若说以心来思念男性所执著的事物，那么，应当说明心是什么，执著是什么，以及男性又是什么。若说心是能作，执著是业，男性是作者，那么，男性了知事物，因此是执著的作者，还需要心做什么呢？若说执著的成立者是心，而男性是了知者，那么，没有见到了知和执著的差别。显现它的相状，而执著了知也是那本身。若说它的相状本身是执著，而不是显现者，那么，如果那些都是心，人又如何成为了知者呢？因为它显现事物，如此一来，为何事物本身不是呢？如果显现具有它的相状的心，事物本身也会变成那样，因此事物的相状之心是没有意义的。若说以心了知事物的相状，因此了知并非遥远之境，那么，因为我遍布一切，所以一切都不是遥远之境。不了解所谓的遥远之境，并且也不了解从具有它的相状的心中，不了解的事物。若事物没有意义，那么具有它的相状的心又从何而来呢？不是的，如果事物本身的相状仅仅是从心中产生，那它又如何会变成颠倒呢？没有像自己的面容一样改变的就是了知。
English
Why not wish it to be so? If one claims ownership of something special from a state of non-action, then one will realize, "This is the agent." Even if you don't realize it, even so, will this lose its own nature? Even if it transforms into that nature, if one still doesn't understand, then at that time it will only become that I don't understand that thing. Therefore, it is not a measure. The nature of man, this world, is what knows the objects to be used. That is also because not knowing the self, enjoyment can be perfectly established. If it is said that the self is established in this way by the mind of attachment to happiness and blue, etc., then it itself is the enjoyer, so what is the need for other reasons? The nature of attachment to happiness, etc., is the very aspect of happiness, etc., so the aspect itself is the valid cognition. If it is said that the object of attachment is thought of by a man with his mind, then it should be stated what the mind is, what the attachment is, and what the man is. If it is said that the mind is the agent, attachment is the action, and the man is the doer, then since the man understands the object, he is the doer of attachment, so what is the mind for? If it is said that the establisher of attachment is the mind, and the man is the knower, then the difference between knowing and attachment is not seen. That which manifests its aspect, and attachment and knowledge are also the same. If it is said that its aspect itself is attachment, but not the manifestor, then if those are all mind, how can a person be a knower? Because it manifests things, in that case, why isn't the thing itself? If the mind with its aspect manifests, then the thing itself will become like that, so the mind of the aspect of the thing is meaningless. If it is said that the mind knows the aspect of the thing, therefore it knows that it is not a distant object, then since I am all-pervasive, everything is not a distant object. One does not understand what is called a distant object, and one also does not understand the object that is not understood from the mind with its aspect. If the thing is meaningless, then where does the mind with its aspect come from? No, if the aspect of the thing itself is desired only from the mind, then how can it become inverted? That which has not changed like one's own face is knowledge.