Tibetan
་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རིག་པ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག །དོན་གྱི་ངོ་བོ་འམ། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དོན་ལ་ཡོད་འདོད་ན། །མངོན་དུ་བྱེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་ཅིར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དོན་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན། །གཞན་ལ་འང་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་ནི། །བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཆོས་འདི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་དོན་རིག་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡིན། དོན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག །ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རིག་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མིག་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མིག་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་མཐོང་གི་མིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི། དོན་མཐོང་ཞིང་བལྟས་པ་དེས་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཅི་མཐོང་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་སོ། །འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ནི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། །འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་འཐད་ པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ
Chinese
如果是这样，那么如何确定它是知识呢？如果说是从显现本身来确定的，那么，显现是什么呢？是事物的自性，还是知识？或者是什么其他的？如果认为显现的自性存在于事物中，那么，具有显现的便是知识，那它怎么会变成事物呢？或者，如果显现的自性本身就是知识，那么，事物又是如何被显现的呢？其他事物的自性不是其他，对其他事物也会产生同样的过失，这是无法避免的。就像这样，如果显现是事物的自性，那么，就像蓝色等一样，因为是共同的，所以所有事物都会被认知。显现是事物也是不合理的，因为它是知识的法。如果说，因为这个知识的法具有事物的对境，所以才说认知事物，那么，具有事物的对境是指对境的事物吗？如果说是体验事物的自性，那么，体验事物是什么呢？如果说是知识的事物自性，那么，那本身就是知识的事物形象。如果说是从事物产生，所以是体验事物，那么，如果是这样，因为也是从眼睛产生，所以会变成眼睛体验。如果说，眼睛不是看到事物，那么，看到事物是什么意思？因为看到并观察事物，所以才说是看到。看到什么呢？看到自己的自性。那么，既然像以体验自性的自性看到一样，事物也以事物的自性看到，事物的自性是事物的成立者，而体验的自性是体验的成立者，所以它的形象会变成一切的成立者。其他则是区分知识的自性，但不是与事物相关联。那也是它的本体。因此，果不是其他事物。因为对于说果是其他事物的人来说，一切都难以成立。成为知识本体的事物形象本身是量，而成为它的本体的知识是量的果。事物的形象
English
If so, how is it determined that it is knowledge? If it is determined from the manifestation itself, then what is manifestation? Is it the nature of the object, or is it knowledge? Or is it something else? If it is thought that the nature of manifestation exists in the object, then that which has manifestation is knowledge, how does that become an object? Or, if the nature of manifestation itself is knowledge, then how is the object manifested? The nature of other things is not other, and the same fault will occur for other things, which is unavoidable. Like this, if manifestation is the nature of the object, then, like blue and so on, because it is common, all objects will be cognized. It is also unreasonable for manifestation to be an object, because it is the dharma of knowledge. If it is said that because this dharma of knowledge has the object of the object, it is said to cognize the object, then, does having the object of the object refer to the object of the object? If it is said to be experiencing the nature of the object, then what is experiencing the object? If it is said to be the nature of the object of knowledge, then that itself is the image of the object of knowledge. If it is said that it arises from the object, so it is experiencing the object, then, if so, because it also arises from the eye, it will become the eye experiencing. If it is said that the eye does not see the object, then what does it mean to see the object? Because it sees and observes the object, it is said to see. What does it see? It sees its own nature. Then, since it sees with the nature of experiencing its own nature, just as the object sees with the nature of the object, the nature of the object is the establisher of the object, and the nature of experiencing is the establisher of experiencing, so its image will become the establisher of everything. Others are those who distinguish the nature of knowledge, but are not related to the object. That is also its essence. Therefore, the result is not another object. Because it is difficult for everything to be established for those who say that the result is another object. The image of the object that has become the essence of knowledge itself is valid cognition, and the knowledge that has become its essence is the result of valid cognition. The image of the object
Tibetan
་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་རྟོགས་པར་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་དོན་རིག་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་ཁྱད་པར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བདེ་བའི་རྒྱུར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ན་བདེ་བ་ཉིད་འབའ་ཞིག་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་ལ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སེར་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མྱང༌། ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་པས་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །བཏགས་ཟིན་པས་བཏགས་པས་ཆོག་གོ །དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རིག་པའི་བྱ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བརྗོད་པ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་དེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བྱེད་པས་རང་གི་ལས་ལ་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང༌། །བདག་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང༌། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་གཞག་ཕྱིར། །དོན་དམ་པར་ནི་གང་ལ་ཡང་གང་གི་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་ལ། དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བྱེད་པར་བརྗོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་རང་གི་དོན་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བདེ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ནི་རང་གི་དོན་ཅན་ཡིན་གྱི། བདེ་བའི་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་ནི་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་གི་དོན་ཡིན་གྱི་དེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་རྫོགས་པས་དོན་ལ་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོ་ན་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འོན་ཅི་ལྟར་དོན་རིག་གོ་དེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སེར་པོ་སྤངས་ནས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་འདོར་བ་དང་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་དང་ ལྡན་པ་ལྟ་བུར་མངོན་པ་དང༌། གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེར་པོ་ལ་མི་འཕོ་བ་དེས་ན། དེ་ཐ་དད་པ་དང༌། བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་རིག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དོན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དོ
Chinese
如果不对体验进行理解，就不会有对意义的理解。快乐等状态并非与意义的认知无关，因为那样会导致对意义的特殊体验源于它们的差异。如果说体验是快乐的起因，那么，如果意义没有状态，就只会体验到快乐本身。如果说体验到的是意义，那么为什么没有体验到蓝色变成黄色呢？如果说因为它们彼此不一致，那么对于快乐和蓝色来说也是一样的，这样就破坏了自己的观点。已经命名了，命名就足够了。如果说那是它自己的本质，而没有认知的行为，那么这样说：抓住它的自性，是意义理解的自性，因为行为者对自己的行为，看起来像是带有行为。即使自性不是行为者，也因为它的力量而被安置在那里。究竟上，任何事物对任何事物都没有行为。对于事物各自的自性就是那样的，不是仅仅如此的事物以虚构的方式说成是行为，但究竟上并非如此。人的自身意义就是知识，就像快乐的知识一样。例如，快乐的知识产生是具有自身意义的，但快乐的知识没有做任何事情，同样，色等知识也是自身的本质是自身的意义，但它不是去认识。因为它从意义中产生，仅仅是名称的完成，对意义的行为有什么用呢？如果这样，意义的认知不会成为结果吗？结果是意义的状态的认知，也是意义的认知，因此有什么矛盾呢？那么，如何认知意义呢？它如何变成不同的名称呢？抓住意义的状态本身，就附加了“认知”的名称。例如，当眼识舍弃黄色而趋向蓝色等时，那时，就像显现出具有舍弃和接受的特征的行为一样。当体验到蓝色时，就是蓝色的自性本身，因为不是其他的本质，所以不会变成黄色，因此，它是不同的，并且被认知认为是具有行为的，这也是通过意义来理解的。
English
Without understanding the experience, there is no understanding of meaning. States such as happiness are not unrelated to the cognition of meaning, because that would lead to the special experience of meaning originating from their differences. If it is said that experience is the cause of happiness, then if meaning has no state, only happiness itself will be experienced. If it is said that what is experienced is meaning, then why is blue not experienced as turning into yellow? If it is said because they are inconsistent with each other, then it is the same for happiness and blue, thus undermining one's own view. It has already been named, naming is enough. If it is said that it is its own essence, and there is no act of cognition, then it is said like this: Grasping its self-nature, is the self-nature of understanding meaning, because the actor towards his own actions, appears as if with action. Even if self-nature is not the actor, it is placed there because of its power. Ultimately, nothing has any action on anything. For the self-nature of things is just like that, things that are not merely so are spoken of as acting in a fictional way, but ultimately it is not so. The self-meaning of a person is knowledge, just like the knowledge of happiness. For example, the arising of the knowledge of happiness is having its own meaning, but the knowledge of happiness does not do anything, similarly, the knowledge of form etc. is also its own essence is its own meaning, but it is not to know. Because it arises from meaning, merely the completion of the name, what is the use of acting on meaning? If so, will the cognition of meaning not become a result? The result is the cognition of the state of meaning, which is also the cognition of meaning, so what contradiction is there? Then, how is meaning cognized? How does it become a different name? Grasping the state of meaning itself, the name "cognition" is attached. For example, when eye consciousness abandons yellow and tends towards blue etc., at that time, it seems like manifesting with the characteristics of abandoning and accepting. When blue is experienced, it is the self-nature of blue itself, because it is not another essence, so it will not turn into yellow, therefore, it is different, and is recognized as having action, and this is also understood through meaning.