Tibetan
ན་དམ་པར་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པ་དང་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་དེ། །ཐོགས་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ལས། །མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་མ་ཡིན། །རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས། །ཉམས་མྱོང་གིས་བསྐྱེད་བག་ཆགས་ནི། །ལྡོག་པར་རྣམ་རྟོགས་བོན་ཏེ། །ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་ན་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ལ་ནི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པས་དོན་འཛིན་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་ལྡན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང༌། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། །དཔེར་ན་ཕ་དང་འདྲ་བའི་བུ། །སྐྱེས་པ་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་པའི་གཟུགས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། དོན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་བརྩད་དོ། །རེ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ལ་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་མ་མཐོང་མ་ཐོས་པ་ལ་འཇུག་ན་ནི། དེའི་ཚེ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བག་ཆགས་ལས་བྱུང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡོད་ཡིན། །དོན་ནི་གནས་པར་འགྱུར་ན་འདིར། །ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བར་སྐྱེ་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང༌། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག །བྱ་བ་ལ་ནི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་རིག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ། དེ་ལས་ཐོབ་པ། དེ་ལས་ནི་བདེ་བ་སྟེ། སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་འབྲས་བུ
Chinese
那么，在至高无上者那里，具有这种和那种非此非彼之相的知识，就是其他和另外的知识。在那里，没有差别和作用。区分的分别念，从随行和违逆而来，与无碍的习气相关联，不是现量的前行。认识到先前同类事物的相，由经验产生的习气，是颠倒的分别念，只不过是盲人相传而已。这些是中间的偈颂。如果具有那种相的知识产生，那么事物本身就会对它起作用，但事物不是通过知识起作用。那么，如何确定知识能把握事物呢？对此的回答是：例如，果实和因的自性相似而产生，即使不具备作用，世间也说因能把握事物。例如，像父亲一样的儿子，即使不具备产生者的作用，世间也说像父亲。同样，对于知识来说，进行这样的称谓有什么矛盾呢？如果在那里看到它的相，那又如何呢？对此，也可以在悲伤等方面看到。那个相是从具有那个相的知识本身而来，而不是从事物而来，这一点是无可争辩的。暂时，仅仅从它的相本身就能确定它是它的相。如果看到具有习气之因的力量，那么就是从经验中产生的它的相本身。然而，如果进入到先前未见未闻的事物，那么，那时由于没有习气的力量，由于是从其他因产生的，那个因就是外境。就像这样：凡是从习气产生的，那只存在于一个事物上。如果事物是存在的，那么在这里，一切都会共同产生。因此，事物的 相本身是需要确立的。因此，由于见到和感官的联系，以及特殊的智慧，对于行为的决断，不认为是量。有些人说，观看的知识是量，而从那之外，确定具有辨别等特殊事物的自性是果。从那之中也有进入，从那之中也有获得，从那之中也有快乐，前一个前一个是量，后一个后一个是果。
English
Then, in the supreme, the knowledge with the aspect of this and that which are not this and that, is other and different knowledge. There, there is no difference and action. The discriminating thought that differentiates, comes from following and reversing, is related to unobstructed habit, and is not preceded by direct perception. Knowing the aspect of the previous similar things, the habit generated by experience, is the reversed discriminating thought, it is only a succession of blind people. These are the intermediate verses. If the knowledge with that aspect generates, then the thing itself will act on it, but the thing does not act through knowledge. Then, how is it determined that knowledge grasps the thing? The answer to this is: for example, the nature of the fruit and the cause are similar and arise, even if it does not have the action, the world says that the cause grasps the form. For example, a son who is like his father, even if he does not have the action of the producer, the world says he is like his father. Similarly, what contradiction is there for knowledge to have such a designation? If one sees its aspect there, then how is it? To this, it can also be seen in sorrow and so on. That aspect comes from the knowledge itself with that aspect, and not from the thing, this is indisputable. For the time being, it is only from its own aspect that it can be determined that it is its aspect. If seeing has the power of the cause of habit, then it is its own aspect that arises from experience. However, if one enters into things that have not been seen or heard before, then, at that time, because there is no power of habit, because it arises from other causes, that cause is the external object. Like this: whatever arises from habit, that exists only on one thing. If the thing exists, then here, everything will arise in common. Therefore, the aspect of the thing itself needs to be established. Therefore, because of the connection between seeing and the senses, and the special wisdom, the decision for action is not considered a valid cognition. Some say that the knowledge of seeing is a valid cognition, and that from that, determining the nature of having special things such as distinguishing is the result. From that there is also entering, from that there is also obtaining, from that there is also happiness, the former is the valid cognition, and the latter is the result.
Tibetan
་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་མི་བརྟེན་ན་ཅི་ལྟར་འདི་འདིའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཉིད་ལས་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བྱ་བ་ལ་ནི་བྱེད་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང༌། །ཐ་མའི་ཐ་དད་བྱེད་གང་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད། །རྒྱུ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ཀྱང་གང་ཞིག་བྱ་བ་ལ་མཆོད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོད་ཀྱང༌། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པས་གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཐོབ་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་སོ། །དེ་དང་བར་མ་ཆོད་པར་གྱུར་པ་དེ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་ཡང་དབང་པོ་ཉམས་ན་ངེས་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པ་ནི། །མྱོང་བའི་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོད་པ་ཡིན། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པ་དེས་ངེས་པར་ བྱས་པའི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ནི་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི། །གྲུབ་ན་དེ་ཡིས་དོན་གནས་ཏེ། །གྲུབ་ལ་རྒྱུ་མིན་གཞན་པ་དག །ཅི་ཞིག་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་ངེས་པ་མ་གྲུབ་པར་ནི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་དོན་མེད་དོ། །དོན་གྲུབ་པ་ལས་ནི་འགལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི
Chinese
被称为“是”的事物，被称为次第。对各个事物进行明确的区分，是依靠相的力量，而不是依靠其他。如果见的识相不依赖于各个事物明确的相，那么怎么会成为“这是这个的见”呢？同样，确定等其他的识，也只有像这样才能获得它的名称。前前因是后后之果，但不是对各个事物进行明确区分的安立。对于它来说，它的相本身就是成立者。例如：对于行为来说，作者们，即使全部接近结合，最终的差别作者是谁，就被认为是它的殊胜成立者。即使所有的因都接近结合于行为，但它如何殊胜超胜呢？仅仅是成立行为是不够的，即使它存在，但对于行为没有供养的，那才是殊胜的成立者。例如，即使根等存在，但由于境远等原因，如果没有获得各个事物明确的相，那么那时具有它的相的事物完全断绝就不会存在。与它没有间隔的，因为是行为的缘故，它本身就是成立者。如果说不是境远本身就是成立者，那是不对的，即使不是境远，如果根衰败，那么确定就不会存在。如果说不衰败是成立者，那也是不对的，例如：根不衰败，是由于体验的它的相的差别，才是境，因此它是决定的。不是相本身成为决定吗？由相确定了的根不衰败，是事物各自明确存在的因吗？那是不好的，例如：如果确定成立，那么它就存在事物，对于成立的，其他的非因，有什么可以增长的呢？在确定没有成立时，根不衰败不是成立者。如果它成立，那么它本身就存在事物，因此根不衰败就没有意义了。从事物成立来说，即使是相违的也不是成立者，因为对于已经成立的，成立是不可能的。
English
That which is called "is" is said to be the order. The distinct establishment of individual objects is by the power of the aspect itself, and not by anything else. If the aspect of the consciousness of seeing does not rely on the distinct aspect of individual objects, then how can it become "this is the seeing of this"? Similarly, other consciousnesses such as certainty also obtain their names only in this way. The former cause becomes the cause of the latter, but not the establishment of distinct objects. For that, its own aspect is the establisher. For example: For actions, the doers, even if all are closely connected, whoever is the ultimate different doer, is considered the supreme establisher of it. Even if all causes are closely connected to the action, how is it particularly superior? It is not merely the establishment of the action, but even if it exists, that which does not offer to the action, that itself is the supreme establisher. For example, even if the senses and so on exist, if the distinct aspect of individual objects is not obtained due to distant objects and so on, then at that time, the complete severance of the object with its aspect will not exist. Because that which is without interval from it is the action, it itself is the establisher. If it is said that it is not the non-distant object itself that is the establisher, it is not so, because even if it is not a distant object, if the sense is impaired, then certainty will not exist. If it is said that non-impairment is the establisher, that is also not so, for example: The non-impairment of the sense is the object due to the difference of its aspect of experience, therefore it is decisive. Is it not the aspect itself that becomes decisive? Is the non-impairment of the sense determined by the aspect the cause of the distinct existence of individual objects? That is not good, for example: If certainty is established, then it exists as the object, for the established, what other non-causes can increase? When certainty is not established, the non-impairment of the sense is not the establisher. If it is established, then it itself exists as the object, therefore the non-impairment of the sense is meaningless. From the establishment of the object, even if it is contradictory, it is not the establisher, because for what is already established, establishment is impossible.